Podczas zaborów znaczna część Polaków musiała opuścić kraj ze względu na swoje poglądy polityczne, które nie podobały się władzy. Wielu poetów podczas pobytu poza granicami państwa wspominało swoją ojczyznę. Pisali wiersze, które były pełne tęskjnoty, bo chociaż mogli pisać to co czują ,byli daleko od domu. Powstał stereotyp, że poeta-emigrant musi byc nieszczęśliwy. To stwierdzenie postaram się poprzec przykładami.
Obraz poety-emigranta najbardziej widoczny jest w twórczości dwóch największych poetów romantyzmu, którzy tworzyli poza granicami kraju- Juliusza Słowackiego i Cypriana Norwida.
Juliusz Słowacki postrzegany jest jako najbardziej wrażliwy z polskich poetów romantyzmu i zarazem najbardziej nieszczęśliwy. W wieku pięciu lat stracił ojca. Wychowywała go matka, która przez całe życie była dla niego bardzo ważna. W 1831 roku wyjechał do Londynu. Napisał o sobie: "Godności nie mam- przed męką uciekam". Po wykonaniu misji dyplomatycznej rządu powstańczego udał się do Paryża . Był tam poeta niezrozumianym, niedocenianym, przyćmionym przez Mickiewicza. Napisał wiersz pt.: "Testament mój", który jest poetyckim wyrazeniem emocjitowarzyszących mu na wygnaniu. Utwór ten jest zbiorem mysli. Podmiot liryczny wyjasnia, że zawsze pragnął dobra ojczyzny. Wiernie służył narodowi i ludziom: "żem dla ojczyzny sterał moje lata młode". Zachęca do walki w obronie ojczyzny. Uważa, że warto stracić dla niej życie:"A kiedy trzeba, na śmierć idą po kolei".
Drugim wierszem napisanym przez Słowackiego jest "Hymn". Składa się on z ośmiu zwrotek, z których każda kończy się słowami:"Smutno mi, Boże!". Podmiot liryczny porównuje się do "pustego kłosa". Jest odarty ze swojej narodowości. Musi ukrywać swe uczucia przed obcymi ludżmi:"Dla obcych ludzi mam twarz jednakową/ Ciszę błękitu". w wierszu pojawia się znak rozpoznawczy Polski- bociany. podmiot liryczny tęskni za ojczyzną.
Cyprian Norwid nie opuścił kraju pod przymusem, ale wyjechał z własnej woli, Marzył o stworzeniu nowego stylu pisania poezji, różnego od stylu Mickiewicza. Mówił, że "po mężu, który ukształca smak swojego narodu, najgenialniejszym bywa ten, który go psuje". poezja Norwida zmusz odbiorcę do twórczego wysiłku. W utworze "Moja piosnka(II)" podmiot liryczny tęskni za ojczyzną. Przypomina sobie o życiu w kraju. Wspomina ludzi, obyczaje. Mimo, że Norwid samowolnie opuścił Polskę, odczuwa taki sam bólz powodu jej braku, jak ci, którzy zostali zmuszeni do wyjazdu.
Oprócz wyżej wymienionych poetów jednym z najbardziej znanych artystów na emigracji był Fryderyk Chopin. Już jako siedmioletni chłopiec wykazywał niezwykłe umiejetności gry na fortepianie. W 1829r. wyjechał z Polski. Na emigracji przebywał do końca życia. W swoich kompozycjach wykorzystywał elementy polskiej muzyki ludowej. Sztuka Chopina jest ideałem muzyki narodowej. Kompozytora napawało uczucie tęsknoty, dzięki czemu tworzył dzieła. W 1849 r. zmarł na grużlicę. Zgodnie z jego ostatnia wolą wyjęte po śmierci serce przewieziono do Warszawy, gdzie zostało w urnie wmurowane w filar Kościoła Świętego Krzyża. Świadczy to o niezwykłym patriotyzmie Chopibna i potężnej więzi z Polską.
Juliusz Słowacki, Cyprian Norwid i Fryderyk Chopin znależli się na emigracji z różnych powodów, ale każdy z nich równie mocno kochał Polskę i tęsknił za nią. Uczucia towarzyszące im podczas emigracji do dziś możemy dostrzec w ich dziełach. Są one potwierdzeniem tezy, że poeta emigrantmusi być nieszczęśliwy.
