Odpowiedzi

2009-05-18T20:04:23+02:00
Malczewski Jacek (1854-1929), polski malarz, jeden z głównych przedstawicieli Młodej Polski, symbolista. Wykształcony w Krakowie w latach 1873-1883 u W. Łuszczkiewicza i J. Matejki, z którym popadł w konflikt wynikający z różnicy postaw artystycznych. Konflikt ten spowodował wyjazd Malczewskiego do Paryża w 1876 i studia w École des Beaux Arts w pracowni Ernesta Lehmana. W 1877 ponownie w pracowni Matejki. W 1880 odbył podróż do Włoch, a w 1884 do Turcji jako rysownik Karola Lanckorońskiego.

W 1897-1900 oraz 1912-1921 profesor ASP w Krakowie. W okresie 1912-1914 był jej rektorem. Początkowo malował sceny rodzajowe i szkice inspirowane utworami J. Słowackiego: Mazepa, Dwunastu harfiarzy z Lilli Wenedy, Śmierć Ellenai (1881) - inaugurujący cykl "sybirski" z tematyką patriotyczno-martyrologiczną, np.: Niedziela w kopalni (1882), Na etapie (1883), Wigilia na Syberii (1892). Pobytowi w Monachium (ok. 1890) zawdzięczał zwrot do symbolizmu (wpływ m.in. A. Böcklina), czego rezultatem były obrazy: Spłoszony koń (1899), Autoportret ze śmiercią, Melancholia (1894), Błędne koło (1895-1897). W obrazach symbolicznych wprowadzał motywy chimery, sfinksa i fauna, a w autoportretach niezwykłe akcesoria (np. zbroja, habit, korona cierniowa).

W dojrzałej twórczości Malczewskiego dominowała refleksja nad życiem i śmiercią np. Wiara, nadzieja, miłość (1901), Anioł i pastuszek (1902), Anioł z Tobiaszem (1902). Podejmował też temat personifikacji Anioła Śmierci np. Thanatos I, II (1896-1898). Namalował także kilkaset portretów. Niektóre z nich, począwszy od lat 90., mają charakter symboliczny: np. portrety S. Witkiewicza (1847), F. Jasieńskiego, J. Kasprowicza, J. Mycielskiego, E. Raczyńskiego, W. Reymonta.

Kompozycje figuralne charakteryzuje symetria lub rytmizacja postaci oraz ich monumentalizacja w miarę rozwoju artystycznego, towarzyszy temu uciekająca w głąb lub odwrócona perspektywa podkreślająca fantazyjny klimat danej sceny czy przedstawionej postaci. W zakresie kolorystyki początkowo brunatny koloryt ustąpił gamie żywej. Malczewski zaliczany jest do najoryginalniejszych i najlepszych malarzy polskich.




Boznańska Olga (1865-1940), malarka. Studiowała początkowo w Krakowie, w latach 1886-1889 w Monachium, gdzie przebywała z przerwami do 1898. Od 1898 na stałe w Paryżu. Od 1898 członek Stowarzyszenia Artystów Polskich Sztuka. Wystawiała gł. za granicą, zyskując uznanie raczej tamtejszych krytyków niż w kraju. Zaliczana do najlepszych europejskich malarek. W 1912 otrzymała francuską Legię Honorową. Własny styl wykształciła w oparciu o swobodnie przejęte zasady impresjonizmu. Nawiązywała do D. Velázqueza, J. Whistlera i E. Maneta. Początkowo malowała pastelami, potem olejami, gł. na tekturze. Wybitna portrecistka polskiej i francuskiej burżuazji, arystokracji i inteligencji (portrety: P. Nauena 1893, A.S. Zaleskiej 1899, F. Jasieńskiego 1907, R. Raczyńskiej i G. Reval - oba 1912, H. Sienkiewicza 1913). Malowała także kwiaty, martwe natury i pejzaże.

Najistotniejszym elementem stylu Boznańskiej jest powściągliwy i zgaszony kolor. Jej malarstwo pozbawione konturu i linii charakteryzuje srebrzystoszara, chłodna tonacja, miękki modelunek postaci wtopionej w nieokreślone tło i napięcie emocjonalne. Frontalnym ujęciem modela akcentowała płaszczyznę obrazu. Mistrzowsko oddawała życie psychiczne portretowanych osób. Inne znane obrazy: Dziewczynka z chryzantemami (1894), Anemony (1901), Autoportret (1906).