Odpowiedzi

Najlepsza Odpowiedź!
2010-02-17T20:15:44+01:00
2.1. PODSTAWY PRZYMIERZA

Tekst pamięciowy: „Jeżeli pilnie słuchać będziecie głosu mojego i przestrzegać mojego przymierza, będziecie szczególną moją własnością pośród wszystkich ludów, bo moja jest cała ziemia” (II Mojż. 19,5).

Pytania przewodnie: Co oznacza słowo „przymierze”? Jakie elementy składają się na przymierze? Jakie przymierze zawarł Bóg z Noem? Jaką nadzieję budziło przymierze z Abrahamem? Jaką rolę odgrywają wiara i uczynki z ludzkiej strony przymierza? Czy przymierze jest tylko formalną umową, czy też ma również aspekt więzi? Co jest sednem „nowego przymierza”?

PRZYMIERZE I PRZYMIERZA

Lekcję w ubiegłym tygodniu zakończyliśmy na upadku naszych prarodziców, co doprowadziło do zerwania więzi między niebem a ziemią. Odtąd Bóg czyni wszystko, by znów być z ludzkością w takiej samej jak na początku wspólnocie zapraszając nas do zawarcia z Nim przymierza.

W tym tygodniu dokonamy pokrótce przeglądu tematyki całego kwartału, przyglądając się każdego dnia dawnym przymierzom zawieranym przez Boga z różnymi osobami i grupami, które wskazywały na wielkie przymierze zapowiedziane u zarania dziejów ludzkości i ratyfikowane na Golgocie krwią Jezusa Chrystusa, naszego Zbawiciela i Pana.

Rozpoczniemy więc od przymierza, jakie Bóg zawiera z Noem, by uratować patriarchę i jego rodzinę od zagłady. Następnie przejdziemy do przymierza z Abrahamem, tak pełnego obietnic przeznaczonych dla wszystkich wierzących. Potem będziemy zastanawiać się nad przymierzem z Synaju i znaczeniu tego, co zostało tam objawione. Wreszcie przyjrzymy się „nowemu przymierzu”, na które wskazują wszystkie wcześniejsze przymierza. Wszystko to będziemy oczywiście rozważać głębiej i dokładniej w kolejnych tygodniach.

„Ustanowię bowiem przymierze między mną a tobą i dam ci bardzo liczne potomstwo” (I Mojż. 17,2).

Hebrajskie słowo tłumaczone jako „przymierze” to berit (występujące około 287 razy w Starym Testamencie). Odpowiednikiem greckim tego słowa jest diateke, które można tłumaczyć także jako „testament” czy „ostatnia wola”. Jego pochodzenie nie jest jasne, ale „oznacza to, co wiąże dwie strony. Było stosowane w odniesieniu do różnego rodzaju zobowiązań, zarówno między ludźmi, jak i między Bogiem a człowiekiem. Powszechnie używano go w sytuacjach, w których stronami byli ludzie, a w szczególnym, religijnym kontekście odnosiło się do przymierza Boga z człowiekiem. Religijne zastosowanie tego słowa było w rzeczywistości metaforą opartą na jego pospolitym znaczeniu, ale z głębszą konotacją [znaczeniem].

Podobnie jak przymierze małżeńskie, biblijne przymierze jest zarówno więzią, jak i umową. Jako umowa, biblijne przymierze zawiera następujące podstawowe elementy:

1. Bóg potwierdzał obietnice przymierza przysięgą (zob. Hebr. 6,13.17).

2. Przymierze wkładało na człowieka zobowiązanie do posłuszeństwa woli Bożej wyrażonej w przykazaniach Bożych (zob. V Mojż. 4,13).

3. Sposobem, w jaki ostatecznie miało się wypełnić zobowiązanie przymierza, było dzieło Chrystusa i plan zbawienia (zob. Iz. 42,1.6).

Zastanów się nad trzema wymienionymi powyżej elementami (Bożymi obietnicami, naszym posłuszeństwem i planem zbawienia). Jak działają te czynniki w twoim przymierzu z Panem? Napisz kilka zdań na ten temat.

W Starym Testamencie symboliczny system ofiarniczy uczył ludzi planu zbawienia. Za pomocą jego symboli patriarchowie Izraela umacniali lud w wierze w mającego przyjść Odkupiciela. Za pośrednictwem ofiarniczych rytuałów skruszony grzesznik mógł się dowiedzieć o przebaczeniu grzechów i uwolnieniu od winy. Błogosławieństwa przymierza mogły być w ten sposób przyjęte, a duchowy rozwój — przywrócenie w człowieku podobieństwa do Boga — kontynuowany, nawet jeśli człowiek czasami zawodził Boga i okazywał się niewierny.

Choć w Starym Testamencie jest niekiedy mowa o przymierzach między ludźmi, to jednak słowo berit odnosi się przede wszystkim do więzi między Bogiem i ludzkością. Zważywszy na to, kim jest Bóg i kim my jesteśmy w porównaniu z Nim, jakiego rodzaju więź może oznaczać takie przymierze? Kto zainicjował, przedstawił i potwierdził to przymierze? Kto skorzysta ostatecznie z jego dobrodziejstw? Co mówi to nam o charakterze Boga, który jako Władca wszechświata zawiera przymierze z rodzajem ludzkim?



2.2. PRZYMIERZE Z NOEM

„Z tobą ustanowię przymierze moje i wejdziesz do arki ty i synowie twoi, i żona twoja, i żony synów twoich z tobą” (I Mojż. 6,18).

W powyższym wersecie słowo przymierze występuje w Biblii po raz pierwszy, w momencie, gdy Bóg mówi właśnie Noemu o swojej decyzji zniszczenia ziemi przez potop z powodu gwałtownego i nieustannego rozprzestrzeniania się grzechu. Choć to zniszczenie miało ogarnąć cały świat, to jednak Bóg nie porzucił tych, których stworzył. Zaproponował przymierze, osobiście gwarantując bezpieczeństwo Noemu i każdemu, kto podobnie jak on zaufa Bogu. Bóg dotrzymujący przymierza, Jahwe, obiecał ochronić wszystkich, którzy chcą żyć w więzi przymierza z Nim — więzi prowadzącej do posłuszeństwa.

Czy przymierze z Noem było jednostronne? Pamiętaj, że idea przymierza wymaga aktywnego udziału dwóch stron. Czy Noe miał swoją rolę do odegrania w przymierzu z Bogiem? Jaka nauka dla nas jest zawarta w odpowiedzi na te pytania?

Bóg powiedział Noemu, że nastąpi potop, który zniszczy świat. Jednak Bóg zawarł z nim umowę, w której obiecał ocalić jego rodzinę. Tak więc stawka była wysoka, bo gdyby Bóg z jakiegoś powodu nie dotrzymał obietnicy, wówczas bez względu na poczynania Noego, zarówno on, jak i jego bliscy zginęliby niechybnie razem z resztą ludzkości.

Bóg zapowiedział, iż zawrze „przymierze” z Noem. Słowo to wskazuje na zamiar dotrzymania danego komuś słowa. Nie jest to jakieś błahe oświadczenie. Słowo to oznacza zaangażowanie. Przypuśćmy, że Pan powiedziałby Noemu: „Posłuchaj. Świat zginie w okropnej powodzi, a ja być może cię uratuję, ale to nic pewnego. W międzyczasie zrób to, co ci każę, a potem zobaczymy. Jednak niczego ci nie gwarantuję”. Tego rodzaju wypowiedzi nie budzą zaufania i nie zasługują na miano przymierza.

Przeczytaj I Mojż. 9,9-17, gdzie jest mowa o tym, że Bóg zawarł kolejne przymierze z Noem i jego potomkami. Czego dotyczyło to przymierze? Czego uczy nas ono o postawie Boga wobec grzesznej, błądzącej ludzkości?

Niektórzy ludzie utrzymują, że potop w czasach Noego nie był wydarzeniem ogólnoświatowym, a jedynie lokalną powodzią. Jeśli tak, to w kontekście tego, co Bóg obiecał w I Mojż. 9,15 (zob. także Iz. 54,9), każda kolejna powódź (a przecież jest ich niemało) oznaczałaby, iż Bóg nie dochowuje obietnicy. Natomiast fakt, iż nigdy więcej nie doszło do ogólnoświatowego potopu, dowodzi, iż Bóg jest godny zaufania. Tak więc możemy polegać na Bożych obietnicach.



2.3. PRZYMIERZE Z ABRAHAMEM

„Będę błogosławił błogosławiącym tobie, a przeklinających cię przeklinać będę; i będą w tobie błogosławione wszystkie plemiona ziemi” (I Mojż. 12,3).

Przeczytaj I Mojż. 12,1-3 i wymień poszczególne obietnice złożone przez Boga Abrahamowi.

Zauważ, że wśród tych obietnic Bóg mówi do Abrama: „Będą w tobie błogosławione wszystkie plemiona ziemi” (I Mojż. 12,3). Co to oznacza? Jak wszystkie plemiona (dosł. rodziny, rody) ziemi są błogosławione „w Abrahamie” (zob. Gal. 3,6-9)? Jaką rolę w spełnieniu tej obietnicy odgrywa Jezus, jako potomek Abrahama (zob. Gal. 3,29)?

W tym pierwszym, opisanym objawieniu się Abramowi Bóg obiecał utrzymywać z nim bliską i trwałą więź, zanim cokolwiek powiedział o zawieraniu przymierza. Bezpośrednie nawiązanie do przymierza, w które Bóg zamierzał wejść z patriarchą, pojawiło się dopiero później (zob. I Mojż. 15,4-21; 17,1-14). Tutaj Bóg proponuje bosko-ludzką więź, która ma wielkie znaczenie. Powtórzone wielokrotnie „będę” w I Mojż. 12,2.3 wskazuje na głębię i wielkość Bożej oferty i obietnicy.

Ponadto Abram otrzymał jeden, ale poddający go próbie, rozkaz: „Wyjdź”. Uwierzył i był posłuszny (zob. Hebr. 11,8), ale nie dlatego, by zyskać obiecane błogosławieństwo. Jego posłuszeństwo było raczej odpowiedzią płynącą z wiary w więź miłości, którą Bóg pragnął z nim utrzymywać. Inaczej mówiąc, Abram wierzył w Boga, ufał Bogu i wierzył Jego obietnicom. W przeciwnym razie nigdy nie opuściłby swojego rodzinnego miasta i kraju, by udać się w nieznane. Jego posłuszeństwo było wyrazem wiary i świadectwem złożonym wobec ludzi i aniołów.

Postępowanie Abrama objawiało istotny związek między wiarą a uczynkami. Jesteśmy zbawieni przez wiarę, a wiara prowadzi do czynów posłuszeństwa. Najpierw pojawia się obietnica zbawienia, a potem za nią idą uczynki. Choć nie może być więzi przymierza i uczestniczenia w obiecanych błogosławieństwach bez posłuszeństwa, to jednak posłuszeństwo jest wynikiem wiary w to, co Bóg już uczynił. Taka wiara jest zgodna z zasadą podaną w I Jana 4,19: „Miłujmy więc, gdyż On nas przedtem umiłował”.

Przeczytaj I Mojż. 15,6. Jaką podstawę wszystkich obietnic przymierza ukazują te słowa? Dlaczego to błogosławieństwo jest najcenniejsze ze wszystkich?



2.4. PRZYMIERZE Z MOJŻESZEM

„Powiedz do synów izraelskich: Jam jest Pan; Ja was uwolnię od ciężarów nałożonych przez Egipcjan i wybawię was z ich niewoli i wyzwolę was wyciągniętym ramieniem i przez surowe wyroki” (II Mojż. 6,6).

Przeczytaj II Mojż. 6,1-8 i odpowiedz na pytania:

1. Co to znaczy, kiedy Bóg mówi, że wspomniał na swoje przymierze? Czy kiedykolwiek o nim zapomina?

2. O jakim przymierzu mówił? Zob. I Mojż. 12,1-3.

3. W jakim sensie wyjście Izraelitów z Egiptu było wypełnieniem przez Boga Jego obietnic przymierza?

4. Jaką paralelę znajdujesz między tym, co Bóg obiecał temu ludowi, a tym, co obiecał Noemu przed potopem?

Po wyjściu z Egiptu Izraelici weszli na Synaju w przymierze z Bogiem, zawarte w kontekście wyzwolenia z niewoli (zob. II Mojż. 20,2) oraz mieszczące w sobie Bożą drogę odkupienia przez ofiarę i przebaczenie grzechu. Tak więc, podobnie jak inne przymierza, było to przymierze łaski Bożej danej ludowi.

To przymierze, wielokrotnie powtarzane, zachowało w pewnym sensie najważniejsze aspekty przymierza z Abrahamem:

1. Szczególną więź Boga z Jego ludem (por. I Mojż. 17,7-8 z II Mojż. 19,5-6).

2. Zapowiedź narodowej wielkości (por. I Mojż. 12,2 z II Mojż. 19,6).

3. Potrzebę posłuszeństwa (por. I Mojż. 17,9-14; 22,16-18 z II Mojż. 19,5).

W związku z wyzwoleniem z Egiptu i przymierzem na Synaju w The SDA Bible Commentary czytamy: „Zwróć uwagę na zachowany tutaj porządek: najpierw Pan ratuje Izraelitów, a następnie daje im swoje prawo, aby je zachowywali. Ten sam porządek widzimy w ewangelii. Najpierw Chrystus zbawia nas od grzechu (zob. Jan 1,29; I Kor. 15,3; Gal. 1,4), a wtedy nasze życie jest zgodne z Jego prawem (Gal. 2,20; Rzym. 8,1-3; I Piotra 2,24)” (t. I, s. 602).

Przeczytaj II Mojż. 6,7. Jaka rzecz wyróżnia się w pierwszej części tego wersetu, kiedy Pan mówi, że będą Jego ludem, a On będzie ich Bogiem? Zwróć uwagę na występującą tu dynamikę. Oni będą kimś dla Boga, a następnie Bóg będzie kimś dla nich. Bóg nie tylko pragnie odnosić się do nich w szczególny sposób, ale chce także, by oni odnosili się w szczególny sposób do Niego. Czy Pan nie pragnie podobnej więzi z nami dzisiaj? Czy pierwsza część II Mojż. 6,7 odzwierciedla twoją więź z Panem, czy też jesteś jedynie kimś, kto pozwolił wpisać swoje nazwisko do księgi zborowej? Jeśli twierdzisz, że utrzymujesz więź z Bogiem, uzasadnij to twierdzenie.



2.5. NOWE PRZYMIERZE

„Oto idą dni — mówi Pan — że zawrę z domem izraelskim i z domem judzkim nowe przymierze. Nie takie przymierze, jakie zawarłem z ich ojcami w dniu, gdy ich ująłem za rękę, aby ich wyprowadzić z ziemi egipskiej, które to przymierze oni zerwali, chociaż Ja byłem ich Panem — mówi Pan — lecz takie przymierze zawrę z domem izraelskim po tych dniach, mówi Pan: Złożę mój zakon w ich wnętrzu i wypiszę go na ich sercu. Ja będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem” (Jer. 31,31-33).

Ten fragment jest pierwszą starotestamentową wzmianką o „nowym przymierzu”. Jest on osadzony w kontekście powrotu Izraelitów z wygnania i mówi o błogosławieństwach, jakie otrzymają oni od Boga. Tak jak poprzednie przymierza, to także jest oparte na łasce Bożej.

Zwróć uwagę na słowa użyte w tym proroctwie. Bóg odnosi się do Izraelitów jako do swoich bliskich, mówi o wpisaniu swego prawa w ich serca i posługuje się językiem przymierza z Abrahamem, mówi, że będzie ich Bogiem, a oni będą Jego ludem. Tym samym, podobnie jak wcześniej, przymierze to nie jest jedynie umową podobną do tych, jakie zawiera się w interesach, ale dotyczy czegoś więcej.

Przeczytaj Jer. 31,33. Porównaj ten werset z II Mojż. 6,7, gdzie jest mowa o przymierzu zawartym z Izraelem. Co tu jest ponownie kluczowym elementem? Czego Bóg chce od swego ludu?

Przeczytaj Jer. 31,34. Porównaj ten werset z Ew. Jana 17,3. Jakie działania Pana są podstawą tej więzi?

W Jer. 31,31-34 można zauważyć elementy zarówno łaski, jak i posłuszeństwa, podobnie jak we wcześniejszych przymierzach. Bóg przebaczy grzechy swoim wiernym i zwiąże się z nimi więzią, obdarzając ich swą łaską. W rezultacie, będą oni posłuszni swemu Bogu nie w jakiś mechaniczny sposób, ale dlatego, że Go znają, miłują i pragną Mu służyć. Jest to podsumowaniem sedna więzi przymierza, jaką Pan pragnie utrzymywać ze swoim ludem.

Jak rozumiesz stwierdzenie, że prawo zostanie wpisane w nasze serce? Czy znaczy to, że prawo staje się subiektywne i osobiste, podlegające dowolnym interpretacjom, czy też oznacza to coś innego? Jeśli tak, to co?



2.6. DO DALSZEGO STUDIUM

„Jarzmo, które wiąże z tą służbą, to prawo Boże. Wielki zakon miłości objawiony w raju i ogłoszony na górze Synaj, który w nowym przymierzu został zapisany w naszych sercach, jest zakonem, który wiąże ludzi z wolą Bożą. Gdybyśmy zostali pozostawieni naszym własnym skłonnościom i szli tam, dokąd prowadzi nas nasza wola, moglibyśmy wpaść w sidła szatana i przyjąć jego cechy. Dlatego Bóg pragnie podporządkować nas swojej woli — wzniosłej i szlachetnej. Pragnie, abyśmy z cierpliwością i mądrością podejmowali obowiązki wynikające ze służby dla Niego. Chrystus przyjął na siebie to jarzmo w imieniu całej ludzkości. Rzekł: »Pragnę czynić wolę twoją, Boże mój, a zakon twój jest we wnętrzu moim (Ps. 40,9). »Zstąpiłem bowiem z nieba, nie aby wypełniać wolę swoją, lecz wolę tego, który mnie posłał (Jan 6,38). Miłość do Boga, gorliwość w objawieniu Jego chwały i miłość do upadłej ludzkości sprowadziły Jezusa na ziemię, aby cierpiał i umarł. To kierowało Jego życiem. I nas wzywa do przyjęcia tej samej zasady” (Życie Jezusa, s. 234).

Zob. także Patriarchowie i prorocy, s. 96-101 oraz Prorocy i królowie, s. 314.315.
6 1 6