Odpowiedzi

2009-11-20T15:31:04+01:00
Delacroix Eugne (1798-1863), największy francuski malarz romantyczny. Uczeń akademickiego malarza P.-N. Guérina, początkowo kopiował obrazy mistrzów renesansu i baroku. W 1822 debiutował na Salonie obrazem Barka Dantego, w którym nawiązywał do Tratwy Meduzy T. Géricaulta, a także Michała Anioła i P.P. Rubensa. W okresie tym zaczął malować akwarelami (np. Koń przestraszony przez burzę 1824). 1825 w Londynie, gdzie zapoznał się bliżej ze współczesnym angielskim malarstwem Bonningtona, Constable'a, T. Lawrence'a i W. Turnera. W namalowanych około 1825-1830 obrazach zawarł ideowy i estetyczny program malarstwa romantycznego (Masakra na Chios 1824, Egzekucja doży M. Faliero 1826-1827, Śmierć Sardanapala i Grecja ginąca na ruinach Missolungi - oba 1827, Bitwa pod Nancy 1831), a zwłaszcza najbardziej znany obraz Delacroix - Wolność wiodąca lud na barykady (1830, wymiary 2,6 m x 3,25 m) - w którym połączył realistyczne szczegóły z alegorycznym przedstawieniem. Obrazy te były całkowitym zaprzeczeniem estetyki klasycyzmu i cechuje je apologia wolności, silna emocjonalność, dramatyczny temat, patos, dynamiczna kompozycja, użycie koloru jako środka kompozycji i narzędzia ekspresji, efektowna gra światła i barw oraz swobodna technika.
Podejmował tematy typowe dla romantycznej poezji: historia średniowiecza, Boska komedia Dantego, dramaty W. Szekspira. W 1827 wykonał serię litograficznych ilustracji do Fausta J.W. Goethego. Malował portrety (szereg autoportretów, np. 1827, F. Chopina i G. Sand - oba 1838). Po 1830 odszedł od traktowania malarstwa jako środka przekazu rewolucyjnych ideałów i kładł nacisk na piękno pojmowane jako dynamiczny układ barw na płaszczyźnie obrazu. 1832 brał udział w misji rządowej w Hiszpanii i krajach Maghrebu (Algieria, Maroko). Wykonał tam wiele szkiców i odtąd często podejmował egzotyczne motywy arabskie: walki arabskich wojowników i dzikich zwierząt czy haremu (Kobiety algierskie 1834, Szaleńcy z Tangeru 1838, Wesele żydowskie w Maroku 1841, Arab zaatakowany przez lwa 1849, Walka Giaura z paszą 1853, Polowanie na lwy kilka wersji np. 1858 i 1861), czym zapoczątkował modę na orientalizm. Jednocześnie nadal podejmował tematy historyczne (Bitwa pod Taillebourgiem 1837, Wkroczenie krzyżowców do Konstantynopola 1840). Malował martwe natury z kwiatami (Bukiet kwiatów w wazonie 1848).
W drugiej połowie życia wykonywał na zamówienia państwowe wielkie malowidła ścienne (malowidła salonu królewskiego w Pałacu Bourbonów 1833-1836 i bibliotece tamże 1838-1847, bibliotece w Pałacu Luksemburskim 1840-1847, kościele St. Sulpice 1849-1861, m.in. Walka Jakuba z aniołem - wszystkie w Paryżu). Były to wielofigurowe kompozycje alegoryczno-historyczne, w których nawiązywał do malarstwa renesansu i baroku. Ostatnim ważnym obrazem Delacroix była Medea zabijająca swoje dzieci (1862). Był wybitnym kolorystą. Zwalczany przez J.-A.-D. Ingresa i akademików, broniony przez obóz romantyków (m.in. Ch. Baudelaire'a), a także polityka i historyka L.-A. Thiersa. Przyjaźnił się z wieloma romantykami, m.in. F. Chopinem, G. Sand i malarzem R.P. Bonningtonem.
Powszechnego uznania doczekał się pod koniec życia, 1857 został członkiem Akademii. Publikował artykuły krytyczne, m.in. w czasopiśmie Revue des Deux Mondes. Był typem malarza-intelektualisty, w prowadzonych od 1822 dziennikach wnikliwie analizował sztukę epoki i własną, uważając się za prawdziwego klasyka (Journal 1893-1895, wydanie polskie Dzienniki 2 tom, 1968).
Wywarł silny wpływ na malarzy XIX w., m.in. na impresjonistów.
11 1 11