Powieść pt. „Dżuma” napisana przez Alberta Camus jest parabolą. Oznacza to, że prócz znaczenia dosłownego posiada także przenośne. Choroba symbolizuje wojnę, zło i zagrożenie. Opowiada o przebiegu epidemii w Oranie, mieście położonym w Anglii.
Dr Rieux jest głównym bohaterem powieści. Zajmował się leczeniem pacjentów. Podczas zarazy jego praca była szczególnie ważna dla chorych i narażonych na chorobę ludzi. Mimo zmęczenia kontynuował swoją pracę. Jego postawa symbolizuje poświęcenie. Jego przyjaciel- Tarrou przybył do miasta w celach turystycznych. Jego ojciec był prawnikiem i wydawał wyroki. On natomiast był przeciwny niesprawiedliwym sądom. Dzięki jego zaangażowaniu powstały grupy ochotników pomagające lekarzom podczas choroby. Jego postawa jest symbolem walki dobra ze złem. Rambert był dziennikarzem, przybył do miasta, by kontynuować pracę. Gdy zamknięto miasto na czas epidemii tęsknił za żoną. Próbował nielegalnie uciec. Na początku sądził, że nie ma nic wspólnego z ludźmi mieszkającymi w Oranie, lecz potem pomagał przyjaciołom i dołączył do grupy sanitariuszy. Dużą rolę w jego życiu grała miłość . Grand pracował jako urzędnik. Poznał doktora gdy jego sąsiad potrzebował pomocy medycznej. Był uważany za człowieka „małego”. Udowodnił, że każdy może wiele zrobić. Cottard był sąsiadem Josepha. Próbował dokonać samobójstwa, ponieważ był przestępcą i musiał się ukrywać. Wolał żyć wśród chorych ludzi, ponieważ nie zagrażało mu aresztowanie. Uważał, że jest zadżumiony, jest to symbol zła tkwiącego w ludziach.
Kiedy mieszkańcy cieszyli się z otworzenia bram Oranu dr Rieux zrozumiał, że zaraza może ujawnić się każdego dnia. „[…] bakcyl dżumy nigdy nie umiera i nie znika, że może przez dziesiątki lat pozostać uśpiony w meblach i bieliźnie, że czeka cierpliwie w pokojach, w piwnicach, w kufrach, […]”




