Wyprawy krzyżowe w średniowieczu – cele, zadania i rzeczywistość.

Zakon Krzyżaków, a dokładnie Zakon Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie, został założony podczas oblężenia Akki w 1190 roku, gdy rycerstwo krzyżowe założyło przy szpitalu nieformalne stowarzyszenie. W 1998 roku zostało ono przekształcone w zakon rycerski. Głównymi założeniami zakonu była opieka nad chorymi i pielgrzymami oraz walka z innowiercami.
W średniowieczu odbyło się 7 wypraw krzyżowych. Pierwsza zaczęła się w 1096r, a ostatnia skończyła się, gdy Ludwik IX umarł od zarazy, która wybuchła w Tunisie, czyli około października 1270 roku. Oprócz tego były jeszcze trzy wyprawy: dwie chłopskie (ludowe) w 1096r oraz w 1149 roku i dziecięca (1212r).
Wszystkie krucjaty miały na celu obronę miejsc związanych z religią chrześcijańską, a za sam udział w krucjacie krzyżowcy, czyli uczestnicy wypraw krzyżowych, oczekiwali odpuszczenia wszelkich grzechów oraz błogosławieństwa ze strony ich boga. Kolejnym celem krzyżowców była oczywiście chęć wzbogacenia się.
Wszystko zaczęło się, gdy w 1095r papież Urban II na synodzie w Piacenzie podpisał porozumienie z wysłannikami Aleksem Komnena i ogłosił krucjatę, mającą na celu odbicie Jerozolimy z rąk muzułmanów. Obiecał w zamian całkowite odpuszczenie grzechów. Była to tzw. „ludowa krucjata”, a na jej czele szedł kaznodzieja zwany Piotrem Pustelnikiem.
I wyprawa krzyżowa trwała od 1096-1099 roku. Zaczęto od pomocy zagrożonemu Konstantynopolowi. Dowodził Ademar – biskup Le Puy z Francji, Rajmund z Tulizy, Boemud z Tarenu oraz Godfryd de Bouillon. Najpierw zdobyli Niceę w 1097 roku, następnie odbyło się zwycięskie oblężenie Anatolii oraz zajęcie stolicy sułtanatu Ikonium. Następnie odnieśli zwycięstwo pod Herakleą w 1097 roku i zajęli Edessę, Syrię i Antiochię. W 1099 roku zdobyli Jerozolimę, zabijając przy tym 40 tysięcy ludzi, czyli całą miejscową ludność. Na terenie zdobytych miast utworzono Królestwo Jerozolimskie, które było podległe papieżowi, a władcą został Godfryd z Bouillon. W pierwszej krucjacie krzyżowcy składali się głównie z rycerstwa normandzkiego i z Lotaryngii. Łącznie około 90 tysięcy ludzi. Ta krucjata była najbardziej udana spośród wszystkich następnych.
II wyprawa krzyżowa odbyła się w latach 1147-1149. Główną przyczyną kolejnej krucjaty był upadek Edessy w 1144r. Po naradzie w Akrze król Ludwik VII i Konrad III postanowili uderzyć na Damaszek. Jednak nie udało im się to, ponieważ obydwaj panujący byli zbyt ze sobą skłóceni i oblężenie Damaszku nie powiodło się. Edessy również nie udało się odzyskać. Krucjata się skończyła, a królowie odpłynęli do Europy. W 1149 odbyła się II ludowa krucjata, która poniosła klęskę.
III wyprawa krzyżowa została przeprowadzona w latach 1189-1192 i była to najliczniejsza pod względem ilości krzyżowców krucjata. Na czele stał cesarz niemiecki Fryderyk I Barbarossa, król francuski Filip II August oraz król angielski Ryszard Lwie Serce.
Podczas gdy Ryszard wyruszył na krucjatę w Anglii wybuchły zamieszki. Ludzie zaczęli zabijać żydów, jednak większość z nich wybierała śmierć samobójczą. Zginęło łącznie ok. 600 żydów.
Podczas marszu Barbarossa utopił się w rzece Salef w Cylicji, a Francuzi postanowili wrócić do domu.
W 1192r. Ryszard Lwie serce zawarł pokój z sułtanem Saladynem, dzięki któremu chrześcijanie zyskali dostęp do Jerozolimy, Betlejem i Nazaretu.
W 1199r Innocent III zakazał zmuszania Żydów do chrztu, zabijania ich i bezczeszczenia cmentarzy.
IV krucjata była w latach 1202-1204 i za cel obrano Egipt. Krzyżowcy nie mieli już takiego zapału jak ich poprzednicy przy wcześniejszych krucjatach, więc ograniczyli się tylko do zgarniania łupów. Za namową Wenecji krzyżowcy porzucili plany co do Egiptu i zdobyli dla nich węgierskie miasto Zadar, a następnie Konstantynopol w 1204 roku. Obalono cesarstwo bizantyjskie, a na jego miejsce powstało cesarstwo Łacińskie.
W 1212 roku odbyła się krucjata dziecięca. Niepowodzenia IV krucjaty spowodowały, że ludzie zaczęli uważać, że odzyskiwanie Ziemi Świętych może udać się tylko istotom niewinnym – dzieciom. 20-50 tysięcy dzieci w wieku 3-12 lat zostało załadowanych na statki weneckie i genueńskie. Część statków zatonęła, część dzieci umarła z głodu, a resztę sprzedano w niewolę muzułmanom.
V wyprawa krzyżowa odbyła się w latach 1217-1221. Druga próba zaatakowania Egiptu tym razem przez austriackiego księcia Leopolda VI. Gdy on zawrócił z powrotem do kraju dowództwo przejął Jan z Brienne. Udało mu się opanować Damiettę w 1218 roku.
VI wyprawa krzyżowa podjęta została w roku 1248, a skończyła się w 1250r. Krucjata prowadzona przez króla Francji Ludwika IX oraz niemieckiego cesarza Fryderyka II. Cesarzowi udało się zdobyć część Królestwa Jerozolimskiego z Jerozolimą. Podczas marszu do Kairu Ludwika IX ze swoim rycerstwem dostali się do niewoli. W zamian za wolność musiał oddać Damiettę oraz zapłacić kwotę równą podatkowi z dwóch lat. Po odzyskaniu wolności Ludwik IX odpłynął do Akki.
VII krucjata zaczęła się i zarazem skończyła w 1270 roku. Prawdopodobnie trwała 2-3 miesiące. Ludwik IX zamierzał podbić Egipt, jednak podczas oblężenia Tunisu wybuchła zaraza, która go zabiła. Jego syn zrezygnował z dalszego marszu.
Skutkiem tych wszystkich krucjat była śmierć dziesiątek, a nawet setek tysięcy niewinnych ludzi, pogłębienie wrogości między chrześcijaństwem, a islamem, Żydami, innowiercami, poganami i heretykami, nasilił się również fanatyzm religijny, a na skutek niepowodzeń krucjat upadł autorytet papiestwa, co było później przyczyną schizmy zachodniej. Oprócz tego na terenie Ziemi Świętych powstały zakony rycerskie takie jak joanici, Templariusze oraz Krzyżacy. Dzięki krucjatom pomnożył się majątek kościelny, miasta włoskie takie jak Wenecja, czy Genui zaczęły się gwałtownie rozwijać oraz można było zauważyć rozkwit handlu lewantyńskiego. Pogłębiła się również wiara w Europie, a trzy cywilizacje (łacińska, arabska oraz grecka) zbliżyły się do siebie. Nastąpił rozwój kultury i nauki, żeglugi morskiej (dzięki nowym technikom żeglowania, przejęte od Arabów), przyspieszyły się przemiany gospodarcze i społeczne w średniowiecznej Europie oraz wykształcił się etos rycerski i kultura rycerska. Horyzonty myślowe europejczyków się poszerzyły i wzrosło zainteresowanie światem.
Krucjaty co prawda były krwawe i okrutne oraz niepotrzebnie zginęło tyle niewinnych ludzi, ale dzięki nim przeniknęły wzorce obyczajowe między kulturą arabską, a europejską. Dzięki temu te cywilizacje się do siebie zbliżyły, czego nie można uznać za coś złego. Prawie wszystkie wyprawy krzyżowe nie odniosły zamierzanych rezultatów i krzyżowcy zajmowali się rzeczami, które nie należały do ich „świętych celów” (np. atakowanie Węgier za prośbą Wenecji). Robili wszystko z myślą, że później wszystkie grzechy zostaną im odpuszczone, ale w żaden sposób ich to nie usprawiedliwia.