Odpowiedzi

2010-02-17T16:26:16+01:00
Sekwencja, średniowieczna łacińska pieśń religijna o budowie stroficznej, powstała z tekstów podkładanych pod wydłużoną melodię Alleluja, występująca w mszalnej liturgii po graduale i wykonywana przez chór.

Forma ta zrodziła się w IX w. w klasztorze w Sankt Gallen (dzisiejsza Szwajcaria) i rozwinęła się w XII-XIII w. w postaci utworów, które weszły do kanonu liturgii katolickiej, np. Veni sancte spiritus, Stabat Mater Dolorosa prawdopodobnie autorstwa J. da Todiego, Dies irae T. Celana.

Stosowano ją także w poezji świeckiej. Od XIII w. powstawały sekwencje wielogłosowe. Pierwszą sekwencją ułożoną w Polsce jest Hac festa die (koniec XI lub XII w.) - o św. Wojciechu. W XIII w. powstały sekwencje związane z kanonizacją św. Stanisława ze Szczepanowa (1253) i św. Jadwigi (1267).

Do znanych twórców sekwencji należeli m.in. Wincenty z Kielc, Jan z Kępy Łodzia. Sobór trydencki (1545-1563) usunął z oficjum mszalnego prawie wszystkie sekwencje.






Przymierze, po hebrajsku berît, to jedno z najważnejszych słów w Biblii, zwłaszcza na stronach Tory, Prawa – pięciu pierwszych ksiąg Pisma Świętego i w niektórych fragmentach pism prorockich. Termin ten próbuje oddać istotę relacji, która występuje między Panem a Jego ludem. Konieczne są tu dwie uwagi wstępne. Przede wszystkim nie należy rozumieć przymierza jak dwustronnego paktu zawieranego między państwami.




Charyzmat (z greckiego charismata - dary),
w teologii termin pochodzący z Nowego Testamentu, wprowadzony przez św. Pawła, oznaczający nadprzyrodzone dary udzielane poszczególnym wiernym przez Ducha Św. po to, by mogli we właściwy sposób wypełniać nakazaną im służbę we wspólnocie ludu Bożego. Należą do nich m.in. łaski wiary, mądrości, prorokowania, glosolalii (ekstatyczne wykrzykiwanie niezrozumiałych dźwięków, uważane za głos boży), czynienia cudów, w tym uzdrawiania, a także zdaniem św. Pawła najważniejszy i powszechny, bo ofiarowany wszystkim ludziom charyzmat miłości, którą każdy winien w sobie szczególnie pielęgnować. Dary owe nie mogą być w żaden sposób wymuszone, wywołane czy przewidziane, choć spodziewać się ich można wszędzie i w każdej chwili, ponieważ, tak jak urząd nauczycielski i sakramenty, współstanowią - na mocy postanowienia Bożego - o istotcie Kościoła. Rolę kluczową odgrywa charyzmat w niektórych wspólnotach protestanckich, zwłaszcza u zielonoświątkowców. W Kościele katolickim jest podstawą ruchu odnowy charyzmatycznej w Duchu Św. Pojecie charyzmatu stosuje się też w odniesieniu do religii niechrześcijańskich, np. do rozwijającego się na gruncie judaizmu chasydyzmu, w którym za obdarzonych charyzmatem uważano cadyków;














2010-02-17T22:23:14+01:00
Sekwencja, średniowieczna łacińska pieśń religijna o budowie stroficznej, powstała z tekstów podkładanych pod wydłużoną melodię Alleluja, występująca w mszalnej liturgii po graduale i wykonywana przez chór.

Forma ta zrodziła się w IX w. w klasztorze w Sankt Gallen (dzisiejsza Szwajcaria) i rozwinęła się w XII-XIII w. w postaci utworów, które weszły do kanonu liturgii katolickiej, np. Veni sancte spiritus, Stabat Mater Dolorosa prawdopodobnie autorstwa J. da Todiego, Dies irae T. Celana.

Stosowano ją także w poezji świeckiej. Od XIII w. powstawały sekwencje wielogłosowe. Pierwszą sekwencją ułożoną w Polsce jest Hac festa die (koniec XI lub XII w.) - o św. Wojciechu. W XIII w. powstały sekwencje związane z kanonizacją św. Stanisława ze Szczepanowa (1253) i św. Jadwigi (1267).

Do znanych twórców sekwencji należeli m.in. Wincenty z Kielc, Jan z Kępy Łodzia. Sobór trydencki (1545-1563) usunął z oficjum mszalnego prawie wszystkie sekwencje.






Przymierze, po hebrajsku berît, to jedno z najważnejszych słów w Biblii, zwłaszcza na stronach Tory, Prawa – pięciu pierwszych ksiąg Pisma Świętego i w niektórych fragmentach pism prorockich. Termin ten próbuje oddać istotę relacji, która występuje między Panem a Jego ludem. Konieczne są tu dwie uwagi wstępne. Przede wszystkim nie należy rozumieć przymierza jak dwustronnego paktu zawieranego między państwami.




Charyzmat (z greckiego charismata - dary),
w teologii termin pochodzący z Nowego Testamentu, wprowadzony przez św. Pawła, oznaczający nadprzyrodzone dary udzielane poszczególnym wiernym przez Ducha Św. po to, by mogli we właściwy sposób wypełniać nakazaną im służbę we wspólnocie ludu Bożego. Należą do nich m.in. łaski wiary, mądrości, prorokowania, glosolalii (ekstatyczne wykrzykiwanie niezrozumiałych dźwięków, uważane za głos boży), czynienia cudów, w tym uzdrawiania, a także zdaniem św. Pawła najważniejszy i powszechny, bo ofiarowany wszystkim ludziom charyzmat miłości, którą każdy winien w sobie szczególnie pielęgnować. Dary owe nie mogą być w żaden sposób wymuszone, wywołane czy przewidziane, choć spodziewać się ich można wszędzie i w każdej chwili, ponieważ, tak jak urząd nauczycielski i sakramenty, współstanowią - na mocy postanowienia Bożego - o istotcie Kościoła. Rolę kluczową odgrywa charyzmat w niektórych wspólnotach protestanckich, zwłaszcza u zielonoświątkowców. W Kościele katolickim jest podstawą ruchu odnowy charyzmatycznej w Duchu Św. Pojecie charyzmatu stosuje się też w odniesieniu do religii niechrześcijańskich, np. do rozwijającego się na gruncie judaizmu chasydyzmu, w którym za obdarzonych charyzmatem uważano cadyków;