Odpowiedzi

2010-02-13T16:17:16+01:00
Głównym założeniem koncepcji federacyjnej, reprezentowanej przez Józefa Piłsudskiego, było przesunięcie polskiej granicy jak najdalej na wschód i utworzenie niepodległych państw (litewskie, białoruskie i ukraińskie) powiązanych sojuszami (federacjami) z Polską.
Koncepcja inkorporacyjna, zaproponowana przez Romana Dmnowskiego zakładała, że że polska granica na wschodzie powinna sięgać tam, gdzie możliwa będzie pełna asymilacja mieszkających na tych terenach mniejszości narodowych. Dmowski twierdził, że nie należy wcielać do Polski zbyt wielu ziem na wschodzie, a jedynie te, które są zamieszkiwane w większości przez Polaków.
28 4 28
2010-02-13T16:33:12+01:00
1919 marzec 3. Paryż. - Nota Delegacji Polskiej na Konferencję Pokojową w sprawie granic wschodnich Polski.
Granice Państwa Polskiego w chwili pierwszego rozbioru (1772) na południowym-wschodzie szły z linią Dniepru, następnie ku północy przekraczały Dniepr i na północo-wschodzie występowały poza Dźwinę.
Terytoria polskie, zagarnięte przez Cesarstwo rosyjskie podczas trzech rozbiorów, obejmują gubernie: kowieńską, wileńską, grodzieńską, mińską. mohylowską. Witebska, wołyńską, podolską i kijowską (z wyjątkiem samego Kijowa z okolicą), nie licząc Kurlandii, która do ostatniego rozbioru zostawała lennem Polski. Północna część tego kraju, która otrzymała pod zarządem rosyjskim nazwę urzędową „Kraju Północno-Zachodniego" obejmuje 6 guberni litewskich i białoruskich: kowieńską, wileńską. grodzieńską, mińską, mohylowską, Witebska. Te ziemie tworzyły dawne Wielkie Księstwo Litewskie, które w XIV wieku swobodnie przyłączyło się do Polski, aby od r. 1569 stać się częścią integralną Państwa Polskiego. zjednoczoną we wspólnym sejmie. Dzięki temu wcieleniu do Państwa Polskiego rozległe terytoria Litwy i Rusi, które w średniowieczu były podzielone na drobne księstwa ze słabym zaludnieniem pogańskim lub chrześcijańskim wyznania wschodniego, stały się krajem zachodniej cywilizacji polskiej.
Wyższe warstwy ludności krajowej, wszystko, co się wznosiło ponad poziom mas włościańskich, które zachowały swe narzecze litewskie, białoruskie i ruskie przeniknęły się w końcu duchem lojalności względem Państwa Polskiego.
l tak np., włościanie litewscy z guberni kowieńskiej i wileńskiej wzięli w ostatnim powstaniu polskim 1863 r. znacznie czynniejszy udział niż włościanie w Królestwie Kongresowym.
Wysiłek rządu rosyjskiego, który przedsięwziął był względem Polaków politykę ucisku i wyniszczenia, ześrodkował się specjalnie na tym kraju. Szczególnie od r. 1864 cały system bardzo ostrych praw wyjątkowych wysunięto przeciwko polskości, a równocześnie rząd rosyjski szerzy silną propagandę antypolską pomiędzy włościaństwem języka litewskiego i ruskiego.
Propaganda ta wywołała w ludzie litewskim (około lat 1880) separatystyczne tendencje, zatrute nienawiścią do narodu polskiego.
Machinacje demagogiczne agentów rosyjskich na ziemiach białoruskich i ruskich, w celu zaszczepienia narodowego poczucia rosyjskiego, 'podżegały masy ludowe przeciwko klasom wyższym i zamożniejszym. Nie przyczyniło się to bynajmniej do wzmocnienia patriotyzmu rosyjskiego. ale przygotowało grunt podatny do anarchii i bolszewizmu. Jedynym niezaprzeczonym skutkiem tej antypolskiej polityki było poważne osłabienie wpływów polskich zwłaszcza we wschodniej połaci kraju, która w chwili rozbiorów miała także zdecydowanie polski charakter. Obszar ten. obejmujący gubernię kijowską, wschodnią część podolskiej i wołyńskiej. wschodnią część guberni mińskiej, gubernię mohylewską i Witebska zamienił się w kraj politycznie zdezorganizowany: wpływ rosyjski nie zastąpił polskiego i lud bez wodzów inteligentnych, bez wychowania i poszanowania praw łatwo ulega wszelkiej propagandzie anarchistycznej.
W kraju tym nie ma pierwiastka dostatecznie silnego i zdolnego do utworzenia stałego rządu.
Z tego właśnie powodu Państwo Polskie nie rewindykuje, jakkolwiek z ubolewaniem, tego wschodniego pasa kraju.
Reinkorporacja tych prowincji do Polski zburzyłaby jej spoistość i moc, które tak są dla niej niezbędne ze względu na jej bardzo trudną sytuację geograficzną.
8 2 8