Odpowiedzi

2009-12-02T19:44:12+01:00
Rafy koralowe, rodzaj raf cechujących się pochodzeniem organicznym, powstających w ciepłych morzach strefy międzyzwrotnikowej, w których temperatura wody nigdy nie spada poniżej 18°C.

Rafa koralowa, koralowiec

Rafy koralowe zbudowane są przede wszystkim ze szkieletów koralowców i mszywiołów, a także wrośniętych w nie cząstek kostnych innych organizmów morskich (ryb, małży, ślimaków itp.) oraz żwiru, piasku i mułu wapiennego.

W zależności od miejsca powstawania rafy tworzą różne formy, wyróżniamy 3 główne rodzaje raf koralowych: przybrzeżne, rafy barierowe i atole. Wg uznawanej do dziś teorii, zapoczątkowanej w 1842 przez Ch. Darwina, rafy koralowe rozwijają się dzięki wolnemu, stopniowemu zanurzaniu się lądu lub wolnemu podnoszeniu się poziomu morza.
4 3 4
2009-12-02T19:44:31+01:00
Rafa koralowa, to obok lasów deszczowych najbogatszy w gatunki ekosystem kuli ziemskiej. Przez setki lat rafy koralowe były przede wszystkim przekleństwem żeglarzy, powodujac katastrofy statków, niespodziewanie pojawiając się pod kadłubami. Obecnie, oznaczone na mapach, nie odstraszają, lecz przyciagają bogactwem życia i niezwykłościa podwodnego krajobrazu. Rafa jest to podwodna skała lub grzbiet skalny, sięgajacy czasami do samej powierzchni wody, zbudowana ze szkieletów organizmów morskich. Najbardziej znane rafy ciągną się wzdłuż wybrzeży lądów i zajmuja łącznie ponad 20mln km kwadratowych. Największa z raf koralowych, Wielka Rafa Barierowa u wybrzeży Australii, jest dobrze widoczna nawet z kosmosu. W budowie raf bierze udział trzecia częśc wszystkich znanych gatunków koralowców, czyli koralowce madreporowe. Jednak nie są to jedyni budowniczowie raf. Ich szkielety stanowię tylko rusztowanie, z czasem wypełniane wapiennymi okruchami muszli małż i ślimaków, skorupkami i igłami jeżowców oraz wapiennymi szkieletami i skorupami innych zwierzat morskich. A wszystko to cementowane jest wapiennymi wydzielinami pewnych glonów z grupy krasnorostów, które mogą stanowić do 80% masy rafy.
Rafy koralowe występują w wodach, w których mogą rozwijać się koralowce madreporowe, a że są to zwierzęta, których wymagania obejmują:
- temperaturę wody (nie może ona spadać poniżej 18C),
- odpowiednio wysokie zasolenie (min.27%)
- natężenie światła (koralowce są drapieżnikami)
W zależności od miejsca powstawania rafy tworzą różne formy. Wyróżniamy trzy główne rodzaje raf koralowych:
- przybrzeżne,
- rafy barierowe lub zaporowe,
- atole lub wyspy-laguny.
Rafy przybrzezne biegną wzdłuż brzegów wysp nieznacznie tylko od nich oddalone. Rafy barierowe biegną równolegle do brzegu, ale w dużej odległości(śr.150km) i oddzielone są stosunkowo głębokim kanałem(ok.50m)
Z kolei atol jest to wynurzony z wody na niewielką wysokość koralowy pierścień, wewnatrz którego znajduje się jezioro morskiej wody, tzw. laguna. Atole, tak jak reszta raf koralowych, opierają się na płyciej lub głębiej osadzonym fundamencie. W przypadku Wielkiej Rafy Barierowej tworzą go podwodne granitowe łańcuchy górskie. Lecz mogą to być również wielkie masy skamieniałych korali z trzeciorzędu lub kredy, bądź skały wulkaniczne. Na takim fundamencie osadzony jest poziomy lub nieco ku morzu pochylony koralowy pierścień szeroki na kilkaset metrów(tzw. Platforma). Jego powierzchnie tworza martwe korale. W jej nierównej powierzchni znajduja się liczne, małe otworki, w których podczas odpływu zatrzymuje się woda morska i tworzy studzienki. Wzdłuż zewnetrznego brzegu jest wiele jakby grot, które slużą za schronienie wielu gatunków mięczakow i skorupiaków. Odlamane przez morze brzegowe części rafy wyrzucane sa na ego powierzchnię, by tam z czasem utworzyć zbitą szara masę wapienna. Podwodna część platformy gwałtownie się obniża (na głebokość od 35 do 55 m). Dno laguny stopniowo opuszcza się na wiele metrów a w jej wnetrzu rozwijają się kolonie koralowców. Aby do laguny mogła dochodzić woda, pierścień musi być w kilku miejscach przerwany. Z czasem, w wyniku przenoszenia przez wiatr nasion roślin, atol przemienia się w kwitnąca wyspę.

Teorie dotyczące powstawania raf koralowych

Darwin oraz amerykański uczony James Dwight Dana doszli do wniosku, że rafy madreporowe są dziełem współcześnie żyjacych koralowców, a kazda nowa warswta pochodzi od warstwy dolnej znajdującej się bezposrednio pd nią.
Stwierdzili też, że kazda warstwa koralowców żywych spoczywa na warstwie martwych, lecz należących do tej samej epoki. To jednak stwierdzenie nie jest prawdziwe, podobnie jak stwierdzenie, że trzy rodzaje raf nie mogą ze soba sasiadować, Tą teorie obalił uczony Lecuyer, który na Filipinach spotkał dwa rodzaje raf otaczajace z jednej strony trzeci rodzaj.
W latach 1896-1900 szwajcarski biolog Agassiz, na podstawie swoich podrózy badawczych, doszedł do wniosku, że współczesne korale stanowia cienka warstwe, i nie wpływaja znacznie na ogólna strukturę raf. Uważał że fundamentem dla raf sa skały wulkaniczne i osadowe, które dawniej wystawały ponad powierzchnie wody, a na skutek warunków atmosferycznych, góry tę pogrążyły się pod powierzchnie wody, a w miejscazh ich wierzchołkuw osiedlały się korale.

Zagrożenie

Zmiany w warunkach naturalnych koralowców, na przykład szczególnie nasilone ataki huraganów, mogą spowodować nieodwracalne szkody w środowisku raf koralowych. Ten delikatny ekosystem narażony jest też na wiele innych niebezpieczeństw, takich jak zdarzające się czasami gwałtowne zwiększenie populacji rozgwiazd żerujących na koralowcach. We wczesnych latach 80. drapieżniki te zdewastowały Wielką Rafę Koralową u wybrzeży Australii. Chodzi tu głównie o KORONĘ CIERNIOWĄ, ogromną do 45 cm rozpiętości, która pożera korale, zostawiając nagi szkielet, który wkrótce rozpada się. Po takiej katastrofie koralowce regenerują się bardzo powoli.
Obecnie rafy koralowe stanęły się w obliczu nowego zagrożenia - działalności ludzi. Erozja gleby na lądzie i dewastacja lasów namorzynowych na wybrzeżu powoduje coraz większe zamulenie wód przybrzeżnych, a następnie obumieranie polipów. Wycieki ropy naftowej, zanieczyszczenie wody ściekami komunalnymi i przemysłowymi, pogłębianie dna na szlakach morskich - oto najpoważniejsze zagrożenia dla raf koralowych.
Katastrofalna w skutkach jest też barbarzyńska metoda połowu ryb na morzach koralowych - tak zwane głuszenie, czyli detonowanie materiałów wybuchowych pod wodą.
Innym źródłem zagrożeń jest też atrakcyjność turystyczna raf koralowych. Rozwój nadmorskich ośrodków turystycznych powoduje zwiększające się zanieczyszczenie i zamulenie wód przybrzeżnych.
Groźny jest też wandalizm niektórych turystów, którzy odrywają kawałki koralowca "na pamiątkę".W niektórych regionach koralowce wykorzystuje się do budowy domów, często też wypala się je, aby uzyskać czyste wapno. Te zagrożenia można by zmniejszyć, wprowadzając ściślejszy nadzór, jednak w tym celu należałoby otoczyć rafy koralowe ochroną prawną. Jak dotychczas, jedynie połowa krajów, u wybrzeży których znajdują się rafy koralowe, uznała je za rezerwaty przyrody. Inne niebezpieczne zjawisko, tzw. wybielanie, związane jest najprawdopodobniej z globalnym ociepleniem klimatu. Zjawisko to polega na tym, że kiedy temperatura wody wzrasta powyżej pewnego poziomu, polipy koralowca "eksmitują" porastające je glony, które nie tylko zapewniały im odpowiednią ilość tlenu i cukrów, ale też zdobiły bajecznymi kolorami.
6 2 6