Odpowiedzi

2010-02-28T17:38:57+01:00
ARCHITEKTURA – budownictwo sakralne w fazie początkowej Kościoły powstawały jako bazyliki ze stropami poprzedzone atrium, czyli dziedzińcem otoczonym kolumnadą, mającym pośrodku basen do obrzędowego obmywania ciała. Natomiast z czasem ukształtował się plan centralny, który stał się najbardziej typowy i powszechny a jego popularność trwa do dziś. Świątynie owe sklepione były kopułami, dzięki czemu sprawiają wrażenie przestrzennych, okazałych, pełnych majestatu. Dekoracja elewacji bywa oszczędna i ascetyczna, wnętrze zaś wypełniano bogata mozaiką, wielobarwnymi freskami i rzeźbą.
Mauzoleum Galli Placidilli
Bazylika św. Witalisa
Kościół Hagia Sophia

RZEŹBA – rzeźba bizantyjska przyjęła bardzo swoistą odmianę, bowiem przede wszystkim stanowiła płaska, dwuwymiarową, a nie pełno plastyczną, ornamentową formę, która integralnie zrosła się kamienną architekturą kapiteli, balustrad i arkad. Przypominała zoomorficzne lub roślinne stylizowane kształty, o symbolicznej, mistycznej wymowie, wykorzystywała także bogactwo zawiłej i bardzo pomysłowej linii abstrakcyjnej, jak np. liczne odmiany plecionek, które zdają się być nieskończoną, kamienną, aczkolwiek delikatną, finezyjną, ażurową koronką. Rzeźba figuralna w Bizancjum stanowiła rzadkość, ponieważ kojarzyła się zbytnio z pogańską plastyką i do tego rodziła lęk przed bałwochwalczym kultem posągów.
Kapitel kolumny w Bazylice św. Witalisa, Raucenna
Kapitel kolumny w Hagia Sophia, Konstantynopol

MALARSTWO - bizantyjskie malarstwo obejmuje mozaiki, freski i iluminacje, czyli ręcznie malowane miniatury zdobiące książki. Jeszcze w VIII w. Pojawił się w religii chrześcijańskiej ruch obrazowy (ikonoklazm), który skierowany był przeciw sztuce figuralnej, mogącej wywołać bałwochwalstwo. I chociaż rzecznicy ikonoklazmu przegrali w połowie IX w. To jednak obraz, szczególnie w Bizancjum, przybiera postać symboliczna a motywy ikonograficzne i ich forma zostały szczegółowo opracowane przez teologów. Od tych wytyczonych zasad nie było odstępstw, stad zachowawczość kompozycji, które poprzez wieki zachowały podobny charakter. Wszechobecne panuje tu hierarchia, w której Bóg majestatycznie zajmuje miejsce poczesne, potem cesarz, dwór i dopiero reszta ludzi. Barwność mozaik i fresków, brak perspektywy i statyka to główne cechy formalne malarstwa bizantyjskiego.
Cesarzowa Teodora z dworem
Św. Apolinary
Madonna Włodzimierska
Złoty krzyż na sklepieniu mauzoleum Galli Placidilli


HIERATYZM- tendencja w sztuce, mająca na celu uwydatnienie dostojeństwa postaci.