Odpowiedzi

2010-01-26T22:35:11+01:00
Osoby:
Narrator I
Narrator II
Dama Dworu - Dobrosława
Dama Dworu - Katarzyna
Dama Dworu - Anna
Rycerz I - Przemysław
Rycerz II - Zbigniew
Posłaniec Królewski

Scena I
Wprowadzenie

Narrator I:
Czy pamiętamy dzisiaj, kim byli średniowieczni rycerze? Czy lojalność, wierność i sława znaczą dla nas to, co znaczyły kilkaset lat temu?

Średniowieczny rycerz był zwykle człowiekiem dobrze urodzonym. Do jego obowiązków należało uczestniczenie w turniejach, walka w słusznej sprawie, szukanie przygód rozsławiających jego imię, obrona Kościoła, opieka nad wdowami i sierotami, służenie damie serca...

W kodeksie rycerskim ważne miejsce zajmowała sława, o którą rycerz musiał ciągle zabiegać, lojalność wobec swego pana i wierność podjętym zobowiązaniom. Rycerz musiał być odważny i silny (dźwigał zbroję, która ważyła 60-80 kg). O jego chwale decydowało przede wszystkim to, jak walczył: nie wolno mu było zabijać nieuzbrojonego wroga, hańbił swoje imię, gdy cofał się lub unikał potyczki. Walka mogła kończyć się nawet jego klęską i śmiercią, ale jeśli w walce zachował się honorowo i mężnie, przestrzegał obowiązujących zasad, to rozsławiał swoje imię i własny ród. Poza dokonywaniem wielkich czynów zaletą rycerza były także jego wdzięki i uroda, podkreślane przez bogaty strój. Rycerz musiał dbać o uprząż, zbroję i konia, być hojnym, sprawiedliwym, bogobojnym, unikać grzechu, pychy i podłości. Do obowiązków rycerza należało także być zakochanym w kobiecie ze swojego stanu. Wobec damy serca rycerz musiał być opiekuńczy, dworny i wierny, bronił jej honoru, sławił ją, adorował, walczył w jej barwach na turniejach...

/wg. hasła z Wielkiej Encyklopedii Powszechnej/

Narrator II:
Herby stanowią udzielaną przez królów nagrodę za męstwo i cnotę. Szlachectwo prawe zobowiązuje zatem do naśladowania rycerskich przodków. Pięknie o tym przypomina Stryjkowski:

Dama I:
Bo herby ślacheckie są księgi cnoty,
Które poczciwych do tejże roboty
Rycerskiej wabią, którą ich nabyli,
Przodkowie mili,
[...]
Bił Prusy przodek, Wołochy, Tatary,
Tak ty czyń, z kąta nie patrząc przez spary,
Nie w karczmie, lecz gdzie potrzeba harcować
I dokazować
[...]
Zacny przodek dom, herb, tytuł jego,
Wiec też z pilnością idź do kresu tego,
By go potomek sprawił tym zacniejszym
I poważniejszym.


Herby Polskie Antoni Swach OFM
(Wydano w Poznaniu 1705 r.)


Dama II:
Herb Dąbrowa to złota podkowa na niebieskim polu oraz trzy krzyże - ikoniczne przedstawienie łacińskiego zawołania: "Pro Fide, Rege et Lege", co znaczy "Dla Wiary, Króla i Prawa". Nasze zawołania to streszczenie obowiązków:
- obrony Świętej Wiary przodków,
- miłości Króla i Ojczyzny,
- zacnego postępowania i kultywowania cnót rycerskich.

Tarczę wieńczy hełm, korona i labry - symbol waleczności rycerskiej i poddaństwa królowi. Klejnot to przebite strzałą rozpięte skrzydło - symbol nieskończonej gotowości i poświęcenia na śmierć i życie.

Scena II
(Komnata zamkowa. W tle, przy stoliku, siedzą pogrążeni w rozmowie dwaj rycerze. Panny dworu tańcząc w kółku śpiewają.)


Gdybym ja była słoneczkiem na niebie,
Nie świeciłabym jak tylko dla ciebie.
Ani na wody, ani na lasy,
Ale po wszystkie czasy.

Pod twym okienkiem i tylko dla ciebie,
Gdybym w słoneczko mogła zmienić siebie.

(Otwierają się drzwi, wchodzi posłaniec królewski.)

Posłaniec:
Dla Wiary, Króla i Prawa!

Rycerze:
(Wysuwają się na plan pierwszy.)

Dla Wiary, Króla i Prawa!

Posłaniec:
Rycerze, nasz Król wyprawę zbrojną gotuje, wici rozesłać po grodach każe.

Rycerz I:
W gotowości jesteśmy. Poselstwo królewskie z pokorą przyjmujemy i na zawołanie Pana naszego stajemy.

Posłaniec:
Chwała wam rycerze. Weźcie wici i swej braci rycerskiej odstawcie, bo gdy chrapliwa wrzaśnie trąba, będzie to boju strasznego znak.
(Posłaniec podaje Rycerzowi II wici - łozowe witki lub pęki powrozów.)

Dla Wiary, Króla i Prawa!

Rycerze:
Dla Wiary, Króla i Prawa!

Scena III
(Komnata zamkowa. Dama III gra na lutni, przerywa, zamyśla się. Wchodzi Rycerz I)

Rycerz I:
Pani, Król nasz wici rozsyła, przychodzi jego rycerzom do walki stanąć.

Dama III:
Walczyć dla Króla, to walczyć dla Ojczyzny. Chwała śmiałkom.

Rycerz I:
Jutro o świcie ruszamy. Przychodzę, by prosić cię Pani o dobre słowo na drogę.

Dama III:
Panie, niech cię Bóg prowadzi i strzeże, a po walce zdrowym powrócić pozwoli. Będę tu czekać na ciebie z wielkim utęsknieniem.

Rycerz I:
(Przyklęka u stóp Damy)

Jedyne duszy i serca kochanie, wszystkie na tym świecie pociechy, najśliczniejsza i najwdzięczniejsza Pani i Dobrodziejką moja! Tysiąc rzeczy miałbym mówić, a nie wiem skąd zacząć, bo już tak śliczność twojej osoby, moja złota Dobrodziejko okupujesz, że żyję tylko dla ciebie i myśleć ni o czym nie mogę, tylko o tobie. O jedzeniu, spaniu i pomyśleć niepodobna. W oczach mi stać będą wszystkie śliczności twoje od nóżeczki aż do najśliczniejszej gębusieńki. Moja najśliczniejsza, wierz proszę temu, żem był, jest i będę, póko żyw, najwierniejszym twoim sługą.

Dama III:
Każde moje tchnienie i myśl tobie oddaję i twoją pozostać chcę. Przyjmij mą barwę, niech ci będzie puklerzem i rychło w progi domu przywiedzie.
(Rycerz wstaje. Dama wypina z włosów wstążkę i wręcza rycerzowi.)

(W tle słychać średniowieczną muzykę dworską. Postacie opuszczają scenę.)
4 4 4