Odpowiedzi

2009-12-14T16:55:41+01:00
Podany fragment „Dziadów” Adama Mickiewicza przedstawia rozmowę księdza-racjonalisty z Pustelnikiem, czyli romantycznym kochankiem, a zarazem duchem, odludkiem, który cierpi nie mogąc być ze swoją ukochaną. Pustelnik przyszedł do mieszkania duchownego w poszukiwaniu schronienia i bezpieczeństwa, a przy okazji toczy z nim dyskusję.
Na początku pustelnik jest załamany, smutny, żali się, że jego nieszczęście w miłości jest prawdopodobnie karą, nie może jednak znaleźć żadnego grzechu, który mógłby spowodować aż tak wielkie męki. Swój nastrój chce oddać śpiewając smutną piosenkę, na co ksiądz nie ma ochoty, duchowny podchodzi z dystansem do nastroju gościa, zachowuje spokój. Pustelnik, śpiewając, wyraża problem swojej miłości – chciałby być z kobietą, którą kocha, ale ona należy do kogoś innego, dlatego nie może się z nią spotykać, jednak umarłby z tęsknoty, gdyby się od niej oddalił. Swój los porównuje do jednego z bohaterów książek zbójeckich, które czytał – Wertera. Jak postać stworzona przez Goethego, Pustelnik stwierdza, że jedynym lekarstwem na niespełnioną miłość jest śmierć, dlatego też dobywa sztylet i sprawia wrażenie, jakby chciał popełnić samobójstwo. Wtedy ksiądz oburza się i, próbując odwołać się do racjonalistycznych, oświeceniowych wartości, powstrzymuje go. Pokazuje to, że duchowny nie rozumie w ogóle postawy Pustelnika ani idei romantycznej miłości.