Odpowiedzi

2010-01-28T16:52:00+01:00
Palestyna to nazwa, która pojawiła się stosunkowo późno. Samo słowo znaczy "kraj Filistynów". Ta ziemia została w ten sposób określona najprawdopodobniej dlatego, że Filistyni zamieszkiwali jej pogranicza. Pierwotnie kraj ten nosił nazwę Kanaan.
Od roku 63 p.n.e. Palestyna jest pod panowaniem rzymskim. W relacji o narodzeniu Jezusa ewangelista Łukasz podaje, że cesarz rzymski August kazał przeprowadzić w swoim państwie, a więc również w Palestynie, spis wszystkich ludzi. Ten potężny władca, rządzący z Rzymu wieloma krajami, nazywał się właściwie Cezar Oktawian. Nadano mu przydomek "August", co oznacza: czcigodny, wzniosły, majestatyczny. Jego następcą był cesarz Tyberiusz, o którym ewangeliści wspominają w relacji o Janie Chrzcicielu.
Jeżeli Palestyna w czasach Jezusa stanowiła cząstkę Imperium Rzymskiego, to może się rodzić pytanie, dlaczego o Jezusie dowiadujemy się nieomal tylko z Ewangelii. Jest o Nim jedynie parę wzmianek (powiedzmy trzy).
Najważniejszą, mówiącą o śmierci Jezusa i o tym, że stał się On założycielem chrześcijaństwa, znajdujemy u historyka rzymskiego Tacyta, żyjącego na przełomie I i II w po Chr. Jest zadziwiające, że Tacyt był o tych wydarzeniach tak dobrze poinformowany. Tacyt mówi o chrześcijanach w związku z prześladowaniami Nerona. Mówi, że Neron musiał znaleźć kozła ofiarnego, by zrzucić winę za podpalenie Rzymu, i że zrzucił to na chrześcijan, bo jest to taki wstrętny zabobon, który przyszedł do Rzymu ze Wschodu, a początek tego zabobonu wywodzi się od niejakiego Jezusa, który został ukrzyżowany pod rządami Poncjusza Piłata, za panowania Tyberiusza. Tak dokładna wiadomość u historyka rzymskiego jest czymś zadziwiającym. Trzeba pamiętać, że to, co się działo w Palestynie, że jakiegoś tam Jezusa ukrzyżowano, było tak samo ważne dla świata rzymskiego, jak dla nas fakt złapania w jakiejś wsi kogoś na kradzieży jabłek. Fakt, że Tacyt wiedział aż tyle, że zadał sobie tyle trudu, żeby zdobyć te informacje, można wytłumaczyć tym, że pisał swoje dzieło na przełomie I i II w., gdy chrześcijanie coraz wyraźniej zaznaczali swoją obecność.
1 5 1