Odpowiedzi

  • Użytkownik Zadane
2009-06-01T09:25:18+02:00
Do połowy XIXw. w armiach stron walczących nie było żadnej organizacji zajmującej się rannymi. 1859 – we Włoszech pod miejscowością Sol Ferino, miedzy armiami włoskimi i austriackimi, zostało zabitych i rannych 40.000 ludzi po obu stronach. Obserwatorem był bankier Henri Dunant i wydał książkę w której postuluje wprowadzenie do armii służby medycznej, która przygotowana podczas pokoju, i aby zajęła się rannymi, grzebała zabitych. Postulował uznanie rannych i pomagających rannym za neutralnych. Zdobył uznanie organizacji charytatywnych. Dunant tworzy wraz ze swymi przyjaciółmi Komitet Pomocy Rannym – zmiana 1863 – organizacja czerwonego krzyża w Genewie; 1876 – organizacja czerwonego krzyża przekształca się w międzynarodowy komitet czerwonego krzyża. Konwencja Genewska 1864 Uchwalono pierwsza konwencje, dała początek międzynarodowemu prawu humanitarnemu , konwencję podpisały wszystkie niepodległe państwa Europy, Japonia i USA.
Podstawowe treści zawierały następujące ustalenia: a) umożliwiała powstawanie i działalność narodowych organizacji czerwonego krzyża; b) rannych oraz personel medyczny uznaje się za neutralny; c) ludność cywilna udzielająca pomocy rannym nie podlega atakowaniu; d) ranni na polu walki traktowani są jednakowo bez względu na narodowość; e) znak ochronny dla rannych, personelu medycznego, środków transportu
1906 – II Konwencja Genewska; Zwiększała zakres ochrony rannych i chorych. Wprowadziła zasadę ewidencjonowania rannych, chorych i zabitych. Hitler nie do końca respektował konwencje genewskie. Wykorzystał on luki dotyczące ludności cywilnej. 1949 w Genewie uchwalono dodatkowe konwencje
I konwencja; Polepszenie losu rannych i zabitych
II konwencja; Polepszenie losu rannych i chorych oraz rozbitków na morzu
III konwencja; Traktowanie jeńców wojennych
IV konwencja; Ochrona ludności cywilnej podczas wojny
Podstawowe zadania międzynarodowego czerwonego krzyża: a) pomoc potrzebującym i cierpiącym bez czynienia różnic miedzy nimi; b) troska o rannych i chorych na polu walki; c) ochrona ludności na terenach okupowanych; d) udzielanie pomocy upośledzonym fizycznie i umysłowo; e) niesienie pomocy ofiarom klęsk żywiołowych; f) łączenie losów członków rodzin rozdzielonych przez wojnę; g) wprowadzenie kursów sanitarnych; h) propagowanie, popieranie krwiodawstwa.
Polski Czerwony Krzyż. 1919r – Polska podpisała Konwencję Genewską.
PCK realizuje dwa kierunki: Profilaktyka zdrowotna: popularyzacja wiedzy o zdrowiu i podstawowych zasad higieny; Lecznictwo: organizuje szpitale, apteki, domy noclegowe, sanatoria, domy dziecka, domy opieki, szkolenie pielęgniarek. 1937r – nowe zadanie dla PCK; PCK zaczyna organizować drużyny sanitarno-ratownicze, zaopatrując w leki i materiały opatrunkowe. Po II wojnie światowej. PCK koncentruje swoją działalność w kierunkach profilaktyki zdrowotnej, szkolenie w zakresie udzielania pierwszej pomocy przedlekarskiej. Od 1919 do dziś działa biuro informacji i poszukiwań PCK. Jego zadaniem jest poszukiwać i łączyć członków rodzin rozdzielonych przez wojnę. Od lat 60 zapoczątkowano działalność sióstr (opiekunki, pielęgniarki) PCK. Zajmują się one osobami chorymi, samotnymi nie posiadającymi bliskich, pozbawionych opieki, pomagają zarówno medycznie jak i gospodarczo. Walka z narkomanią i AIDS.

pozdrawiam
11 2 11