Odpowiedzi

Najlepsza Odpowiedź!
2010-02-15T17:27:56+01:00
Hiob miał kochającą żonę, 7synów i 3 córki. Otoczony był powszechnym szacunkiem, zawsze oddawał należną cześć Bogu i unikał zła. Pewnego dnia szatan stwierdził, że Hiob nie darmo oddaje cześć Bogu, gdyż jest on bogaty i wszystko układa się po jego myśli i gdyby pozbawić go tego wszystkiego to z pewnością odwróciłby się od Boga. Hiob stracił swoje potomstwo, stada i służbę. Nie odwrócił się wcale od Boga, lecz rzekł: ?Pan dał i zabrał Pan?. Szatan nie dał jednak za wygraną i obsypał Hioba trądem. Wtedy to żona odwróciła się od niego, ale Hiob nadal pozostał w wierze. On stwierdził iż czemu ma nie przyjmować zła skoro przyjmuje dobro? Jego przyjaciele przybyli do doń i siedzieli z nim 7 dni i 7 nocy sądząc iż Hiob zgrzeszył, a jego cierpienie to kara zesłana przez Boga. Namawiali go do wyznania winy, skruchy i próby o przebaczenie. Gdy Hiob nadal twierdził, że jest niewinny, zarzucili mu zuchwałość i wyniosłość. Hiob cierpiał przez nich jeszcze bardziej, prosił o rozmowę z Bogiem i został wysłuchany. Bóg zwrócił mu majątek, w dodatku podwoił go, obdarzył nowym potomstwem i żył jeszcze 140 lat.
Księga Hioba należy do pism mądrościowych. Opisuje cierpienie i wewnętrzne rozdarcie Hioba, który został poddany ciężkiej próbie. Bóg obarcza go wszystkimi nieszczęściami, najpierw pozbawia go majątku, później zabiera mu rodzinę, a na koniec zsyła na niego trąd. Nie przestaje jednak wierzyć, zadaje sobie tylko pytanie ?Dlaczego właśnie ja??
.Pieśń nad pieśniami jest jedyną księgą, która na pozór nic nie mówi o Bogu i jego przymierzu z narodem wybranym. Czytana dosłownie to wielki poemat miłosny, występuje w nim dwoje młodych, którzy szukają siebie z wielką tęsknotą i namiętnością, wyśpiewują swoją miłość. Jako symbol jest to przymierze Boga z narodem wybranym. Nie ma żadnych pouczeń moralnych. Pieśń ta zaliczana jest do pieśni weselnych. W Pnp jest mnóstwo porównań, metafor i epitetów. Myśliciele żydowscy w Oblubieńcu dostrzegają samego Jahwe a w Oblubienicy naród Izraela.
Księga Koheleta należy do pism mądrościowych. Autorstwo Księgi przypisywano aż do XIX w królowi Salomonowi. Kohelet podejmuje rozważania nad sensem życia, a słynny refren: ?Marność nad marnościami a to wszystko marność i gonienie za wiatrem? (Vanitas vanitatum et omnia vanitas) zawiera odpowiedz na pytanie o szczęściu w ludzkiej egzystencji: nie zapewnia go ani bogactwo, ani rozkosz, ani mądrość. Człowiek poddany jest prawu przemijania: ?Młodość jak zorza polarna szybko przemija. Na pytanie jaka jest droga do prawdziwego szczęścia autor nie umie odpowiedzieć-stwierdza raczej, że wszystko jest marnością. Szczęścia nie przynoszą bogactwo, sława czy rozkosz, ani nawet mądrość i wiedza. Wysiłki włożone w osiągnięcie trwałego szczęścia okazują się być bezcelowe.
Księga Psalmów- psalm jest to poemat, który tworzy jedną z ksiąg Starego Testamentu, nie pochodzą od jednego autora. Autorstwo największej liczby psalmów (ok70)przypisuje się królowi Dawidowi. Przy większości psalmów podaje się podwójną numerację: wg Biblii hebrajskiej i o jeden numer niższą wg wulgaty. W Psałterzu wyróżnia się kilka rodzajów psalmów: błagalne, dziękczynne, pochwalne, królewskie, mądrościowe, pokutne. Podstawowy temat psalmów to relacja między Bogiem a człowiekiem. Nad wszystkim dominuje wiara, a mądrość i godność człowieka polega na szukaniu Boga i przestrzeganiu jego prawa.
Księga Izajasza - Izajasz, największy prorok Starego Testamentu, wygłosił kilka proroctw o przyjściu Mesjasza i wiele ważnych myśli teologicznych. W Ks. Izajasza jest mowa o karze, którą ześle Bóg na niewierny, grzeszny, pyszny i dumny naród. Przyjście Mesjasza opowiada o czasach jakie nastąpią po przyjściu króla sprawiedliwego. Według proroków wszystko się zmieni, zło zniknie ze świata ?cielę i lew spać będą społem?.
Przypowieści:
Wiodącym gatunkiem w Nowym Testamencie jest przypowieść i list.
Przypowieść, inaczej parabola, jest utworem narracyjnym, typowym gatunkiem literatury moralistycznej. Jest to alegoryczne opowiadanie o treści moralno-dydaktycznej lub religijnej. Przypowieść ma znaczenie ponad czasowe. Właściwa przypowieść jest zamkniętym opowiadaniem o dość rozwiniętej, choć schematycznej fabule, w której jednak każde ogniwo trzeba wyjaśnić w powiązaniu z całością przekazywanej nauki.
Przypowieść o synu marnotrawnym- Młodszy syn pewnego człowieka bierze swą część majątku i wyrusza w świat. Szybko roztrwania bogactwo i podejmuje decyzje o powrocie. Ojciec przyjmuj go z otwartymi rękoma. Na skargi starszego syna wyjaśnia, że trzeba się cieszyć z powrotu brata, bo ?był umarły a ożył, zaginą a odnalazł się?. Istotą tej przypowieści jest miłość rodzicielska, siła przebaczania. Postawa syna marnotrawnego ukazuje, że człowiek ma prawo do popełniania błędów, ale nie wolno mu w nim trwać. Mówi jak ważne jest zerwanie ze złem i żal za niegodne czyny.
Przypowieść o siewcy- Rolnik wyszedł na pole siać, lecz jak to zwykle bywa nie wszystkie ziarna spadły na urodzajną glebę. Jedne padły na drogę i zostały wydziobane przez ptaki, inne na skały- wypuściły pędy, które szybko uschły. Jeszcze inne między ciernie, które je zniszczyły. Te, które padły na dobra glebę, wydały obfity plon. Ukazane jest w niej w przenośni życie i środowisko człowieka. Występuje w niej w postaci ziarna i w zależności od gleby na jaką zostanie rzucone, wyrośnie z niego silna lub słaba roślina. Jako gleba zostało przedstawione środowisko a ludzie odtaczający to ziarno. To od nich zależy czy ?posiane na miejscu skalistym które je przyjmie; ale nie ma w sobie korzenia tylko jest niestały?.
Przypowieść o miłosiernym Samarytaninie- pewien człowiek wpadł w ręce zbójów, został okaleczony, ograbiony i porzucony. Nikt się nim nie zainteresował-nawet kapłan. Dopiero przechodzący Samarytanin(wróg) udzielił mu pomocy. Samarytanin symbolizuje człowieka miłosiernego, okazującego współczucie. Powinno się pomagać każdemu, kto tego potrzebuje, bez względu na jego pochodzenie, lub osobiste uprzedzenia wobec niego.
Apokalipsa św. Jana- Apokalipsa (gr. Apokalysis- odsłonięcie, objawienie) opisuje tajemnice czasów ostatecznych i wyjaśnia sens dziejów. Księga zawiera apokaliptyczne wizje sądu ostatecznego i ma piętno prorockie. Św. Jan nie tylko przepowiada przyszłe losy, ale też napomina, grozi, pociesza. Apokalipsa jest najbardziej tajemniczą księga Nowego Testamentu, obfituje w symboliczne wizje- obrazy, znaki, liczby.
Symbolika: siedem oznacza nieskończoność, nie odkryte tajemnice; siedem trąb i siedem pieczęci - symbol wyroków bożych; biały kolor oznacza chwałę, zwycięstwo; ognisty jest znakiem wojny, cierpienia; czarny to znak głodu, żałoby; blady oznacza śmierć; smok walczący z niewiastą (Chrystusem); bestia (Antychryst); czterech jeźdźców apokalipsy.
Kosmogonia mityczna i biblijna- próba porównawcza:
1 5 1