Życiorys Ludwiga van Beethovena

Ludwig van Beethoven (1770-1827)

Wybitny kompozytor niemiecki, jeden z największych muzyków wszech czasów, najmłodszy z trójki klasyków wiedeńskich (obok Wolfganga Amadeusza Mozarta i Józefa Haydna). Początkowo uczył się muzyki u ojca i u znajomych muzyków: nie tylko na instrumentach klawiszowych, ale także na skrzypcach i na organach. Od roku 1784 był już muzykiem dworskim z pensją 150 florenów rocznie. W roku 1787 wyjechał do Wiednia, by uczyć się u Mozarta, ale z powodu choroby matki musiał wrócić po 2 tygodniach pobytu. Dwa miesiące potem matka umarła, a na barki Beethovena spadło utrzymanie rodziny. pierwszym opublikowanym utworem były "Wariacje c-moll" na temat marsza Dresslera. W roku 1792 wyjechał do Wiednia, aby studiować u Haydna, lecz zniechęcił się, ponieważ Haydn drobiazgowo korygował jego kompozycje. Od początku pobytu w Wiedniu dał się poznać jako doskonały pianista i improwizator. Zaskakiwał słuchaczy ekspresją gry, silnymi kontrastami dynamicznymi i bogactwem pomysłów muzycznych. W roku 1796 podróżował do Norymbergi, Pragi, Drezna i Berlina, gdzie koncertował. W roku 1800 odbyło się pierwsze wykonanie wielkiego dzieła orkiestrowego "I Symfonii C-dur". Bardzo wcześnie, już w wieku 24 lat, kompozytor zaczął mieć kłopoty ze słuchem. Choroba uszu stopniowo się pogłębiała. Mimo chwil załamania intensywnie pracował. Lata 1804-1810 to najwspanialszy okres w twórczości Beethovena. Powstały wtedy dwie największe sonaty fortepianowe: "Waldsteinowska" i "Appassionata", a także m.in. "Koncert fortepianowy G-dur" i "Es-dur". W roku 1814 wystawiono po raz trzeci jedyną operę Beethovena "Fidelio", skomponowaną 9 lat wcześniej, która tym razem odniosła ogromny sukces. Stan zdrowia kompozytora pogarszał się, zaczęły się także kłopoty finansowe. W roku 1815 musiał już porozumiewać się z otoczeniem pisemnie. W roku 1826 zachorował na zapalenie płuc. Zmarł 26 marca podczas przedwieczornej burzy. Beethoven wytyczył rozwój muzyki na wiek XIX - był wybitnym nowatorem w zakresie formy, instrumentacji orkiestrowej, wszechstronnie utalentowanym muzykiem. Autor m.in. dziewięciu symfonii, z których najbardziej znane to V i IX z finałową "Odą do radości".