Odpowiedzi

2009-12-19T12:45:43+01:00
Proces upowszechniania informacji przy użyciu ręcznego przepisywania tekstów był pracochłonny i kosztowny. Znaczącą zmianą była Reprodukcja tekstów za pomocą metod mechanicznych. Drukowanie przy pomocy drewnianych klocków, na których techniką drzeworytu wycinano lustrzane Odbicie tekstu, znane było już w Chinach w II w. naszej ery. Pierwsza drukowana Książka pochodzi z Korei z roku 704. Dzieło wydrukowano przy pomocy klocków drukarskich - na drewnianej płycie wycinano wszystkie litery. Proces udoskonalano. Pierwsza Książka wydrukowana ruchomą czcionką powstała w Korei w 1234 roku. Liczyła 50 tomów, a ukazała się 28 kopiach.
Rozwój technik druku w Azji został zahamowany przez wielką komplikację języków, liczących kilka tysięcy znaków. Wynalazek druku w Europie dokonał się niezależnie i poprzedzony był również stosowaniem drzeworytniczych technik powielania tekstów.
Najstarszym drukiem ruchomej czcionki w Europie jest jedyna zachowana Kopia dziewięciu stron niemieckiego tekstu z kalendarzem, wydrukowanego przez Gutenberga w Moguncji prawdopodobnie w 1454 roku. Najbardziej znanym wydaniem jest jednak, uznawana za dzieło pionierskie, 42-wierszowa Biblia Gutenberga. Ma ona Objętość 643 kartek, Nakład wynosił prawdopodobnie około 165 egzemplarzy. Z zachowanych do dziś 48 sztuk, część mistrz wydrukował na papierze, a część na pergaminie.
Tworzenie składu trwało nawet kilka miesięcy, ale i tak Proces trwał krócej i był tańszy od przepisywania ręcznego lub druku blokowego. Przy prasie pracowano w duecie: jedna Osoba obsługiwała prasę i rozprowadzała farbę, druga nakładała i zdejmowała papier. Najstarsze druki, zwane inkunabułami, miały wygląd pisma ręcznego, a wszelkie ozdoby takie jak ilustracje, nagłówki i inicjały domalowywano ręcznie. W czasach renesansu książki opuszczały drukarnie w postaci broszur - pozszywane i bez oprawy. Zdobienie i oprawę pozostawiano nabywcy.
Pod koniec XV wieku istniało w Europie kilkaset drukarni, a na Rynek trafiło kilkanaście milionów książek. Z czasem zaczęto stosować technikę druku wielobarwnego. Wynalazek Gutenberga był jedną z kluczowych innowacji renesansu. Wielokrotnie ulepszany, ręczny dobór poszczególnych liter przetrwał aż do wynalezienia linotypu u schyłku XIX wieku.
Na przełomie XVIII i XIX w. rękodzielnicza dotąd Produkcja książek zaczęła się zmieniać w mechaniczną i przemysłową. W 1814 r. zastosowano szybkobieżną maszynę drukarską napędzaną maszyną parową. Upowszechniła się litografia. W 1847 opatentowano rotacyjną maszynę drukarską. W drugiej połowie XIX wieku nastąpił Przełom w technice składu. W 1884 wynaleziono Linotyp - mechaniczne urządzenie do składania czcionek, trzy lata później wprowadzono monotyp. Wprowadzono nowoczesne sposoby przygotowania klisz drukarskich. W 1904 powstała pierwsza Maszyna offsetowa.
Obecne drukarstwo zrewolucjonizowały komputery. Teksty montowane są na ekranach i przenoszone na płyty (coraz rzadziej klisze), które wykorzystuje się do produkcji form drukowych.
2009-12-19T12:49:22+01:00
1. Historia druku
a) Pierwsze stemple w Egipcie:
Za praojczyznę współczesnego druku uznaje się powszechnie starożytny Babilon oraz Egipt, gdzie po raz pierwszy zastosowano do barwienia tkanin specjalne stemple, wytłoczone w glinianych tabliczkach, tuż przed ich wypaleniem.. Choć według niektórych źródeł ta prymitywna technika nie zasługuje na zakwalifikowanie jej jako kolebki poligrafii, jednak bez wątpienia przyczyniła się w pewnym stopniu do rozwoju zdobniczych technik druku.
Podłożem służącym do odbijania wzorów, były przede wszystkim tkaniny. Barwniki wykonywano natomiast głownie z rozbijanych drobno minerałów, mieszanych z wodą i klejem wykonywanym na bazie kości, chrząstek i ścięgien zwierzęcych, bądź z pszczelego wosku. Barwnik czarny tworzono głównie z sadzy, bądź sproszkowanego węgla drzewnego, biały z mielonego wapienia, czerwony z czerwonej ochry lub prażonej rudy żelaza, zaś błękitny i zielony z prażonej w wysokich temperaturach mieszanki piasku, zmielonego wapnia, malachitu, lazurytu, natronu i popiołu roślinnego.
Częstym składnikiem farb bywały również jajka, natomiast jako utrwalacz, stosowano głównie gumę akacjową. Należy jednak podkreślić, iż zarówno barwione tkaniny, jak i malowidła na ceramice kamieniu spełniały wyłącznie funkcje zdobnicze, a nie informacyjne.
b) Papirus:
Papirus był materiałem piśmienniczym wytwarzanym w Egipcie od III tysiąclecia przed naszą erą. Wytwarzano go z cienkich, szerokich włókien rosnącej obficie wzdłuż brzegów Nilu cibory papirusowej, sklejanych w arkusze klejem sporządzanym z wody, mąki i octu, prasowanych i suszonych na słońcu, a następnie zwijanych w zwoje. Miały one około trzydziestu centymetrów szerokości i długość kilku metrów. Proces produkcji papirusu trwał około dwóch tygodni.
Rola papirusu w starożytnym eksporcie była nieoceniona: służył jako środek płatniczy, wobec czego jego produkcję szybko objęto monopolem państwowym i objęto tajemnicą.
Rozpowszechniał się głównie w starożytnych krajach śródziemnomorskich. Był tworzywem nietrwałym, o wyjątkowej kruchości. Zanim jednak został wyparty przez papier, stosowano go z powodzeniem w średniowieczu. Do jedenastego wieku pozostał między innymi podstawowym materiałem piśmienniczym kancelarii papieskiej.
c) Pergamin:
Starożytni Egipcjanie, Żydzi, Persowie i Grecy używali jako materiału piśmienniczego także oczyszczonej z włosia skóry zwierzęcej. Około III/ II wieku przed naszą erą, w okresie hellenistycznym, udoskonalono proces produkcji pergaminu. Prawdopodobnie miało to miejsce w Pergamonie, skąd pochodzi nazwa, utrwalona około IV wieku naszej ery.
Do wytwarzania pergaminu używano wszystkich rodzajów skór, najbardziej popularne były zaś cielęce, owcze i kozie. Moczono je prze kilka dni w wapiennej wodzie, następnie ostrym narzędziem zeskrobywało sierść ponownie zamaczano, garbowano przy użyciu substancji roślinnych i suszono na drewnianych ramach. W ostatnim etapie, w celu uzyskania gładkości nacierano skórę pumeksem, w późniejszych czasach wybielano też sproszkowaną kredą (w procesie blichowania).
Pergamin był najtrwalszym wynalezionym dotychczas materiałem. Poza tym obie strony nadawały się do zapisu, w przeciwieństwie do papirusu. Jednak jego pierwotna forma zwojów, znacznie krótszych od papirusowych, utrudniała jego powszechne użycie. Dopiero w formie kodeksu stał się najpopularniejszym środkiem piśmienniczym. Jego wyrobem pierwotnie zajmowały się klasztory, a od XII wieku, zawodowi pergamiści, związani z cechowym bractwem malarskim Świętego Łukasza.
d) Chiny, Ts'ai Lun i wynalezienie papieru:
Papier został wynaleziony prawdopodobnie przez carskiego dostojnika za czasów dynastii Han, w 105 roku naszej ery. Proces produkcji papieru polegał na rozbiciu w kadzi liści morwy, do momentu otrzymania z nich włóknistej papy. Papę osadzano na sicie z bambusowej siatki i odparowywano wodę, aby na sicie pozostała jedynie cienka warstwa włókien. W ostatecznym etapie arkusze ściskano, by usunąć wilgoć i suszono.
Technologię wytwarzania papieru, podobnie jak papirusu, skrzętnie ukrywano. Dopiero Arabowie w 751 roku, biorąc do niewoli Chińskich papierników przyczynili się do rozpowszechnienia papieru na świecie.
Jego europejska produkcja bazowała na innych materiałach: liście morwy zastąpiono lnianymi szmatami, bądź papą z kory drzewnej, natomiast sito wykonywano z drucianej, a nie bambusowej siatki.
Pierwsze europejskie papiernie powstały w Europie w XII wieku, najpierw w Hiszpanii, następnie we Włoszech. Do największej popularności papieru przyczyniła się tragedia czarnej śmierci: jako surowca do jego produkcji używano w XIV wieku tkanin z odzieży zmarłych. W tamtym okresie nastąpił największy rozwój branży papierniczej.
e) Pierwszy wyrób w pełni poligraficzny:
Od VII wieku, gdy w Chinach stworzono pierwsze druki drzeworytnicze na papierze można mówić o pierwszym zjawisku wydajnego powielania treści –graficznych i tekstowych, zatem o poligrafii w pełnym słowa znaczeniu. Cała strona wycinana była w drewnie i wykorzystywana do wielokrotnego drukowania. Technika ta zaczerpnięta została z techniki bicia monet i wyrobu pieczęci.
f) Pissesse:
Za czasów dynastii Korio powstała w Korei pierwsza państwowa instytucja zajmująca się drukiem i wszelkimi sprawami z nim związanymi. Stosowano wówczas formy drewniane, choć be wybitnych wyników próbowano już również użycia form kamiennych i miedzianych.
f) Pierwsza książka:
Pierwsza drukowana książka pochodzi z Korei z roku 704. Dzieło wydrukowano przy pomocy klocków drukarskich - na drewnianej płycie wycinano wszystkie litery. Proces udoskonalano. Pierwsza książka wydrukowana ruchomą czcionką powstała w Korei w 1234 roku. Liczyła 50 tomów, a ukazała się 28 kopiach.
g) Złoty wiek druku:
W piętnastym wieku miało miejsce najwięcej odkryć i wynalazków, które w znacznej mierze wpłynęły na rozwój drukarstwa.
Podczas gdy w Korei miał miejsce złoty wiek drukarstwa i z powodzeniem stosowano czcionki metalowe, w Europie, dzięki rozpowszechnieniu się papieru,
1 5 1
2009-12-19T16:25:43+01:00
Historia druku nie należy do zbyt długi historii. Dlaczego? Technika drukowania odnosi się w duże mierze do sposobu nanoszenia obrazu. Jaki jest to sposób? Polega on na odbiciu obrazka po przez odciśnięcie danego wzoru używając specjalnej farby, na zadane podłoże. Problem jest taki, że w skromnej historii długo nie wynaleziono tworzywa, które zdołało w miarę precyzyjnie przyjmować farby, które były stosowane do odciśnięcia wzoru. Pierwszy, podłożem które nadawało się do tego celu był wynaleziony w roku 105 papier. Przy wynalezieniu papieru nie bez znaczenia była nacja Chińska. Dzięki temu wynalazkowi a co za tym idzie narodowi chińskiemu rozwinęła się tak zwana technika estampaż. Dla niewtajemniczonych dodam, że owa technika polegała na masowym wykonywaniu odbitych napisów, bądź też malowideł i rysunków wyrytych w kamieniu. Najstarszym znanym egzemplarzem i do tego zachowanym takowej odbitki jest odbitka drzeworytnicza wyprodukowana właśnie w wyżej wymienionym kraju azjatyckim. Miało to miejsce kilka set lat później od momentu wynalezienia papieru. Jest to czas o którym można powiedzieć o poligrafii czyli o wydajnym powieleniu treści. Dość sprzeczną i kontrowersyjną opinią jest przyjęcie że pierwsza poligrafia miała miejsce kilka set lat wcześniej. Co prawda owszem, miała miejsce wtedy praktyka polegająca na odbijaniu obrazu za pomocą odpowiedni barw, ale stosowano to głównie w celu upiększenia tkanin, a nie tak jak przyjęto obecnie za jedną z zasad druku, utrwalenia na nim informacji.