Dokonując analizy i interpretacji "Kamizelki" Bolesława Prusa określ rolę narratora
Bardzo proszę nie z internetu.
Może macie jakieś książki z wypracowaniami ?
( mogą być skany )



to jest fragment z Bryka
może możecie to zamienić jakoś tak, żeby jak najmniej przypominało własnie to. chodzi o to żeby nikt się nie kapnął ;))

Kamizelka jest jedna z najbardziej znanych nowe Bolesława Prusa. Specyficzna dla tego gatunku akcja jest zwięzła i zwykle jednowątkowa. Liczba bohaterów jest również ograniczona. Jednym z nich może być narrator, który tak jak w przypadku Kamizelki jest obserwatorem życia młodego małżeństwa.
Narrator w swojej wypowiedzi charakteryzuje głównych bohaterów. Przedstawia ich, jako typową, spokojną i niezbyt zamożną parę, którą łączyło przywiązanie do pracy, jaką wykonywali - ona udzielała lekcji i szyła, a on pracował jako ?drobny urzędniczek?. Słowa te mają dwojakie znaczenie - z jednej strony ukazują przynależność męża do niebogatej grupy społecznej. Z drugiej zaś wyrażają pobłażliwy stosunek narratora do jego sytuacji. W następnych zdaniach narrator zwraca uwagę na pracowitość męża. Stwierdza, ze praca stanowiła dla niego sacrum, dla którego można poświęcić własne zdrowie. Po przedstawieniu pozytywistycznego stosunku do życia głównych bohaterów narrator rozpoczyna opis sytuacji, która wydarzyła się w kamienicy pewnego lipcowego wieczoru. Narrator staje się wówczas narratorem wszechwiedzącym- opisuje sytuację, której nie mógł być świadkiem (rozmowa żony urzędnika z doktorem). Wplata on w swoją opowieść dialogi, które sprawiają, że język noweli można określić jako potoczny. W rozmowach, które przytacza ukazany jest dramatyzm sytuacji, w jakiej znalazła się żona w obliczu choroby męża. Słowa, które wypowiada ukazują jej rozdrażnienie i niepokój o zdrowie ukochanego męża. Narrator zwraca jednak uwagę na to, ze mimo szoku, jakiego doznała żona na wiadomość o chorobie męża, potrafiła po pewnym czasie podjąć racjonalną decyzję o dalszym życiu małżeństwa. Zgodnie z rozwijającymi się w pozytywizmie ruchami feministycznymi oraz hasłami emancypacji kobiet ?pani wystarała się jeszcze o kilka lekcyj na tydzień i za ich pomocą opędzała domowe potrzeby?.
Historia małżeństwa jest opleciona swoistą ramą, w której narrator opowiada o swojej kolekcji. Przedmioty w niej zgromadzone wskazują na sentymentalne skłonności narratora. Jednym z elementów zbioru jest tytułowa kamizelka - sokół noweli. We wstępie dowiadujemy się również, że narrator jest sąsiadem opisywanego małżeństwa - informacja ta uprawdopodobnia wydarzenia, o których czytamy w noweli.
Opowieść, którą snuje w akcji właściwej noweli powstała w wyniku obserwacji narratora, a także jego domysłów. Wykreował on obraz dwójki troszczących się o siebie ludzi, dla których dobro drugiej osoby było najwyższą wartością.
W zakończeniu narrator snuje rozważania eschatologiczne. Podejmuje również temat relatywizmu moralnego, skłaniając czytelników do zastanowienia się nad jednym z wciąż aktualnych problemów filozoficznych- kwestią kłamstwa w imię miłości.
W noweli Kamizelka narrator jest niejako przewodnikiem. Prowadzi czytelników przez historię dwójki kochających się ludzi, opisywaną z perspektywy czasowej. Odbiorcy tekstu, mimo że znają finał opowieści -śmierć urzędnika, współodczuwają z bohaterami. Dzięki takiej kreacji postaci narratora czytelnicy mają do czynienia z nowelą o cechach sprawozdania. Relacja jest obiektywna, a zdający ją narrator powstrzymuje się od bezpośrednich komentarzy.

1

Odpowiedzi

Najlepsza Odpowiedź!
2009-11-18T14:27:51+01:00
Kamizelka jest jednym z najsłynniejszych nowel Bolesława Prusa. Ten gatunek konkretnych działań jest krótki i zazwyczaj jednowątkowa. Liczba bohaterów jest ograniczona. Jednym z nich może być narrator, który podobnie jak w przypadku Kamizelki jest obserwatorem życia młodego małżeństwa.
Narrator w przemówieniu charakteryzuje głównych bohaterów. Prezentuje ich jako typowe, spokojne i niezbyt zamożne małżeństwo, które łączyło przywiązanie do pracy, jaką wykonują - ona przedstawiła wnioski i szyła, a pracował jako "drobny urzędniczek". Słowa te pełnią podwójną rolę - z jednej strony do ujawnienia narodowości męża niebogatej grupy społecznej. Z drugiej strony wyrażają narratora pobłażliwy stosunek do swojej sytuacji. W następnych zdaniach narrator zwraca uwagę na staranność męża. Stwierdza, że praca stanowiła dla niego sacrum, dla którego można poświęcić własne zdrowie. Po przedstawieniu pozytywistycznego nastawienia do życia głównych bohaterów narrator rozpoczyna opis sytuacji, która wydarzyła się w domu w lipcu. Narratora staje się narrator wszechwiedzącym, następnie opisuje sytuację, która nie może być świadkiem (rozmowa żony urzędnika z lekarzem). On przeplata swoją opowieść dialogami, które sprawiają, że język powieści można określić jako zwyczajowy. Rozmowy, które przytacza pokazuje dramatyczną sytuację, w której jego żona znalazła się w obliczu choroby męża. Słowa, które wyrażają jej rozdrażnienie, okazując troskę o zdrowie ukochanego męża. Narrator zwraca jednak uwagę, że pomimo szoku, który poniósł żona wieść o chorobie męża, mogła ostatecznie dokonać racjonalnej decyzji o dalszym życiu małżeńskim. Zgodnie z ruchami feministycznymi rozwijającego się pozytywizmu i hasłami emancypacji kobiet. pani wystarała się jeszcze o kilka lekcyj na tydzień i za ich pomocą opędzała domowe potrzeby.
Historia małżeństwa opleciona jest w swego rodzaju ramki, w której narrator opowiada o swojej kolekcji. Zgromadzone przedmioty wskazują na sentymentalne skłonności narratora. Jednym z elementów zbioru jest tytułowa kamizelka - sokół noweli. We wstępie dowiadujemy się również, że narrator sąsiaduje z opisywanym małżeństwem - ta informacja uwiarygodnia wydarzenia, o których czytamy w historii.
Historia, która opowiada historię właściwego w akcji jest wynikiem obserwacji narratora i jego domysłów. On stworzył obraz dwójki dbających o siebie ludzi, dla których dobro drugiej osoby było najwyższą wartością.
Podsumowując, narrator opowiada eschatologiczne rozważania. Podejmuje również temat moralnego relatywizmu, zachęcając czytelników do refleksji na temat jednego z istniejących jeszcze problemów filozoficznych, problem kłamstwa w imię miłości.
W powieści narrator jest rodzajem przewodnika. Prowadzi czytelnika przez historię miłości dwójki ludzi, opisaną z perspektywy czasu. Odbiorcy tekst, choć znają zakończenie opowieści współodczuwają bohaterów. Dzięki takiej kreacji postaci narratora, czytelnicy mają do czynienia z nowelą o cechach raportu. Relacja jest obiektywna, a narrator rezygnuje z bezpośredniego komentarza.
2 5 2