Odpowiedzi

2009-12-17T16:33:26+01:00
W 2 poł. XX w. nastąpił kolejny etap w kształtowaniu się form i idei rzeźby nowoczesnej. Praktykowane wcześniej przez kubistów swobodne przenikanie się malarstwa i rzeźby zostało wzbogacone udziałem nowych technik obrazowania, np. lasera lub wideo (N.J. Paik). Przestrzenność, jako wychodzenie poza stat. bryłę rzeźby i czasoprzestrzenność, stała się powszechną praktyką przybierającą postać environment (D. Buren, E. Kienholz, W. Wostel) oraz akcji materiałowo-przestrzennych (J. Beuys). Wynikający z logiki odchodzenia od rzemiosła i kopiowania natury proces konkretyzacji dzieła rzeźb., tak spektakularny w ready mades Duchampa, doprowadził do wykształcenia nowej kategorii rzeźb. obiektów. Przybrały one postać np. abstrakc. kompozycji w metalu (A. Caro), zestawów przedmiotów z otoczenia (D. Spoerri) poddanych następnie destrukcji (Cesar) lub wtórnej obróbce rzeźb. (B. Woodrow). Skrajną wersją takiej konkretyzacji mogło być uznanie samych siebie za rzeźby przez Gilberta i Georga. Innym przejawem konkretyzacji materii i miejsca usytuowania rzeźby może być sztuka ziemi (M. Heizer, R. Smithson), opakowania i monumentalne kurtyny Christo, monumentalne, metal. obiekty R. Serry. Osobne miejsce wśród skutków procesu materializacji i obiektywizacji rzeźby zajmuje nurt ekol., w którym artysta posługuje się elementami wziętymi wprost z natury (Nils-Udo) lub przenosi je i układa w galerii (B. Verschueren).