Odpowiedzi

  • Użytkownik Zadane
2010-02-02T17:40:22+01:00
ANDRZEJ BOBOLA św., ks., ur. 30 XI 1591 w Strachocinie k. Sanoka, wst. 1611 w Wilnie, ks. 1622 w Wilnie, zm. 16 V 1657 w Peredyle k. Janowa Poleskiego.
Ukończył szkoły jezuickie w Braniewie. Studiował filoz. i teol. w Wilnie. Kaznodzieja, spowiednik i kapelan w więzieniach i przytułkach, pracował w Nieświeżu oraz przy kościele Św. Kazimierza w Wilnie. Superior w Bobrujsku 1630-33. Duszpasterz w Płocku i Łomży. Od 1642 przebywał stale w Pińsku, skąd w l. 1646-52 wyjeżdżał do Wilna dla podratowania zdrowia. Na Pińszczyźnie zasłynął z gorliwości apostolskiej. Jednaniem prawosławnych z Kościołem rzymskim wzbudzał niechęć, a nawet nienawiść przeciwników Unii Brzeskiej. W maju 1657 Pińsk został zajęty po raz drugi przez Kozaków. Bobola przebywał wówczas w Peredyle k. Janowa Poleskiego. Tam 16 V dopadli go Kozacy i zawlekli do miasteczka, gdzie dokonał męczeństwa wśród okrutnych tortur. Ciało sprowadzono do Pińska i pochowano w podziemiach kościoła. Odnaleziono je w 1702 nietknięte. Rozbudziło to nikły dotąd kult męczennika, a do grobu zaczęli napływać pielgrzymi.
W 1711 bp P. Kulczycki zebrał zeznania naocznych świadków męczeństwa. Potem biskup łucki A. Wyhowski przeprowadził wstępne badania w sprawie otrzymanych łask. W 1719 odbył się tzw. proces informacyjny i jego akta przesłano do Rzymu. Podobne procesy przeprowadzono w 1727 w Janowie oraz w 1730 w Pińsku i Wilnie. W listopadzie 1728 Kongregacja Obrzędów wydała dekret stwierdzający fakt opinii świętości. Po obostrzeniu przepisów przez pap. Benedykta XIV dopiero w 1755 orzeczono fakt męczeństwa. Beatyfikacji dokonał Pius IX 30 X 1853. Spotęgowało to kult męczennika. Do jego ożywienia przyczyniła się w 1855 publikacja w Przegl. Poznańskim, w której opisano, jak w 1819 Andrzej Bobola ukazał się w Wilnie dominikaninowi Korzenieckiemu i zapowiedział zmartwychwstanie Polski. Relikwie spoczywały w kościele pińskim, a w 1808 przeniesiono je do Połocka. W 1922 władze radzieckie przeniosły je do moskiewskiego gmachu Komisariatu Zdrowia. W 1924 misja papieska dla niesienia pomocy głodującej Rosji odzyskała relikwie i przewiozła do Rzymu. Dalszy wzrost kultu doprowadził do uroczystej kanonizacji męczennika przez Piusa XI 17 IV 1938. Po kanonizacji ciało sprowadzono w triumfalnym pochodzie do Polski i złożono w kaplicy jezuitów przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. Podczas II wojny światowej przeniesiono je do kościoła NMP na Starym Mieście, a gdy kościół stanął w płomieniach podczas powstania warszawskiego do kościoła św. Jacka. W lutym 1945 wróciły na ul. Rakowiecką 61. W kwietniu 1988 wniesiono je do nowej świątyni zbudowanej pod wezwaniem św. Andrzeja.

proszę :)
145 1 145
2010-02-02T17:54:45+01:00
Andrzej Bobola, SI herbu Leliwa (ur. 30 listopada 1591 w Strachocinie k. Sanoka, zm. 16 maja 1657 r. w Janowie Poleskim) – polski duchowny katolicki, jezuita, misjonarz, kaznodzieja, męczennik, święty Kościoła katolickiego, autor tekstu ślubów lwowskich króla Jana Kazimierza. Jeden z patronów Polski.
Święty Andrzej Bobola urodził się prawdopodobnie 30 listopada 1591r. w Strachocinie. Jego ojciec Mikołaj Bobola był dzierżawcą sołectwa strachocińskiego, wchodzącego w skład dóbr królewskich. W 1606 r., gdy rozpoczynał studia, zginął jego kuzyn Wojciech Bobola w bitwie pod Moskwą. W latach 1606-1611 studiował w szkole jezuickiej w Braniewie, następnie (31 lipca 1611 roku) wstąpił do tego zakonu i nowicjat odprawił w Wilnie. Mistrzem – spowiednikiem św. Andrzeja Boboli w nowicjacie. był ks. Wawrzyniec Bartilius, (1569-1635) jezuita, filozof i teolog.

Śluby zakonne złożył 31 lipca 1613. W latach 1613-1616 studiował filozofię na Uniwersytecie Wileńskim; w latach 1618-1622 studiował tam również teologię, nie zdał jednak ostatniego, najważniejszego egzaminu. 12 marca 1623 otrzymał święcenia kapłańskie.

Przez rok był rektorem kościoła w Nieświeżu (1623-1624), gdzie wspólnie z krajczym wielkim koronnym księciem Albrychtem Władysławem Radziwiłłem dążył do uroczystego uznania w ślubowaniach przez Króla Polski, Matki Bożej Królową Polski, co zostało spełnione we Lwowie 1 kwietnia 1656 r. W latach 1624-1630 był kaznodzieją i spowiednikiem w kościele św. Kazimierza w Wilnie. Sprawował też funkcje rektora i doradcy prepozyta w tym kościele.

2 czerwca 1630 złożył profesję (ślubowanie) czterech ślubów zakonnych w kościele św. Kazimierza w Wilnie, po czym został superiorem (przełożonym) domu zakonnego w Bobrujsku w latach 1630-1633. Następnie pracował w Płocku (1633-1636), w Warszawie jako kaznodzieja (1636-1637) i ponownie w Płocku (1637-1638) jako prefekt kolegium i kaznodzieja. Kolejne cztery lata (1638-1642) spędził w Łomży, będąc doradcą rektora, kaznodzieją i dyrektorem szkoły humanistycznej. W okresie od 1642-1646 przebywał w Pińsku i okolicach prowadząc rozwiniętą działalność ewangelizacyjną, a w latach 1646-1652 ze względów zdrowotnych przebywał w Wilnie, przy kościele św. Kazimierza, głosząc kazania i prowadząc wykłady oraz misje. Wrócił ponownie na ziemię pińską, podejmując szeroko zakrojoną ewangelizację – znany jest jako apostoł Pińszczyzny.

16 maja 1657 podczas powstania Chmielnickiego dostał się we wsi Mohilno w ręce Kozaków. Zamęczono go w okrutny sposób na śmierć w rzeźni w Janowie Poleskim.
98 1 98