Odpowiedzi

2009-09-08T19:35:30+02:00
Wahadła żeś nie widział. Masz jakąś kulkę na sznurku wybierasz kąt wahania i puszczasz wahadło się buja prawo lewo prawo itd. Interesujące w wahadle jest to że czas wahania jest wprost proporcjonalny do liczby wahnięć. Dlatego stosuje się je w zegarach. Np. 10 wahnięć trwa 20 s, 20 trwa 40 s, itd.
  • Użytkownik Zadane
2009-09-08T19:35:44+02:00
W fizyce częstotliwość opisuje ruch wahadłowy i falowy.Częstotliwość to wielkość, która mówi nam jak często coś się powtarza. Określa ona, ile w jednostce czasu nastąpiło drgań wahadła lub pełnych cykli w ruchu falowym. Jednostką częstotliwości w układzie SI jest HERC (Hz); jest to jedno drganie, lub cykl ruchu falowego, na sekundę. Powszechnie spotykamy się z falami elektromagnetycznymi o bardzo różnych częstotliwościach: fale radiowe mają częstotliwość od kilkuset tysięcy do kilku milionów herców, fale świetlne (Światło) już rzędu kilkuset miliardów herców. Natomiast znacznie mniejsza od częstotliwości fal świetlnych jest częstotliwość fal dźwiękowych, które przenoszą drgania powietrza. Nuty na pięciolinii od powiadają dźwiękom o różnej częstotliwości, np. "środkowe" C to dźwięk o częstotliwości 256 Hz.
Częstotliwość związana jest z długością fali. Częstotliwość pomnożona przez długość daje nam prędkość rozchodzenia się fali. Oznacza to, że dla danej prędkości fali im wyższa częstotliwość, tym krótsza długość fali.
Częstotliwość, czyli wysokość dźwięku, zależy od liczby drgań powietrza w ciągu jednej sekundy. lm więcej pełnych cykli drgań w jednostce czasu, tym większa częstotliwość i wyższy dźwięk. Natężenie (głośność dźwięku) zależy natomiast od amplitudy, czyli wielkości wywoływanych drganiami fal.
Wysokie dźwięki mają częstotliwość wyższą od dźwięków niższych. Kamerton u góry wydaje dźwięk o oktawę (osiem nut) wyższy niż kamerton u dołu. Częstotliwość dźwięku wydawanego przez górny kamerton jest dwukrotnie wyższa niż kamertonu u dołu. Dla przykładu, wysokie C ma częstotliwość 512 Hz, a środkowe
- 256 Hz.
2009-09-08T20:10:58+02:00
W wahadle matematycznym poruszające się ciało jest punktem materialnym, zawieszonym na nieważkiej, nierozciągliwej nici o długości l. Na ciało to działa stała siła grawitacji. Gdy wahadło odchylone jest z położenia równowagi, składowa siły grawitacji wzdłuż nici jest równoważona przez nić, a składowa prostopadła do nici działająca w kierunku punktu równowagi nadaje ciału przyspieszenie. Ruch ciała ograniczony nicią jest ruchem po okręgu. Z definicji przyspieszenia kątowego oraz z II zasady dynamiki dla ruchu punktu materialnego po okręgu, dla kątów wyrażonych w mierze łukowej kąta, wynikają zależności: