Mam małe pytanie posiada ktoś może wypracowanie na wos o tematyce: Czy uważasz, że korzyści wynikające z przystąpienia Polski do UE przewyższają koszty. Odpowiedź uzasadnij???
Jeśli tak to prosiłbym o zgłoszenie się a ja podam namiar.
Z góry dziekuję!!!!

1

Odpowiedzi

Najlepsza Odpowiedź!
2010-01-22T19:57:08+01:00
KORZYŚCI I KOSZTY INTEGRACJI POLSKI Z UNIĄ
EUROPEJSKĄ W PERSPEKTYWIE CZŁONKOSTWA
W sferze politycznej członkostwo Polski w Unii Europejskiej stanowić będzie najlepszą gwarancję utrwalenia w naszym kraju demokratycznego modelu ustrojowego, gdyż zapewni nieodwracalność procesu transformacji. Nastąpi to poprzez konsolidację tych wartości, które łączą Polskę z państwami Unii i całym zachodnim systemem gospodarczym i polityczno-obronnym – demokracji, zasady państwa prawa, poszanowania praw człowieka i praw mniejszości oraz zasad gospodarki rynkowej. Polska ze względu na atuty, jakimi dysponuje, może stać się członkiem Unii o dużych możliwościach oddziaływania na procesy w niej zachodzące i na jej ewolucję.
Nasze atuty to m.in.:
• wielkość terytorium i usytuowanie w centrum Europy, na pograniczu z obszarem poradzieckim,
• liczba ludności sięgająca 40 mln osób,
• dynamicznie rozwijająca się gospodarka rynkowa, stwarzająca naturalne warunki dla rozwoju współpracy regionalnej, stabilizującej rynek środkowoeuropejski,
• wykształcone społeczeństwo,
• demokratyczne zasady ustrojowe, gwarantujące przestrzeganie praw człowieka i mniejszości narodowych.
Jedną z politycznych korzyści z członkostwa będzie odmienne niż dotychczas postrzeganie Polski przez inne kraje (również kraje UE) – świadome, iż mają do czynienia z państwem – uczestnikiem wielkiego ugrupowania politycznego i gospodarczego. Unia poszukuje dziś nowego wymiaru dla swej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. Dopiero jako pełnoprawny członek Unii, jako państwo, które spełniło wymogi członkostwa, Polska będzie współuczestniczyć w inicjowaniu i podejmowaniu decyzji na płaszczyźnie stosunków międzynarodowych o żywotnym znaczeniu z punktu widzenia naszego interesu i polskiej racji stanu. Będziemy także wywierać znaczny wpływ na rozstrzyganie ważnych kwestii międzynarodowych, co poza Unią nie byłoby w takim zakresie możliwe.
Przystępując do Unii Polska stanie się pełnoprawnym beneficjentem strefy stabilności, jaką jest obszar UE, a jednocześnie przyczyni się do rozszerzenia tej sfery na Wschód. Aktywna, długofalowa polityka wschodnia Polski, mieszcząca się w nurcie polityki wschodniej całej Unii, będzie ważnym elementem jej WPZiB. Pełna aktywizacja polityki wschodniej Polski i zwiększenie jej skuteczności będzie możliwe dopiero w ramach instytucji i mechanizmów Unii.
Polska opowiadać się będzie za taką wizją współpracy europejskiej, która obejmuje nie tylko państwa członkowskie, lecz także kandydujące do Unii. Jest w interesie Polski połączenie jej wschodnich sąsiadów silnymi więzami współpracy z Unią. Powinniśmy czynić wszystko, by zainteresować te kraje współpracą z instytucjami europejskimi.
Polska w „wielkiej szóstce” UE. W procesie podejmowania decyzji przez Radę Europejską – co odbywa się w drodze głosowania większościowego – istotne znaczenie ma wielkość kraju członkowskiego. Polska znajdzie się w grupie sześciu państw mających silną pozycję decyzyjną. Biorąc pod uwagę kryteria ludnościowe można spodziewać się, że nasz kraj uzyska 8 głosów w Radzie (czyli tyle, co Hiszpania; jedynie Niemcy, Francja, Włochy i Wielka Brytania mają po 10 głosów). Jest to pozycja silna, biorąc pod uwagę, że obecnie mniejszość blokująca, uniemożliwiająca podjęcie decyzji kwalifikowaną większością głosów, wynosi 26 (a de facto 23 głosy). Realna pozycja kraju członkowskiego w Radzie Europejskiej w dużej mierze zależy od umiejętności tworzenia koalicji z innymi państwami.
Pozycja ekonomiczna Polski. Integracja naszej gospodarki ze wspólnym rynkiem UE przyniesie korzyści krajom członkowskim. Również Polska zyska na liberalizacji handlu. W 1993 r. Polska była dziesiątym rynkiem zbytu dla krajów członkowskich UE i szesnastym dostawcą na rynek UE (pod względem wartości eksportu). Sześć lat później (w 1999 r.) staliśmy się czwartym najważniejszym rynkiem zbytu dla producentów z UE i dziewiątym dostawcą na rynki unijne. Po przystąpieniu do Unii Polska uzyska większy dostęp do nowoczesnych technologii, wzrośnie też napływ kapitału zagranicznego.
Pozycja polityczna Polski. Polska ma istotną szansę umocnienia pozycji politycznej w wyniku przystąpienia do UE. W szczególności należy mieć na względzie, iż:
• Polska może odegrać istotną rolę w kształtowaniu „wschodniego wymiaru” polityki UE (zdyskontowanie sąsiedztwa z Ukrainą, Rosją, Białorusią);
• Polska ma szansę określić swoją pozycję w UE jako państwo, wokół którego koncentruje się współpraca regionalna w Europie Środkowej i Wschodniej,
• w ramach UE Polska może odgrywać szczególną rolę, jako państwo należące do Trójkąta Weimarskiego.
Podczas otwarcia negocjacji w sprawie członkostwa w UE Polska zadeklarowała, że będzie wzmacniać wschodni wymiar Unii. Z racji swojego bliskiego sąsiedztwa z krajami WNP, historii i związków kulturowych, nasz kraj rozumie ich specyfikę. Stanowi to duży atut Polski z stosunkach z Unią, której ambicje związane z wypracowaniem polityki wschodniej zaowocowały w ostatnich latach – oprócz podpisania Porozumień o Partnerstwie i Współpracy z krajami tego regionu – przyjęciem przez Radę Europejską Wspólnych Strategii wobec Rosji i Ukrainy. Polska udziela Ukrainie wsparcia od momentu ogłoszenia niepodległości tego kraju – nie tylko w sferze deklaracji politycznych, ale także poprzez konkretne działania, jak np. Stała Konferencja polsko-ukraińska nt. integracji europejskiej, która ma charakter polityczny i edukacyjny.
Koszty nieprzystąpienia do UE. Z punktu widzenia politycznego Polska nie ma alternatywy dla członkostwa w UE. Wynika to z naszego położenia geopolitycznego, nakazującego poszukiwanie sojuszników na kontynencie europejskim. Odrzucając członkostwo w Unii, Polska nie miałaby szans na odgrywanie znaczącej roli w polityce europejskiej. Nasza „energia polityczna” musiałaby wówczas skupiać się na próbie znalezienia miejsca pomiędzy UE a obszarem post-radzieckim. Pamiętać przy tym trzeba, że w tych poszukiwaniach bylibyśmy osamotnieni, gdyż większość państw Europy Środkowej i Wschodniej prędzej czy później wejdzie do UE. Pozostawanie Polski poza UE w decydującej mierze wpłynęłoby hamująco na tempo jej rozwoju gospodarczego, społecznego i cywilizacyjnego. Spowodowałoby spadek tempa transformacji gospodarczej, zmniejszenie konkurencyjności, ucieczkę zagranicznych kapitałów, zachwianie stabilności makroekonomicznej, przywrócenie utrudnień handlowych w wymianie z UE oraz pozbawienie Polski funduszy przedakcesyjnach i transferów z budżetu Unii po uzyskaniu członkostwa. Nie leży też w interesie Polski odkładanie członkostwa w UE, gdyż – poza wspomnianymi stratami materialnymi – przedłużające się oczekiwanie powoduje rosnący
sceptycyzm w niektórych kręgach polskich elit oraz zmęczenie społeczeństwa problematyką integracyjną, a tym samym osłabienie jego gotowości do podejmowania trudnych wyzwań adaptacyjnych. Tymczasem członkostwo w Unii jest celem ambitnym, który można zrealizować tylko przy pełnej mobilizacji społeczeństwa i władz wszystkich szczebli.
Brak Polski w UE byłby niekorzystny również z punktu widzenia Unii. Oznaczałby rezygnację lub odsunięcie na dalsze lata jednego z głównych celów zakreślonych przez ojców założycieli Unii, jakim była jedność Europy, gdy tylko powstaną sprzyjające warunki polityczne. Oznaczałby również, że Unia rezygnuje z bardziej intensywnego niż dotychczas oddziaływania politycznego i gospodarczego na rozwój sytuacji w Europie Środkowej i Wschodniej.
Podsumowując, pozostawanie Polski poza UE pozbawiłoby nas:
• szansy na przyśpieszone wyrównanie różnic w poziomie rozwoju gospodarczego, społecznego i cywilizacyjnego,
• szansa na wzrost międzynarodowej wiarygodności Polski, co służy m.in. zwiększonemu napływowi bezpośrednich inwestycji zagranicznych,
• dostępu do nowoczesnych technologii,
• możliwości uczestnictwa w Jednolitym Rynku Europejskim,
• możliwości podniesienia konkurencyjności naszej gospodarki,
• dodatkowych, poza NATO, gwarancji bezpieczeństwa.
1 5 1