Odpowiedzi

2009-11-19T16:24:28+01:00
Niestety, to pytanie należy do niełatwych, lecz mimo wszystko postaram
się na nie odpowiedzieć i w jak najlepszy sposób
zaprezentować moje
zdanie.
Uważam, że bycie sobą jest trudne, a czasem wręcz niemożliwe. Mimo
wszystko jednak, moim zdaniem warto być sobą, a nie zmieniać się tylko
po to, by przypodobać się otoczeniu.
Oczywiście, by udowodnić moje zdanie, potrzebuję konkretnych argumentów.
Pierwszym z nich niech będzie osobowość człowieka. Jeżeli wciąż
dostosowujemy się do „środowiska”, tracimy własny charakter, a nawet
„samego siebie”. Człowiek, który ciągle „nakłada maski”, za którymi
ukrywa swój własny charakter, moim zdaniem jest tylko „imitacją
człowieka”. Kreowanie siebie samego wedle obowiązującej „mody”, jest
moim zdaniem upokarzające. Wszyscy szanujący się ludzie, nie ukrywają
swoich poglądów tylko dlatego, bo nie podobają się one innym lub nie
zgadzają się z obowiązującymi „trendami”.
Uważam, że absurdem jest udawanie kogoś, kim się nie jest tylko po to,
by być akceptowanym przez innych. Ukrywając swoją osobowość, stajemy
się tylko i wyłącznie wręcz „pustą owcą”, która przysłowiowo podąża
„bezmyślnie za swoim stadem”.
Kolejnym aspektem jest szacunek. Może mi się wydawać, że ludzie szanują
mnie, gdy wyrażam poglądy zgodne z ich przekonaniami, lecz w głębi
duszy, ukrywam swoje odmienne zdanie, po to, by tego właśnie szacunku
nie stracić. Uważam jednak iż osoba, która zachowuje się w podobny
sposób- robi wszystko by być szanowanym przez otoczenie, nawet wbrew
samemu sobie, nie zasługuje na swój własny szacunek.
Jeżeli jesteśmy sobą, nawet wtedy, gdy inni ludzie uważają nas za osoby
„niegodne ich uwagi”, mimo wszystko możemy liczyć na szacunek za naszą
odwagę i wytrwałość w swoich własnych, nieprzymuszonych przez nikogo
celach.
Następnym argumentem jest różnorodność. Przecież gdyby wszyscy ludzie
mieli takie same poglądy, opinie, zdania, świat byłby „nudny”. Właśnie
ta różnorodność osobowości, charakterów jest „pięknem” tego świata!
W dzisiejszych czasach bycie sobą jest niesamowicie trudne. Mimo, iż
żyjemy w państwie demokratycznym, nasze poglądy i tak często są
szykanowane i potępiane, jak za czasów komunistycznych, choć może nie w
taki sposób. Jednak moim zdaniem, jeżeli mimo wszystko będziemy sobą,
to wtedy będziemy mogli być naprawdę dumni, że mimo wszystko udało nam
się zachować „swoją własną twarz”.
Z kolei W. Gombrowicz w swoich dziennikach pisze o tym, że wszyscy
ludzie niestety nie są sobą, bo do odpowiedniej sytuacji przybierają
odpowiednią „maskę” np. dla kolegów są kolegami, dla nauczycieli-
uczniami, dla rodziców- ich potomstwem i w każdym z powyższych
przykładów zachowują się inaczej, są bardziej lub mniej otwarci,
prawdziwi. „Kiedy tak naprawdę jesteśmy sobą?”- pyta autor.
Być może i ma trochę racji, ale moim zdaniem nie do końca. Starajmy się
być sobą, na każdej płaszczyźnie. To, że przy nauczycielu jesteśmy
bardziej „oficjalni”, niż przy koledze, świadczy o naszym wychowaniu, a
nie osobowości.
Podsumowując. Uważam, że bycie sobą jest jak najwłaściwsze, choć nie
łatwe. Jeżeli nie udajemy kogoś, kim nie jesteśmy, z pewnością nasza
samoocena będzie wyższa, a inni ludzie będą bardziej nas szanować (choć
możemy tego nie odczuwać w bezpośredni sposób).
Jeżeli jesteśmy sobą, nadajemy temu światów więcej różnic i kolorów. Więc warto być sobą, mimo wszystkim i mimo wszystko!
1 1 1