Odpowiedzi

2010-01-05T21:25:41+01:00
Oblężenie Tobruku przez wojska 'Osi' rozpoczęło się z dniem 11 kwietnia 1941 roku. W Tobruku broniła sie początkowo australijska 9 Dywizja Piechoty gen. Leslie Morsheada wraz z australijską 18 Brygadą Strzelców, kilkoma brytyjskimi pułkami artylerii i niepełną 32 brygadą czołgów. Załoga twierdzy liczyła około 36 tys. ludzi; dysponowała 120 czołgami, 76 działami przeciwlotniczymi oraz sześcioma pułkami artylerii polowej i przeciwpancernej. Siłami tymi gen. Morshead obsadził fortyfikacje zbudowane przez Włochów wokół Tobruku po I wojnie światowej. Podstawowa linia fortyfikacji nazywana przez Anglików „czerwoną linią" (red line) miała kształt półokręgu, którego krańce dochodziły do wybrzeży Morza Śródziemnego. Usytuowana była wzdłuż skalistego łańcucha obiegającego Tobruk od zachodu i od wschodu. Najlepszym punktem obserwacyjnym było wzgórze Ras el-Medauar (tzw. wzgórze 209) , leżące około 209 m n.p.m. Obwód pierwszej linii obrony miał około 50 km długości, a jego promień wahał się od 12 do 15 km. Wzdłuż obwodu biegły zasieki z drutu kolczastego, którym otoczone były również gniazda oporu. Przed zasiekami rozciągało się zaminowane przedpole. Pierwszą linię obrony stanowiły samodzielne ośrodki oporu, składające z 5-9 gniazd , usytuowane w betonowych lub skalnych schronach. Każdy ośrodek oporu miał w pierwszym rzucie 3 do 5 gniazd i w drugim — oddalonym od pierwszego o 200-400 m — 2 do 4 gniazd. Ośrodki oporu usytuowane były co 300-700 m wzdłuż obwodu obrony. Załogę ośrodka stanowiła zazwyczaj kompania piechoty wzmocniona działami przeciwpancernymi, moździerzami i bronią maszynową. Gniazd oporu broniły z reguły plutony piechoty wyposażone w karabiny przeciwpancerne ciężkie i ręczne karabiny maszynowe, a czasem także w moździerz lub działko przeciwpancerne. Za pierwszą linią umocnień znajdował się drugi pierścień obrony nazywany przez Anglików „niebieską linią" (blue line). Rozciągał się on w odległości około 3-4 km za pierwszą linią obrony. W obrębie drugiego pierścienia były cztery dawne forty: Pierrone, Ariente, Solaro i Pilastrino. Teren zamknięty niebieską linią był płaski i pozbawiony wyraźnych wzniesień. Drugi pierścień obrony budowany był według tych samych założeń technicznych co pierwsza linia, jednak gniazda oporu miały konstrukcję ziemną i były rozmieszczane w jednym rzucie. Jego rozbudowa nie została ukończona do czasu przybycia do Tobruku Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich, a ponadto forty zostały zniszczone w pierwszej fazie niemiecko-włoskiego oblężenia. Od kwietnia 1941 roku główna linia obrony Tobruku została podzielona na trzy odcinki: zachodni, południowy i wschodni. Każdy z nich broniony był przez wzmocnioną brygadę piechoty. Odcinek zachodni, najtrudniejszy do obrony, po utracie wzgórza Medauar (tzw. ,,wyłom"), obsadzony został przez jednostki 26 Brygady Piechoty, południowy przez 20 Brygadę Piechoty, a wschodni przez 24 Brygadę Piechoty. Na drugiej linii komendant twierdzy gen. Morshead rozmieścił 18 Brygadę Piechoty. W obwodzie posiadał jeszcze 32 Brygadę Czołgów i hinduski 18 Pułk Kawalerii. Twierdza tobrucka wiązała w tym czasie niemal połowę sił włosko-niemieckich operujących w Cyrenajce. Głównodowodzącym był tu , ale tylko teoretycznie, Włoch marszałek Ettore Bastico. Faktycznie jednak dowodził w polu generał porucznik Rommel (pózniej awansowany do stopnia feldmarszałka) , który nazywał pogardliwie swego włoskiego , nieprawdziwego przełożonego "Bombastico".


4 3 4
2010-01-05T21:31:24+01:00
Szczury Tobruku - tak Niemcy i Włosi pogardliwie nazywali obrońców Tobruku (1941 rok) - Polaków i Australijczyków
Lisy pustyni nazwywano tak wojska niemieckie dowodzone przez Erwina Rommla w bitwie o Tobruk.
2 5 2