Odpowiedzi

2010-02-07T17:54:16+01:00
Budowa wewnętrzna liścia
- skórka górna (brak aparatów szparkowych), pokryta kutykulą, nie przepuszczalna ani dla gazów ani dla cieczy.
- miękisz palisadowy, komórki cylindryczne, dużo ciałek zieleni, miejsce fotosyntezy
- miękisz gąbczasty, komórki owalne, mało chloroplastów, miejsce oddychania
- wiązki łykowo- drewniane, przewodzą wodę z solami mineralnymi, produkty fotosyntezy
- skórka dolna (?) miejsce wyparowywania wody z liści
11 4 11
2010-02-07T17:55:58+01:00
Wierzchnią warstwę liścia rośliny dwuliściennej stanowi epiderma pokryta warstwą kutykuli. Pod nią znajduje się warstwa miękiszu asymilacyjnego. Budujące blaszkę liściową komórki są wydłużone, walcowate, a ich protoplasty zawierają szczególnie dużo chloroplastów. W przekroju poprzecznym podłużne, pionowo ustawione komórki wyglądają jak palisada, stąd też inna nazwa tej tkanki - miękisz palisadowy. Pod nią znajduje się inny rodzaj parenchymy - miękisz gąbczasty. Charakteryzuje się on dużymi przestworami międzykomórkowymi - jego główną funkcją jest prowadzenie wymiany gazowej. Buduje on komory powietrzne, graniczące z aparatami szparkowymi, w które zaopatrzona jest skórka spodniej strony liścia. Dzięki sieci biegnących od korzeni wiązek przewodzących, związki mineralne wraz z wodą przedostają się do komórek miękiszu liścia. Opuszczają go natomiast organiczne produkty fotosyntezy. Najgrubsze z wiązek są widoczne na powierzchni blaszki liściowej jako tzw. nerwy; przekrój najcieńszych nie przekracza średnicy komórki.
7 2 7
Najlepsza Odpowiedź!
2010-02-07T18:00:08+01:00
Liść ma silnie rozwiniętą powierzchnię kontaktu ze środowiskiem. Jego struktura wewnętrzna odznacza się dużą zmiennością w zależności od warunków, w jakich żyje roślina. Budują go trzy tkanki: okrywająca, miękiszowa i przewodzące.

- W budowie wewnętrznej liścia rośliny dwuliściennej wyróżniamy charakterystyczne warstwy; zaczynając od strony górnej liścia, występuje: kutikula, epiderma (skórka górna), miękisz palisadowy, miękisz gąbczasty (wśród jego komórek wiązki przewodzące), epiderma (skórka dolna) z aparatami szparkowymi.

- Przystosowania w budowie do fotosyntezy i wymiany gazowej:

* Fototropizm – reakcja liści na światło. Polega na wzroście pędów i liści w kierunku jego źródła, co zapewnia im optymalne oświetlenie.
* Duża płaska powierzchnia blaszki liściowej zwrócona jest prostopadle do kierunku padania promieni słonecznych.
* Ułożenie liści na pędzie, np. mozaikowe, ogranicza zacienienie, zapewniając ich maksymalną ekspozycję na słońce.
* W ścianach pewnych komórek odkładają się substancje o charakterze tłuszczowym. W zewnętrznych partiach ściany może występować tzw. warstwa kutikularna złożona z niecelulozowej matriks oraz wosku i kutyny będącej mieszaniną wyższych kwasów tłuszczowych. Kutyna i wosk mogą także występować na powierzchni ściany jako kutykula – proces odkrustacji. Ogranicza ona nadmierną utratę wody, u roślin żyjących w suchym i gorącym klimacie (kserofity) może być bardzo gruba.
* Skórka górna chroni przed wyschnięciem i zakażeniami patogenami dzięki kutikuli i obecności włosków epidermalnych wyłapujących wilgoć. Jest przepuszczalna dla światła.
* Miękisz palisadowy to główne miejsce fotosyntezy; tworzy go warstwa ściśle przylegających komórek, ustawionych pionowo, zawierających dużą liczbę chloroplastów, które mogą przemieszczać się z cytoplazmą po obwodzie komórki, tak aby przyjąć najdogodniejszą dla absorbcji światła pozycję; komórki miękiszu palisadowego zapewniają wydajną fotosyntezę.
* Ksylem (naczynia i cewki) transportuje wodę i substancje mineralne z korzeni do liści. Silnie zdrewniałe ściany komórkowe rurek drzewnych pełnią w liściu funkcje wzmacniające.
* Floem (łyko, komórki sitowe) transportuje produkty fotosyntezy, głównie sacharozę, z liści do innych części rośliny; rozprowadza inne rozpuszczalne związki organiczne, np. aminokwasy, oraz uczestniczy w redystrybucji niektórych jonów, np. PO4-3 .
* Miękisz gąbczasty – tworzą go komórki o nieregularnych kształtach stykające się luźno ze sobą, dzięki czemu gazy CO2 i O2 z łatwością dyfundują w głąb liścia i w kierunku przeciwnym.
* Aparaty szparkowe mogą być otwarte, by umożliwić dyfuzję CO2 i O2 w kierunku zgodnym z gradientem stężenia, lub zamknięte, by ograniczyć utratę wody na skutek parowania, gdy powietrze wokół rośliny jest pozbawione wilgoci. Szerokość otwarcia szparki jest precyzyjnie regulowana przez roślinę.
6 3 6