Odpowiedzi

  • M1K3
  • Początkujący
2009-09-27T15:52:55+02:00
Henryk Sienkiewicz (1846 - 1916) Powieściopisarz i nowelista okresu pozytywizmu. Należy do najpopularniejszych pisarzy świata, jego utwory są wciąż wznawiane i tłumaczone na wiele języków. Wyrazem uznania międzynarodowego było przyznanie mu w 1905 roku Nagrody Nobla za powieść historyczną "Quo vadis". W darze narodowym, na uroczysty jubileusz 25-lecia pracy literackiej, otrzymał w 1900 roku majątek Oblęgorek pod Kielcami. Wiele z jego utworów doczekało się adaptacji filmowych. Bardzo związany z Warszawą, gdzie studiował na wydziale prawnym oraz filozoficzno-historycznym Szkoły Głównej, a także na rosyjskim Uniwersytecie Warszawskim. Zapalony działacz społeczny. Wiele podróżował, m.in. do Ameryki, gdzie powstały takie nowele, jak "Latarnik", "Sachem", "Wspomnienie z Maripozy" i in., oraz do Afryki, co zainspirowało go do napisania "W pustyni i w puszczy". Jako pozytywista poruszał w swych utworach aktualne problemy społeczne, np. sprawę wychowania i kształcenia dziecka wiejskiego ("Janko Muzykant"), dyskryminację dzieci polskich w szkole zaborczej ("Z pamiętnika poznańskiego nauczyciela"), sytuację chłopa zmuszonego do służby w armii zaborczej ("Bartek Zwycięzca") oraz wiele innych.
2009-09-27T16:20:15+02:00
Henryk Adam Aleksander Pius Sienkiewicz herbu Oszyk, pseudonim Litwos (ur. 5 maja 1846 w Woli Okrzejskiej, zm. 15 listopada 1916 w Vevey) – polski nowelista, powieściopisarz i publicysta; laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury (1905) za całokształt twórczośc, jeden z najpopularniejszych pisarzy polskich przełomu XIX i XX wieku.
Urodził się we wsi Wola Okrzejska w Ziemi Łukowskiej w zubożałej rodzinie szlacheckiej, pieczętującej się herbem Oszyk, po mieczu wywodzącej się z Tatarów osiadłych na Litwie w XV i XVI wieku.
Jego rodzicami byli Józef Sienkiewicz (1813-1896) i Stefania Sienkiewicz z domu Cieciszowska (1820-1873).
W 1904 roku poślubił swą cioteczną siostrzenicę Marię Babską.

W 1905 roku otrzymał nagrodę Nobla za całokształt twórczości. W przemówieniu wygłaszanym z tej okazji Sienkiewicz mówił, że zaszczyt ten jest szczególnie cenny dla syna Polski. „Głoszono ją umarłą, a oto jeden z tysięcznych dowodów, że żyje”. Dodał też „Głoszono ją podbitą, a oto nowy dowód, że umie zwyciężać”.

Napisał powieść Na polu chwały (1903-1909), która miała być początkiem nowej trylogii. W Kurierze Warszawskim ukazała się w 1910 w odcinkach jego powieść dla młodzieży W pustyni i w puszczy.

Po wybuchu wojny Sienkiewicz wyjechał do Szwajcarii. Wraz z Ignacym Janem Paderewskim był jednym z współzałożycieli Szwajcarskiego Komitetu Generalnego Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce.

Zmarł w Vevey 15 listopada 1916, gdzie go pochowano. W 1924 roku, już w wolnej Polsce, prochy pisarza uroczyście złożono w Warszawie w katedrze św. Jana.