Witajcie! Bardzo prosiłbym o napisanie wypracowania na JEDEN(wybierzcie sobie jaki wam najlepiej odpowiada) z podanych niżej tematów:
-Rola i miejsce w rodzinie albo,
-Jak wyobrażasz sobie religijne i moralne wychowanie dzieci albo,
-Dziecko bezcenny dar, czy przeszkoda w osiągnięciu szczęścia albo,
-Różnic płci - tacy sami czy zupełnie inni.
Daj bardzo ładne punkty! Ale,
Wypracowanie docelowo ma mieć od 2 do 3 stron A4 pismem ręcznym. Za kilku zdaniowy świstek czy 10 Kartkowy epos niestety będę musiał zgłosić do moderatora.
Żadnego kopiowania z neta!!!

1

Odpowiedzi

2009-11-26T16:24:54+01:00
Rodzina to podstawowa grupa społeczna, istniejąca już niemal od najdawniejszych czasów. Już najwcześniejsze cywilizacje opierały swoje istnienie właśnie na rodzinie. Po pierwsze to rodzina, jako jedyna grupa społeczna rozrasta się nie tylko poprzez przyjmowanie członków z zewnątrz, ale również, a nawet przede wszystkim, przez rodzenie dzieci, zapewniając tym samym biologiczną ciągłość społeczności. Po drugie rodzina przez wychowywanie dzieci przekazuje następnym pokoleniom dorobek cywilizacyjny w sferze materialnej i duchowej.

Nie istnieje jedna ogólnie obowiązująca definicja rodziny. Różni autorzy próbują zbudować definicję w zależności od własnego spojrzenia i potrzeb. Wszyscy są jednak zgodni co do tego, że rodzina zapewnia ciągłość biologiczną społeczeństwa i przekazuje dziedzictwo kulturowe następnym pokoleniom. Dopiero dalsze miejsce zajmują w definicjach takie cechy, jak wspólnota gospodarcza czy wspólnota zamieszkania. Tak więc możemy ogólnie powiedzieć, że rodzina to grupa osób powiązanych ze sobą więzami pokrewieństwa. W skład tej grupy wchodzą mężczyzna i kobieta związani małżeństwem oraz ich dzieci. Niekiedy mówiąc o rodzinie ma się na myśli również inne osoby spokrewnione z małżonkami i dziećmi, na przykład dziadków, krewnych bliższych czy dalszych.

Jedną z najważniejszych funkcji rodziny jest zapewnienie biologicznej ciągłości społeczeństwa. Rodzina jest jedyną grupą społecznie i religijnie uznaną za uprawnioną do powoływania nowego życia. Oczywiście przyjście na świat dziecka poza rodziną także ma miejsce, ale większość systemów kulturowych i społeczeństw uważa to za niedopuszczalne, często nawet przestępstwo, poważne naruszenie norm moralnych.

W rodzinie ma też miejsce przekazywanie każdemu nowemu pokoleniu dziedzictwa kulturowego, to znaczy wprowadzenie młodych pokoleń w normy życia zbiorowego. Ten proces przekazywana ma miejsce od najmłodszych lat życia dziecka. Rodzina stale oddziałuje na psychikę dziecka. To oddziaływanie eliminuje oficjalność kontaktów, zakłada bezinteresowność i ofiarność, przez co zostawia trwały ślad w psychice i charakterze dziecka. W tym czasie stale nawiązują się i umacniają więzi emocjonalne łączące dziecko z rodziną. Zaspokojenie w tym czasie i wcześniejsze rozwinięcie potrzeb uczuciowych dziecka nie pozostaje bez związku z procesem jego późniejszego przystosowania społecznego. To właśnie rodzina umożliwia uzewnętrznienie swoich potrzeb poprzez zwierzanie się, okazywanie zaufania, szukanie rady i pomocy. Rodzice są pierwszym ich adresatem, a rozwój tego rodzaju uczuć w okresie dzieciństwa sprzyja późniejszemu dostosowaniu dorastającego lub nawet dorosłego człowieka do uznanych społecznie norm i wzorów zachowań.

Rodzina jako mała grupa, a jednocześnie instytucja społeczna przedstawia pewna specyficzną, mniej lub bardziej zorganizowaną formę życia społecznego, opartą na współpracy i współdziałaniu, poszanowaniu praw drugiego człowieka, ofiarności. Dzięki przystosowaniu do tego rodzaju form życia społecznego w rodzinie dziecko łatwiej potrafi przystosować się do życia w innych grupach, szerszych zbiorowościach. Rodzina jest zatem środowiskiem decydującym o tym, w jakiej formie dokona się późniejsze wejście człowieka w społeczeństwo. Rodzina, stanowiąc swego rodzaju odbicie szerszego społeczeństwa, także z punktu widzenia rządzenia się w codziennym życiu pewnymi określonymi wartościami i modelami społecznymi, staje się pomostem łączącym człowieka ze społeczeństwem i pozwalającym mu w sposób bezkonfliktowy włączyć się w życie społeczne przez uzgadnianie swoich jednostkowych, osobistych dążeń z dążeniami ogółu społeczeństwa.

Rodzina jest także czynnikiem przyspieszającym i ułatwiającym człowiekowi korzystanie z dóbr kultury, przekaźnikiem dziedzictwa kulturowego szerszej zbiorowości. Uczy dziecko takich zachowań, które pozwalają na porozumienie się z innymi, na współżycie społeczne, ułatwiają zrozumiałe reagowanie na zachowania innych członków społeczeństwa należących do tego samego kręgu kulturowego. Stosunki panujące w rodzinie, atmosfera codziennego życia obejmująca również organizację życia domowego oraz codzienny tryb życia poszczególnych jej członków, jak i rodziny jako całości, ma wpływ na kształt wyobrażeń dziecka o stosunkach międzyludzkich, na jego postawy, a więc na kształtowanie jego osobowości. Rodzice, będący dla dziecka osobami znaczącymi, z którymi czuje się ono związane uczuciowo i które pragnie naśladować, przekazują mu pewne wzory, normy postępowania, co ma duży wpływ na późniejsze dostosowanie się dziecka do norm przyjętych w większej społeczności. Nawet wtedy, gdy zewnętrzny, pozarodzinny wpływ zacznie wypierać wpływ rodzinny, wartości przekazane w najmłodszych latach życia dziecka stanowić będą siłę zatrzymującą lub przepuszczającą te nowe normy i wartości, niejednokrotnie przeciwstawne rodzinnym.