Odpowiedzi

Najlepsza Odpowiedź!
2010-01-07T18:22:17+01:00
Debiut literacki pisarza przypada na 1882 rok. Wtedy to w 27. numerze „Tygodnika Mód i Powieści" ukazał się jego przekład wiersza Lermontowa, a w „Przyjacielu Dzieci" wiersz „Piosenka rolnika". Ze względu na trudności finansowe i początki gruźlicy Żeromski ukończył gimnazjum w 1886 roku bez uzyskania matury. W tym samym roku rozpoczął studia w Instytucie Weterynarii w Warszawie (uczelnia nie wymagała matury). Na studiach zetknął się z ruchem socjalistycznym. Działał w tajnej akcji oświatowej wśród rzemieślników i robotników. W 1889 r. z powodów finansowych musiał przerwać studia. Zaczął pracować jako guwerner w domach ziemiańskich m.in. w Łysowie i Nałęczowie.

Od 1889 r. jego utwory zaczęły ukazywać się na łamach „Tygodnika Powszechnego". W roku 1892 przebywał w Zurychu, Wiedniu, Pradze i Krakowie. Jesienią tego roku ożenił się z Oktawią Rodkiewiczową, którą poznał w Nałęczowie. W tym samym roku wyjechał z żoną i jej córeczką z pierwszego małżeństwa do Szwajcarii, gdzie pracował jako bibliotekarz w Muzeum Narodowym Polskim w Raperswilu. Tam też rozpoczął pisanie powieści „Syzyfowe prace". W Szwajcarii zetknął się z m.in. z Gabrielem Narutowiczem.

W roku 1897 wrócił do Polski. W tym samym roku ukazały się „Syzyfowe prace". Pisarz rozpoczął pracę jako pomocnik bibliotekarza w Bibliotece Ordynacji Zamojskiej w Warszawie. Piastował to stanowisko do roku 1904. W 1899 roku Żeromskiemu urodził się syn Adam. W tym samym roku ukazali się „Ludzie bezdomni". W roku 1904 wyszła powieść „Popioły", której sukces wydawniczy pozwolił przenieść się całej rodzinie prawie na rok do Zakopanego. Od tamtej pory Żeromski mógł poświęcić się pracy pisarskiej.

Z inicjatywy pisarza założono Uniwersytet Ludowy. Żeromski organizował też kursy dokształcające dla uczniów szkoły rzemieślniczej, a w jego domu prowadzono ochronkę i tajną szkołę. W 1909 r. wraz z rodziną wyjechał na trzy lata do Paryża. Po powrocie do kraju ponownie osiedlił się w Zakopanem. W roku 1913 z powodu romansu z malarką Anną Zawadzką rozstał się z żoną i założył nową rodzinę. Owocem drugiego związku była córka Monika. Po wybuchu I wojny światowej zgłosił się do Legionów Polskich, jednak nigdy nie brał udziału w walkach. Wrócił do Zakopanego i działał w pracach Naczelnego Komitetu Zakopiańskiego. Był prezydentem Rzeczypospolitej Zakopiańskiej. W 1918 r. w wyniku choroby zmarł jego syn Adam.

Po wojnie Żeromski zamieszkał w Warszawie, gdzie brał czynny udział w życiu literackim. Był inicjatorem powstania projektu Akademii Literatury oraz Straży Piśmiennictwa Polskiego. W roku 1925 został założycielem i pierwszym prezesem polskiego oddziału PEN Clubu. W latach dwudziestych osiedlił się w Konstancinie-Jeziornie pod Warszawą w willi Świt. Później mieszkał na Zamku Królewskim w Warszawie. W 1922 r. ukazała się powieść „Wiatr od morza", za którą otrzymał państwową nagrodę literacką.

Stefan Żeromski zmarł 20 listopada 1925 r. w Warszawie. W 1928 r. w Nałęczowie otwarto muzeum poświęcone jego pamięci
Jego dzieła:
„Rozdzióbią nas kruki, wrony" (1895)
„Opowiadania" (1895)
„Promień" (1897)
„Syzyfowe prace" (1897)
„Ludzie bezdomni" (1899)
„Popioły" (1903)
„Dzieje grzechu" (1908)
„Duma o hetmanie" (1908)
„Róża" (1909)
„Sułkowski" (1910)
„Sen o szpadzie" (1906)
„Uroda życia" (1912)
„Wierna rzeka" (1912)
trylogia „Walka z szatanem", „Nawracanie Judasza", Zamieć" (1916)
„Charitas" (1919)
poemat „Wisła" (1918)
fragment powieściowy „Wszystko i nic" (1914)
„Ponad śnieg bielszy się stanę" (1920)
„Biała rękawiczka" (1921)
„Snobizm i postęp" (1923)
„Turoń" (1923)
„Uciekła mi przepióreczka..." (1924)
„Przedwiośnie" (1924)
„Puszcza jodłowa" (1925)
„Bicze z piasku" (1925)