Odpowiedzi

Najlepsza Odpowiedź!
2010-01-16T15:32:36+01:00
K. K. Baczyński i T. Gajcy - poeci straceńcy, uczestnicy powstania
warszawkiego, ofiary hitleryzmu. Wskrzesili mit poezji tyrtejskiej, typ
romantycznego poety - żołnierza, poświęcającego swoje życie. Warto podkreślić,
że poezja była dla nich też ucieczką od koszmaru świata, stosowali "Kolumbowie
20" zabieg "odrealnienia rzeczywistości", gdyż nie mogli do końca pojąć i
zaakceptować okropieństw wojny np. "Pokolenie" - K.K.Baczyński, "Do potomnego,
Wczorajszemu" - T.Gajcy, "Zdjecie ciężaru", "Żart patetyczny" - Tadeusz
Różewicz.

T. Różewicz "Bez" - zwątpienie w rolę poezji, Bóg przestaje nam być potrzebny i
sztuka także. We współczesnym świecie poezja traci na wartości "Nasze sieci są
puste, słowa są puste, nie mają zdolności nazywania"

"Drze się miękko" - tu: poeta i poezja także tracą swoją rolę, wiersz staje się
papierową papką "Zostało jeszcze trochę, zostały resztki języka" - całkowita
niewiara w znaczenie poezji.

Poezja to "walka o oddech", jest to protest przeciwko złu świata, braku
porozumienia między ludźmi, okrucieństwa współczesności. Poezja to wyznacznik
wartości i istota moralności człowieka, poeci muszą wziąć na siebie
odpowiedzialność, bo tworzenie jest obowiązkiem, nie darem.

- S. Grochowiak - "Rozmowa o poezji", "Ikar"

Głos Grochowiaka, to głos poety - turpisty. Protestuje przeciwko określeniu
dziedziny tematów, choroba są prawdą o człowieku, poezja zaś "wynika z brodawek
ogorka", czyli z rzeczy zwykłych, nie z natchnienia, romantycznego mitu
wzniosłości.

Cz. Miłosz - "W Warszawie", "Campo di Fiori", "Który skrzywdziłeś..."

Poeta rozważa problem roli poety we współczesnym świecie. Miłosz zauważa, że
pragnął być poetą radosnym, lecz historia i rzeczywistość nie pozwalają na to.
Poeta musi upamiętnić dzieje swojej epoki, być jej obiektywnym świadkiem,
sumieniem, ocalić "prawdę i sprawiedliwość", głosić przestrogę dla pokoleń,
karę dla zbrodniarzy. "Nie bądź bezpieczny, poeta pamięta" - cytat z wiersza
"Który skrzywdziłeś".

"Ars poetica" - Poezja często odzwierciedla złożoność natury człowieka, a poeta
pisze pod natchnieniem. Miłosz wręcz ironicznie przedstawia zadania poezji
współczesnej, określa ją mianem bredzenia, dzieła z kliniki psychiatrycznej.
Taka poezja nie pomaga człowiekowi znosić bólu i nieszczęścia. Miłosz dostrzega
także pożytek płynący z poezji, bowiem uświadamia człowiekowi złożoność jego
natury. W utworze "Wstęp do traktatu poetyckiego" pokazuje nam wyższość poezji
nad prozą, mówi: "Więcej waży jedna strofa niż ciężar wielu pracowitych
stronic".

Z. Herbert "Dlaczego klasycy?" - Herbert odrzuca sztukę bez wartości, grzebanie
się w duszy, cierpieniach jednego człowieka, opiewanie jego uczuć nie jest
tematem godnym poezji. Herbert nie chce "małej, rozbitej duszy z wielkim żalem
nad sobą". Chce on sięgać do wielkich tragedii, wielkich uczuć.