Odpowiedzi

Najlepsza Odpowiedź!
2009-12-06T14:10:44+01:00
1.Do najważniejszych tańców tej epoki zaliczają się:
a)basse danse
- taniec dworski, w tempie umiarkowanym i metrum dwudzielnym, prawdopodobnie 12/8, wykonywany w parach. Powstał około roku 1400 na terenach położonych między Włochami, Francją i Hiszpanią. W połowie wieku rozkwitł na dworze burgundzkim i był popularny w latach 1450-1550 na wielu dworach Europy. W Hiszpanii zwał się baja danza we Włoszech bassadanza a w Niemczech Hoftanz.

Nazwa wywodzi się od powolnych, posuwistych i pełnych dostojności kroków. Najstarsze informacje o tym tańcu pochodzą z anonimowego hiszpańskiego manuskryptu La Danza de la Muerte około roku 1400, Libro sull'arte del danzare 1465 Antonia Cornazzano i z Orchésographie et traicté... exercice des dances 1588 Thoinota Arbeau i z późniejszych manuskryptów hiszpańskich, belgijskich, francuskich i włoskich. O najstarszym jego wykonaniu mamy informacje z 1445 na dworze Karola IX we Francji.

Cechą charakterystyczną tego dostojnego tańca jest to, że kroki w nim nie były ustawione w sztywnym schemacie, co zezwalało na tworzenie coraz to nowych wariantów. Główne elementy, których używano wywodziły się ze starszych, średniowiecznych tańców

b)branle
-grupa dworskich tańców wywodzących się z francuskiego branlera, w metrum 4/4, znanego być może od XIV w., a pochodzącego od jeszcze starszej carole.

Branle stały się bardzo popularne we Francji w XV-XVI w., a później na dworach całej Europy. Wykonywane były grupowo i składały się z kilku figur.

c)pawana-
taniec dworski w metrum 2/4, pochodzenia włoskiego lub hiszpańskiego, popularny w XVI i XVII w., charakteryzujący się powolnymi, uroczystymi ruchami, przypominającymi zachowanie pawia. Zazwyczaj po nim następowała galiarda w metrum trójdzielnym. Pierwotnie pawanę, jako pierwszą część suity tanecznej, łączono z saltarello i jeszcze żywszą piwą.

Charakterystyczną cechą tańca jest ruch wahadłowy: po kilku krokach w przód, zamykających się we frazie muzycznej, następuje ta sama ilość kroków wstecz. Ruch ten jest typowy dla XV-wiecznych basses dansen tańczonych płasko, bez podskoków. Pawana była ostatnim z nich.

e)galliarda
-renesansowy taniec dworski i forma muzyczna pochodząca z XVI-XVII w. w metrum trójdzielnym, tempie żywym i skocznym.

f)saltarello
- średniowieczny, włoski taniec ludowy, w metrum 3/8 lub 6/8. Początkowo łączony z tańcem estampie. Najstarszy dokument, który wspomina saltarello, to manuskrypt Add. 29987, pochodzący z Włoch, datowany na około 1390 rok. Obecnie znajduje się w Narodowej Bibliotece (British Library) w Londynie. Wymienionych jest w nim 15 tańców (8 estampie, 4 saltarella, 1 trotta i 2 laments).

W XVI wieku saltarello weszło w skład tańców dworskich i zazwyczaj było tańczone razem z wolniejszym passamezzem. Później weszło także w skład suity barokowej.

g)ductia
-średniowieczny taniec z XII i XIII w., głównie wykonywany przez kobiety, pochodzący z Francji.

O ductii pisze Johannes de Grocheo, w swoim traktacie De musica, datowanym na około 1350.

h)estampie
-średniowieczna pieśń i towarzyszący jej taniec, pochodzące z Prowansji, popularne między XII a XIV wiekiem we Francji, Włoszech, Anglii i Hiszpanii. W zakończeniu posiadały części szybsze: trotto i rotta. Tańczone były zrazem z saltarello.

i)faranadola
-antyczny taniec, w metrum 6/8, pochodzący z Prowansji. Znany już pod koniec średniowiecza, tańczony grupowo, w formie korowodu.

j)chorea
-jest tańcem grupowym, tańczonym w kole (χορεύω σε κύκλο), któremu towarzyszy śpiew (chór). Znany był w starożytnej Grecji, odwoływał się do niego Homer w swoim poemacie epickim Iliada.

Mimo że Grecja nie jest wyłączną ojczyzną tego tańca, to właśnie z tańca greckiego chorea wywodzą się nazwy określające tańce tego rodzaju w innym krajach: hora w Rumunii, Mołdawii i Izraelu; choro w Bułgaria, czy korowód w Rosji.

2.Głównymi instrumentami były:
• lutnia
• klawesyn + odmiany, jak np. szpinet, wirginał
• organy + odmiany  pozytyw, portatyw, regał
• dęte – flety, stroikowe  pomorty (inaczej bonbardy), krumhorny (krzywuły), szałamaje, dulciany (sztorty); ustnikowe – cynki, serpenty
• smyczkowe – liry, viole (np. da braccio – na ramieniu, da gamba – przy kolanie)
• perkusyjne – bębny, kotły, tamburyn, idiofony
3 5 3