Przedśpiew - Leopold Staff

Czciciel gwiazd i mądrości, miłośnik ogrodów,
Wyznawca snów i piękna i uczestnik godów,
Na które swych wybrańców sprasza sztuka boska:
Znam gorycz i zawody, wiem, co ból i troska,
Złuda miłości, zwątpień mrok, tęsknot rozbicia,
A jednak śpiewać będę wam pochwałę życia -
Bo żyłem długo w górach i mieszkałem w lasach.
Pamięcią swe dni chmurne i dni w słońca krasach
Przechodzę, jakby jakieś wielkie, dziwne miasta,
Z myślą ciężką, jak z dzbanem na głowie niewiasta,
A dzban wino ukrywa i łzy w swojej cieśni.
Kochałem i wiem teraz skąd się rodzą pieśni;
Widziałem konających w nadziejnej otusze
I kobiety przy studniach brzemienne, jak grusze;
Szedłem przez pola żniwne i mogilne kopce,
Żyłem i z rzeczy ludzkich nic nie jest mi obce.
Przeto myśli me, które stoją przy mnie w radzie,
Choć smutne, są pogodne jako starcy w sadzie.
I uczę miłowania, radości w uśmiechu,
W łzach widzieć słodycz smutną, dobroć chorą w grzechu,
I pochwalam tajń życia w pieśni i w milczeniu,
Pogodny mądrym smutkiem i wprawny w cierpieniu.

Proszę o odpowiedź na poniższe pytania:
1.Jak można określić sytuację liryczną? Jak wpływa ona na kształt wiersza?
2.Jak sam siebie określa podmiot liryczny w wierszu ? Jakie doświadczenia ukształtowały jego postawę wobec świata?
3.Zanalizuj utwór pod kątem zawartego w nim obrazu drogi . Określ funkcję tego motywu w wierszu.
4.W jakim celu Staff przywołuje maksymę Terencjusza ? Komu patronowała ona wcześniej?
5.Do jakich nurtów starożytnej filozofii odwołuje się poeta ?

1

Odpowiedzi

Najlepsza Odpowiedź!
2009-11-14T15:32:21+01:00
1 Wiersz ma wymowę optymistyczna.
2 mędrzec, człowiek doświadczony, który posiadł ogromną wiedzę o życiu i nie waha się jej głosić. Wyznaje on humanizm, co jest widoczne w wersie: „żyłem i z rzeczy ludzkich nic nie jest mi obce.
Podmiot liryczny buduje swój sąd o wartości i pięknie życia ludzkiego na podstawie skrajnych doświadczeń losu. Akceptując życie w jego złożoności i krańcowych doznań cierpienia i radości, poeta stosuje ostre przeciwstawienia w metaforach: „pamięcią swe dni chmurne i dni w słońca krasach przechodzę (...) Szedłem przez pola żniwne i mogilne kopce”."Znam gorycz i zawody, wiem, co ból i troska, / Złuda miłości, zwątpień mrok, tęsknota rozbicia, / A jednak śpiewać będę wam pochwałę życia" - nauczył się, że w życiu są dni lepsze i gorsze, zaakceptował rzeczywistość, najważniejszą wartością jest dla niego życie (życiowa filozofia), które niesie za sobą szczęście i smutek, zgoda z samym sobą. Nauczył się akceptacji.
3 Człowiek poszukujący, chce odnaleźć się w świecie
4 „żyłem i z rzeczy ludzkich nic nie jest mi obce”. Jest to przekształcona maksyma rzymskiego poety, Terencjusza: „Człowiekiem jestem i nic, co ludzkie, nie jest mi obce”, która była jednocześnie myślą przewodnia twórców epoki Odrodzenia.
5 Odwołuje się do filozofów antycznych.
10 2 10