Odpowiedzi

2010-02-07T19:22:44+01:00
Obecność kilku zawodowych płaczek była niezbędna nawet na pogrzebie największego biedaka. Większa liczba żałobników gromadziła się po śmierci członka jakiegoś wpływowego rodu (tak jak tutaj). Ponieważ w Palestynie ciała zmarłych ulegały szybkiemu rozkładowi, żałobnicy musieli zebrać się zaraz po śmierci dziecka, zanim wieść o tym dotarła do Jaira. Posłańców wysyłano zwykle niezwłocznie, by zanieśli rodzicowi lub małżonkowi smutne wieści.

werset 35. ”Twoja córka umarła”: Wiadomość o śmierci córki zachwiała nadzieję, którą Jair pokładał w Jezusie uzdrowicielu. Rzeczowe pytanie, które mu zadano („czemu jeszcze trudzisz Nauczyciela?"), pogłębia nastrój beznadziejności, a jednocześnie przygotowuje do wzbudzenia dziewczynki z martwych.
werset 37. ”z wyjątkiem Piotra, Jakuba i Jana”: Ci trzej uczniowie tworzyli wewnętrzny krąg Dwunastu; tylko oni byli obecni na górze Przemienienia (9,2) i w Getsemani (14,33).
werset 38. ”Wobec zamieszania, płaczu i głośnego zawodzenia”: Opis zgiełku panującego wokół dziewczynki wskazuje, że rzeczywiście umarła; dowodzi tego również rytualne zawodzenie.
werset 39. ”Dziecko nie umarło, tylko śpi”: Chociaż wydaje się, że tematem opowiadania jest wskrzeszenie dziewczynki z martwych, nie można wykluczyć, że Jezus miał pełniejszą wiedzę o jej stanie (być może znajdowała się w stanie śpiączki lub była nieprzytomna); gdyby tak było, byłoby to jeszcze jedno opowiadanie o uzdrowieniu dokonanym wbrew temu, co uważano za możliwe, i wbrew opinii zgromadzonych (zob. 5,43).
wersety 40-43. W tamtej kulturze dziewczynka w wieku dwunastu lat była dziewicą, którą przypuszczalnie niebawem miano wydać za mąż (kobiety nie mogły się dalej kształcić lub pracować zawodowo jak dziś). Młode dziewczęta zwykle z radością oczekiwały na dzień swego ślubu, uważając to wydarzenie za najbardziej szczęśliwe w swoim życiu. Kobiety, które umarły nie zdążywszy wyjść za mąż - szczególnie te, które odeszły tuż przed ślubem - były opłakiwane w sposób szczególny, jako osoby które doświadczyły wielkiej tragedii. Jezus przemówił do dziewczynki po aramejsku, który był być może jej głównym językiem, chociaż greka była powszechnie używana w ówczesnej Palestynie.
werset 40. ”wyśmiewali Go”: Podkreślenie tej reakcji tłumu tworzy tło niezwykłego czynu Jezusa, który za chwilę nastąpi. Rodzice dziewczynki byli świadkami uzdrowienia wraz z Piotrem, Jakubem i Janem. Wszyscy najwyraźniej uważali, że dziewczynka umarła.
werset 41. ”Talitha kum”: Aramejskie słowa tĕlîtā' ąûm; inne aramejskie słowa i zwroty w Ewangelii Marka: 3,17; 7,11.34; 11,9--10; 14,36; 15,22.34. Występowanie w tekście aramejskich wyrazów uważa się za dowód starożytnego charakteru Ewangelii Marka, chociaż niektórzy naukowcy sugerowali, że w tym opowiadaniu zwrot Talitha kum pełni rolę zaklęcia magicznego (zob. 7,34).

”wstań!”: W NT czasownik egeirein jest zwykle używany na określenie zmartwychwstania Jezusa, co wskazuje, że tematem opowiadania było wzbudzenie z martwych i że relacja ma znaczenie symboliczne.

werset 42. ”Dziewczynka natychmiast wstała i chodziła”: Zachowanie dziewczynki i zdumienie tłumu potwierdzają prawdziwość cudu. Czasownik użyty do opisania jej zachowania (anestē) należy do nowotestamentowego słownictwa opisującego zmartwychwstanie. Uwaga na temat wieku dziewczynki („miała bowiem dwanaście lat") łączy tę historię z poprzednim opowiadaniem (5,25).
werset 43. ”żeby nikt o tym nie wiedział”: Polecenie zachowania milczenia może wskazywać, że dziewczynka była pogrążona we śnie, zaś powszechne przekonanie, że umarła, było fałszywe; nakazując milczenie, Jezus chciał zapobiec wywołaniu fałszywego wrażenia, że dokonał uzdrowienia. Przypuszczalnie jednak Markowi nie chodziło o takie racjonalne wytłumaczenie; jego polecenie należy rozumieć jako wyraz troski o właściwe ukazanie tożsamości Jezusa w kontekście krzyża,

”polecił, aby jej dano jeść”: Ten szczegół potwierdza realność wskrzeszenia, wskazując jednocześnie na troskę Jezusa.
1 5 1