Odpowiedzi

2010-02-07T16:26:45+01:00
Autor przedstawia sad pełen warzyw. Uderzającą cecha opisu jest traktowanie roślin jak ludzi . Mamy tu więc do czynienia z mistrzowsko wprowadzoną personifikacją Np. kapusta ma łysinę i „zda się dumać o losach jarzyny” , bób „obraca tysiące oczu” , arbuz jest otyły i brzuchaty niczym starszy , leniwy pan. Występują też porównania – konopie stoją jakby na straży , a liście ogórków są niby kobierzec . Całość opisu zawarta jest w formie trzynastozgłoskowego wersu z regularnymi rymami żeńskimi.
Funkcja opisu w utworze – jest tłem spotkania Zosi i Hrabiego , zakończonego interwencją Robaka , innymi słowy , stanowi tło akcji.
Puszcza litewska strzeże swe tajemnice przed okiem wędrowca czy myśliwego , a jeśliby niebacznie dotarli do jej wnętrza , zginą . Pierwszy ich plan to (IV , 487-490 (księga i wersety)) Drugi tworzą (IV . 494-504)
Przeszkoda trzecia to oparzeliska , bagna otoczone wieczną mgła , w której błąkać się można bez końca . Wszystkie te zapory chronią przed ludźmi wnętrza puszczy , rozciągają się tam : (IV , 510-511)
Jest to po prostu państwo zwierząt doskonale zorganizowane i urządzone przez Tura , Żubra , Niedźwiedzia . W puszczy litewskiej panuje ład , porządek , spokój , ponieważ zwierzęta:( IV , 543-549)
Mają zwierzęta swój cmentarz (IV , 530-531)
Takim chciałby widzieć poeta państwo ludzkie , państwo bez wojen , wzajemnych zawiści i zwad.
Uderza tajemniczość opisywanych miejsc , ich niesamowitość , uzyskana przez wprowadzenie w tok wiersza diabłów , czarownic , os , szerszeni , wężowisk, mglistych oparzelisk . Tuz po tych budzących trwogę „szańcach” puszczy jest opis pięknej krainy zwierząt , mądrze zorganizowanego królestwa . Mamy więc do czynienia z dwoma kontrastowymi obrazami.
Element będący w Panu Tadeuszu” jedynie artystycznym obrazem nadniemeńskiej kniei bez konkretnej funkcji , gdzie idzie o akcję poematu.
Stawy oglądamy w nocy rozświetlonej księżycowym światłem . Lewy jest ciemny , widać ocieniony drzewami , prawy jasny . I oto pióro poety wyczarowuje całkiem nowy obraz ; to już nie stawy , to para trzymających się za ręce kochanków ; (VIII . 587-597) . Mamy tu przepiękne porównanie homeryckie , a zarazem personifikację – stawy-ludzie .
Dalej obraz nieruchomych , jakby połączonych w miłosnym ucisku stawów , nabiera ruchu. Porzucając ich widok „/…/ towarzyszymy połączonemu już strumieniowi w jego drodze przez parów , gdzie płynąc po kamieniach tworzy małe kaskady / „woda warstwami spada…”/. Jego bieg początkowo bystry , zwalnia , gdy strumień wypływa na równinę . Wtedy sączy swoje wody tak wolno , że na pozór wydaje się nieruchomy.” Ową nieruchomość wykorzystuje poeta do konstrukcji kolejnego porównania homeryckiego : (VIII , 613-617)
Autor dopełnia rozpoczęty opis stawów – kochanków sylweta młyna . I znów obraz rozwija się we wspaniałe porównanie homeryckie , połączone jednocześnie z personifikacją :( VIII,621-628)
Oto Hrabia jedzie na czele dżokejów i zachwyca się wspaniałą nocą usypaną gwiazdami . Popada w nastrój zadumy; (VIII . 582-585)
Dziedzic Horeszków jest zamyślony , ogarnięty uczuciem melancholii , a jednocześnie zachwytu nad pięknem okolicy. Opis dwóch stawów oddaje w jakiś sposób nastrój Hrabiego , współgra z jego myślami.
3 5 3