Odpowiedzi

Najlepsza Odpowiedź!
2010-01-10T17:07:03+01:00
Powstanie ziemii:

10-20 mld lat temu wskutek Wielkiego Wybuchu powstał Wszechświat. Z wielkiej mieszaniny gazów zaczęły wyłaniać się galaktyki. Pierwsze w Układzie Słonecznym powstało protosłońce zrodzone z ogromnego kompleksu gazowo-pyłowego. Wokół niego utworzył się dysk protoplanetarny (spłaszczona mgławica gazowa), który powstawał z jego zewnętrznych, równikowych obszarów. Równikowe pierścienie odrywały się od protosłońca tworząc wirujący obłok protoplanetarny. Gdy temperatura we wnętrzu protogwiazdy osiągnęła 10 mln° K, rozpoczęła się jądrowa przemiana wodoru w hel (spalanie wodoru). Słońce rozbłysło i proces zapadania zatrzymał się. Proces powstawania dysku protoplanetarnego o rozmiarze naszego Układu trwał prawdopodobnie około milion lat. Z dysku protoplanetarnego utworzyły się planety. Ziemia zaczęła się kształtować ok. 4,6 mld lat temu.

Kondensacja pyłu w różnych rejonach dysku

Grubość dysku rosła z odległością od Słońca, a temperatura i gęstość malały. Materia stała (pył) z obłoku mogła ulec odparowaniu wewnątrz protosłońca. W dysku zachodził złożony proces ponownej kondensacji pyłu. W obszarze bliskim Słońca (wewnątrz orbity Marsa) temperatura była wysoka
i mogły tam kondensować tylko cięższe pierwiastki i związki: tlenki wapnia glinu i tytanu, metaliczne żelazo i nikiel, glinokrzemiany litowców, tlenek żelaza oraz krzemiany magnezowo-żelazowe. Dalej, w zimniejszych rejonach, kondensowały także woda, amoniak i metan. To tłumaczy, dlaczego skład planet zmienia się z odległością od Słońca.

Opadanie pyłu w kierunku płaszczyzny centralnej

Drobniutkie ziarna pyłu unosiły się w gazie i spotykając ze sobą łączyły się wskutek działania sił elektrostatycznych. W ten sposób utworzyły się większe ziarna materii stałej, których już gaz nie był w stanie unosić. Krążąc razem z dyskiem wokół Słońca ziarna powoli opadały ku płaszczyźnie centralnej zwiększając jednocześnie swoją masę w wyniku łączenia się z innymi ziarnami. Czas opadania był rzędu tysiąca lat. Rozmiary ziaren zwiększyły się z 10-5 cm aż do kilku cm.

Tworzenie się planetezymali

W centralnej płaszczyźnie dysku powstała gęsta warstwa ziaren materii stałej. Gdy gęstość stała się dostatecznie duża, warstwa przestała być stabilna i uległa rozpadowi na wiele niezależnych fragmentów. Każdy taki fragment (zgęszczenie pyłu i ziaren) wędrował wokół Słońca, wirował wokół swojej osi i utrzymywał się w równowadze dzięki samograwitacji. Napotykając na inne zgęszczenia łączył się z nimi zwiększając swoją masę. Wreszcie masa fragmentu stała się tak duża, że samograwitacja spowodowała jego szybkie zapadanie się i powstanie stałej bryły o rozmiarach rzędu kilku km, tzw. planetezymala. Etap ten trwał około 100 tys. lat.

Łączenie się planetezymali i powstanie planety

Planetezymale były dostatecznie duże, aby ich wzajemne oddziaływania grawitacyjne stały się istotne. Największe z nich najszybciej wyłapywały mniejsze ciała i stawały się zarodkami przyszłych planet. Początkowo wzrastały powoli, potem, gdy ich masa zwiększała się, coraz szybciej. Gdy większość ciał w ich obszarze oddziaływania uległa wychwyceniu, proces ten ulegał znowu spowolnieniu. W ten sposób powstała między innymi Ziemia.

W wyniku zderzeń z Ziemią licznych ciał niebieskich planeta zaczęła rozgrzewać się i topnieć. Przemieniła się w ogromny ocean lawy rozgrzany do 1300°C. Gdy meteoryty uderzały w Ziemię, roztapiały się, a uwięziona w nich woda parowała. Planetoidy uderzając w Ziemię uwalniały pierwiastki - cięższe (np. żelazo) szły na dno, a lżejsze utrzymywały się na powierzchni. Para wodna wraz z dwutlenkiem węgla unosiła się do góry, lecz dzięki grawitacji nie ulatywała w kosmos - tak powstała atmosfera. Gdy coraz mniej planetoid uderzało w Ziemię, ta zaczęła stygnąć. Powoli obniżały się chmury. Spadł deszcz, który ostudził powierzchnię i spowodował jeszcze większe deszcze. Cała planeta zniknęła pod wodą. Spomiędzy chmur wyjrzały pierwsze promienie Słońca

Autorem tego referatu jest moja siostra Nick:Ciorna