Analiza i Interpretacja "Burza" A. Mickiewicza.

Utwór Adama Mickiewicza pod tytułem "Burza" jest gatunkiem lirycznym pochodzącym z okresu romantyzmu, więc rządzi się jego prawami.
Sonet ten ma cztery zwrotki. Dwie pierwsze zawierają cztery wersy, natomiast dwie kolejne mają ich trzy. Gatunek ten jest charakterystyczny również ze względu na to, że dwie pierwsze zwrotki są opisowe, a dwie ostatnie refleksyjne. Autor sonetu używa bardzo wielu metafor oraz zabiegów animizacji i personifikacji. Częstym środkiem stylistycznym występującym w utworze jest epitet, ale towarzyszy mu zazwyczaj onomatopeja - wyraz dzwiękonaśladowczy. Adam Mickiewicz w swoim sonecie stosuje w dówch pierwszych zwrotkach rymów abab, a w kolejnych cdc.
Opisowe zwrotki przedstawiają nam obraz burzy, czy może raczej sztormu. Autor wskazuje nam, jak potężny i straszny może być żywioł wody. Zdarły się żagle, woda ryczy i szumi, zewsząd słychać złowieszcze jęki, a majtkom wyrwało z rąk ostatnie liny. Podmiot liryczny mówi, że wraz z zachodzącym slońcem odeszła reszta nadzieji.
W zwrotkach refleksyjnych dowiadujemy się, że wszystkich pasażerów ogarnęła panika, postradali zmysły, lub modlą się do Boga, aby ich ocalił i żegnają się ze swoimi bliskimi. Tylko podmiot liryczny, również znajdujący się na tym statku, odczuwa swe osamotnienie i tragizm. On nie ma się z kim żegnać, nie widzi sensu w modlitwie, wydaję się, że śmierć jest mu całkowicie obojętna.
W sonecie Adama Mickiewicza pt.:"Burza" podmiot liryczny możemy utożsamiać z samym autorem. Wygnany z ojczyzny za swoją działalność w Stowarzyszeniu Filomatów i Filaretów, nie może powrócić do swojego kraju. Utracił przyjaciół, rodzinę i bliskich, utracił w pewien sposób również Litwę - nie może w niej przebywać, na pewno brakuje mu ojczyzny. Czuje się samotny i porzucony, całkowicie obojętna mu jest śmierć, ponieważ nawet jeśli przeżyje to i tak nie widzi sensu własnej egzystencji.
Tendencje romantyczne, których używa Adam Mickiwiewicz w swoim sonecie to z pewnością irracjonalizm, orientalizm, patriotyzm i tragizm postaci. Podmiot liryczny jest jak bohater z tej epoki. Kwesta jego szczęścia osobistego budowana jest na zasadzie obowiązku walki o ojczyznę. On jednak został ze swojego kraju wygnany. Zrodziło to w nim bunt i niezgodę na świat, samotność i wyobcowanie, wewnętrzny tragizm, a narastające poczucie bezsensu życia powoduje brak jakiejkolwiek chęci ocalenia podczas sztormu. Adam Mickiewicz w swoim utworze sięga po metaforykę i symbolikę, ponieważ budują one nastrój w jego sonecie.