Odpowiedzi

2010-02-04T15:22:19+01:00
Rok 1956: Imperializm i opór w Egipcie

Anne Alexander rozmawiała z trzema kobietami, które wzięły udział w ruchu oporu przeciw inwazji na Egipt w 1956 roku, następującej po nacjonalizacji Kanału Sueskiego.

Egipcjanie nazywają wydarzenia w pażdzierniku i listopadzie 1956 roku “potrójną agresją”. Pamiętają z dumą jak pokonali inwazję Izraela, Wlk. Brytanii i Francji.

Z powodu Suezu Gamal Abdel Naser, młody wojskowy przywódca Egiptu, stał się symbolem arabskiego buntu antykolonialnego.

Jednak bez wyjątkowej mobilizacji dziesiątek tysięcy zwykłych Egipcjan, w tym wielu komunistów, którzy byli najostrzejszymi krytykami militarnego reżimu, sprawa mogłaby zakończyć się zupełnie inaczej.

W dniu 26 lipca 1956 r. tysiące Egipcjan przebywały w śródziemnomorskim mieście Aleksandrii, czekając na przemowę Nassera. USA dopiero co wycofały ofertę pożyczki na cel budowania tamy na Nilu w Asuanie.

Bank Światowy odmówił fundowania projektu, który dostarczyłby energię elektryczną do zasilania ekonomicznego rozwoju Egiptu. Odpowiedź Nassera zdumiła tłum. Odrzucając “kredytowy kolonializm” Banku Światowego ogłosił nacjonalizację Anglo-Francuskiej Kompanii Kanału Sueskiego.

Kanał, który łączy Morze Śródziemne z Morzem Czerwonym był okupowany przez wojska brytyjskie od 1882 roku.

Szahinda Maklid pamięta reakcję w swojej rodzinnej wsi Kamszisz. Mówi: “Ludzie byli zachwyceni, nawet mój przyszły mąż, Salah, który był w więzieniu oskarżony o członkostwo w Bractwie Muzułmańskim (islamska opozycja wobec reżimu)“.

“Kiedy wyszedł z więzienia wysłał Nasserowi taki telegram: ‘Będziemy dla Pana walczyć, będziemy nawet bronić wojskowego więzienia, gdzie byliśmy zamknięci przez półtora roku.’ W Kamszisz od razu założono batalion samobójczy pod przywództwem Salaha.”

Amina Shafiq była młodą dziennikarką w Kairze.

Opowiada: “Ludzie nie mogli w to uwierzyć, myśleli: ‘jak on może coś takiego robić, żeby uszło mu na sucho?’”

Na tajnym spotkaniu na przedmieściu Paryża, brytyjscy i francuscy dyplomaci postanowili odzyskać kontrolę nad Kanałem Sueskim pod przykrywką inwazji izraelskiej.

29 października, podczas gdy izraelskie wojska z rozmachem weszły na półwysep Synaj w Egipcie, Wlk. Brytania i Francja przygotowały się do interwencji “w obronie wolności nawigacji”. Kiedy Nasser odmówił poddania się, premier Wlk. Brytanii, Eden, rozkazał bombardować Kair i miasta strefy kanału. Kilka dni później brytyjscy i francuscy spadochroniarze lądowali w Port Said przy wejściu do kanału.

Razem ze swoimi szkolnymi przyjaciółmi i nauczycielami Szahinda organizowała batalion, by stawić opór inwazji.

Mówi: “Byłam za młoda, by pojechać do Kairu, więc zorganizowaliśmy komitet ochotników w naszej wsi.”

Leila al-Szal opowiada: “Oczywiście każdy w Egipcie chciał bronić swojego kraju i wykopać inwazję. Założyłyśmy Kobiecy Komitet Ludowego Oporu w Kairze. Sporo kobiet inteligentek, studentek i gospodyń domowych przyłączyło się do nas.”

Leila i jej przyjaciółki zostały wysłane, by przygotować opór w sferze kanału.

“Otrzymałyśmy szkolenie w stylu militarnym – jak rozbroić bombę, jak strzelać z broni itd.”, mówi.

“W tym czasie rząd działał w sojuszu z komunistami. Był taki obóz w okolicach kanału, gdzie komunistyczni ochotnicy pojechali, by ćwiczyć. Ja i grupa moich przyjaciółek, w większości lewicowe studentki, pojechałyśmy na wieś z wiejskimi kobietami. Udzielałyśmy lekcji i w każdej wsi założyłyśmy aptekę.”

Leila dodaje: “Pracowałyśmy wśród mężczyzn i naprawdę byli z nas bardzo dumni. Nie było żadnego odczucia, że był z tym jakiś problem, nie jak dzisiaj, kiedy religijne idee są bardziej rozpowszechnione. Nie było nic z tego, że ‘kobiety nie powinny wyjść z domu’, ‘kobiety nie powinny robić tego i tamtego’.”

Szahinda się zgadza: “W moim pokoleniu, mam teraz 68 lat, byłyśmy zupełnie zaangażowane w gwardii narodowej. Byłyśmy szkolone, by nosić broń i podróżowałyśmy. Nie było to uważane za coś wstydliwego czy złego. Jedna z moich przyjaciółek była lepszym strzelcem niż wszyscy mężczyźni, z którymi ćwiczyła.”

Uczennice w Kamszisz wiedziały, że gdyby inwazja zwyciężyłaby nawet ograniczone reformy osiągnięte od czasu rewolucji w 1952 roku byłyby cofnięte.

Szahinda kontynuuje: “W dniu inwazji ziemianie w naszej wsi rozdawali napój z szerberta na ulicach. Byli zachwyceni, że Anglicy wrócili, by skończyć z rewolucją i przywrócić króla do władzy.”

Amina pracowała w podziemnym ruchu oporu w Port Said po inwazji angielsko-francuskiej. Najbiedniejsze dzielnice portowego miasta były zdewastowane przez atak.

Amina mówi: “Dzielnica, która nazywała się Al-Manakh ucierpiała najbardziej z powodu ataku. Zostali tam zrzuceni spadochroniarze. Był to stary, biedny region miasta”.

Port Said był pod kontrolą Kompanii Kanału Sueskiego.

“Kiedy tam przyjechałam wszędzie były martwe zwierzęta – krowy, owce, kurczaki i świnie.”

Amina została przemycona do miasta przez rybaków. Nigdy nie zapomni bohaterstwa lokalnych ludzi.

Mówi: ”Kobiety odegrały ogromną rolę w Port Said, szczególnie przy przemycaniu broni. Była jedna kobieta, która nazywała się Umm al-Daw. Była dużą, grubą kobietą – nie ruszała się często ze swojego krzesła. Raz, kiedy Anglicy weszli by przeszukać dom, schowała wszystkie pistolety pod sukienką.”

Nocą Amina słuchała radia, przekształcając w ulotki wiadomości o międzynarodowym ruchu antywojennym.

Leila również pamięta wpływ, który miały demonstracje przeciw inwazji we Francji i Wlk. Brytanii: “Protesty antywojenne pokazały ludności egipskiej, że nie walczyła sama.”

Protesty w solidarności z Egiptem rozpaliły cały Bliski Wschód, czyniąc z Nasera bohatera arabskiego świata.

Kiedy głos potępiający inwazję zabrały supermocarstwa i wartość funta sterlinga załamała się, była to ostatnia kropla. Eden musiał odejść ze stanowiska a brytyjskie i francuskie wojska wycofały się parę miesięcy później.

Najlepsza Odpowiedź!
2010-02-04T15:29:34+01:00
1 stycznia – Sudan uzyskał niepodległość (od Egiptu i Wielkiej Brytanii)
2 marca – Maroko uzyskało niepodległość.
23 marca – Pakistan stał się pierwszą na świecie republiką islamską.
13 czerwca
po 72-letniej okupacji wojska brytyjskie opuściły Kanał Sueski.
23 czerwca – w Egipcie kobiety uzyskały czynne i bierne prawa wyborcze.
26 lipca – Egipt znacjonalizował Kanał Sueski.
29 października
kryzys sueski: oddział izraelskiej straży granicznej (Mishmar HaGvul) dokonał masakry arabskich mieszkańców wioski Kafr Qasim, na granicy izraelsko-jordańskiej.
kryzys sueski: Izrael zajął półwysep Synaj.
Tanger powrócił do Maroka.
2 listopada – kryzys sueski: izraelskie oddziały dotarły w pobliże Kanału Sueskiego, zatrzymując się w odległości 10 km od jego wschodniego brzegu.
12 listopada – Sudan i Tunezja zostały członkami ONZ.
2 grudnia – oddział Fidela Castro wylądował na Kubie. Rozpoczęła się rewolucja kubańska.
22 grudnia – ewakuacja oddziałów brytyjskich i francuskich z Egiptu.

Dałem same historyczne omin ąłem sportowe bo hyba chodziło o historyczne.

Licze na najlepsza odpowiedz .... papa