Odpowiedzi

Najlepsza Odpowiedź!
  • Użytkownik Zadane
2010-02-09T17:09:59+01:00
Święty Brat Albert (Adam Chmielowski) urodził się 20 sierpnia 1845 r., w Igołomi k. Krakowa. Studia gimnazjalne odbywał w Petersburgu i w Warszawie, wyższe - w Puławach, Gandawie i Monachium. W 1863 r., wziął udział w powstaniu styczniowym, w którym stracił nogę. W Puławach i Gandawie studiował inżynierię, w Monachium - malarstwo (1869 - 1874). Po ukończeniu studiów plastycznych, jako dojrzały i utalentowany malarz, rozpoczął okres twórczości malarskiej zapewniającej mu trwałe miejsce w sztuce.

W pełni sił twórczych porzucił malarstwo, zwią­zał się z tercjarstwem św. Franciszka z Asyżu, a zainteresowania swe skierował na problemy społeczno-moralne.

Mistyczne przeżycie Chrystusa, którego znieważone oblicze dojrzał w sponiewieranym człowieczeństwie nędzarzy, stanęło u podstaw jego przemiany. Utalentowany malarz stał się ojcem i opiekunem ludzi trudnych o odrażającej sylwetce fizycznej i duchowej. Dla nich zamieszkał w przytuliskach, jako biedny wśród biednych, by drogą apostolstwa obecności ratować człowieka w jego sytuacji społecznej, a jeszcze bardziej, by przez to ukazywać mu drogę do Boga.

W celu zapewnienia ciągłości i stabilizacji tej inicjatywie, sam przywdział habit zakonny (1887), złożył śluby zakonne na ręce kardynała Albina Dunajewskiego dając początek Zgromadzeniu Braci Posługujących Ubogim (1888), a następnie założył Zgromadzenie Sióstr Posługujących Ubo­gim (1891), których organizacje i sposób życia oparł na pierwotnym franciszkanizmie.

Zmarł w Krakowie w opinii świętości 25 grud­nia 1916 r.

Święty Brat Albert podjął śmiałą próbę reali­zacji Ewangelii w takich warunkach, w jakich żył. Impulsem do podejmowania inicjatyw spo­łecznych mających na celu realizację ewange­licznych zasad miłości bliźniego było głębokie życie kontemplacyjne i umiłowanie Boga ponad wszystko.
23 4 23
2010-02-09T17:11:12+01:00
Urodził się 20 sierpnia 1845 r. w Igołomi k. Krakowa. Był najstarszym dzieckiem Wojciecha i Józefy, miał trójkę rodzeństwa. W 1853 r. zmarł mu ojciec, a w czternastym roku życia osierociła go matka. Jako osiemnastoletni student Szkoły Rolniczo-Leśnej w Puławach brał udział w powstaniu styczniowym. W przegranej bitwie pod Mełchowem został ranny, w wyniku czego amputowano mu nogę. Wydostawszy się z niewoli, udał się do Paryża.
Po amnestii w 1865 r. przyjechał do Warszawy, gdzie rozpoczął studia malarskie, które kontynuował w Monachium. Wróciwszy do kraju w 1874 r. tworzył dzieła, w których coraz częściej pojawiała się tematyka religijna. W latach 80-tych powstał jego słynny obraz Ecce Homo, znamionujący zachodzące w nim przemiany.
Adam Chmielowski postanowił oddać swe życie na wyłączną służbę Bogu. Wstąpił do Zakonu Jezuitów, jednak po pół roku opuścił nowicjat i wyjechał na Podole do swego brata Stanisława. Tam związał się z tercjarstwem św. Franciszka z Asyżu i prowadził pracę apostolską wśród ludności wiejskiej. W 1884 r. wrócił do Krakowa. Powodowany miłością Boga i bliźniego poświęcił swe życie służbie bezdomnym i opuszczonym.
W 1887 r. za zgodą kard. Albina Dunajewskiego przywdział habit, a w rok potem złożył na jego ręce śluby, dając początek nowej rodzinie zakonnej. Założone przez siebie Zgromadzenia: Braci Albertynów (1888 r.) i Sióstr Albertynek (1891 r.) oparł na regule św. Franciszka z Asyżu. Centrum jego działalności stanowiły ogrzewalnie miejskie dla bezdomnych, które pracą apostolską przemieniał w przytuliska. Nie dysponując środkami materialnymi kwestował na utrzymanie ubogich. Oddając się z biegiem czasu coraz pełniej posłudze ubogim rezygnował stopniowo z malowania obrazów, ale przestając być artystą w ścisłym tego słowa znaczeniu stawał się artystą jeszcze pełniej, odnawiając piękno znieważonego oblicza Chrystusa w człowieku z marginesu społecznego i dna moralnego. Zakładał również domy dla sierot, kalek, starców i nieuleczalnie chorych. Pomagał bezrobotnym organizując dla nich pracę. Słynne są słowa Brata Alberta, że trzeba każdemu dać jeść, bezdomnemu miejsce, a nagiemu odzież; bez dachu i kawałka chleba może on już tylko kraść albo żebrać dla utrzymania życia. Heroicznie kochał Boga i bliźniego. Służbę na rzecz bezdomnych i nędzarzy uważał za formę kultu Męki Pańskiej.
Umarł 25 grudnia 1916 r. w Krakowie w opinii świętości – "Najpiękniejszy człowiek pokolenia". Wyniesienia Brata Alberta do chwały ołtarzy, zarówno beatyfikacji (1983 r. w Krakowie), jak i kanonizacji (1989 r. w Rzymie) dokonał papież Jan Paweł II. Relikwie Świętego znajdują się w Sanktuarium Ecce Homo Świętego Brata Alberta w Krakowie przy ul. Woronicza 10.

wiadomości z książki o Zgromadzieniu Braci Albertynów
16 4 16