Odpowiedzi

2009-10-18T22:41:34+02:00
W rozwoju kartografii jako nauki wyróżnić można trzy zasadnicze okresy:
1. Od początku do połowy lat 60. ubiegłego wieku – kształtowanie się kartografii jako odrębnej nauki.
2. Od połowy lat 60. do połowy lat 80. ubiegłego stulecia – szczególne nasilenie dyskusji na temat teoretycznych podstaw kartografii. Jest to jednocześnie okres, w którym kartografia wyodrębniła się ostatecznie jako samodzielna nauka, czego przejawem był gwałtowny rozwój instytucji i organizacji kartograficznych (Międzynarodowa Asocjacja Kartograficzna, stowarzyszenia, zakłady naukowe).
3. Od połowy lat 80. dominującym nurtem w kartografii są sposoby wykorzystania nowych technologii komputerowych, a w szczególności coraz szersze zainteresowanie mapą jako elementem systemów informacji geograficznej lub niezbędnym ogniwem infrastruktury informatycznej państwa.


Okres 1900-65

W kształtowaniu naukowej myśli kartograficznej przodują w tym okresie kraje niemieckojęzyczne (Niemcy, Szwajcaria, Austria), a po drugiej wojnie światowej istotny wkład w rozwój kartografii wnoszą również uczeni rosyjscy i amerykańscy. Za twórcę kartografii jako nauki uważany jest powszechnie Max Eckert, który w znanym dwutomowym dziele „Die Kartenwissenschaft, Forschungen und Grundlagen zu einer Kartographie als Wissenschaft” (1921 i 1925), poza podaniem obszernego materiału faktograficznego, przedstawił również swoje poglądy na zadania kartografii. Według Maxa Eckerta należy do nich badanie mapy, jej istoty, celów, procesów powstawania i wykorzystania. Podkreślał ścisłe powiązania kartografii z geodezją, a szczególnie z geografią.
Ukształtowane w okresie międzywojennym pojęcie kartografii jako nauki zajmującej się przede wszystkim metodami sporządzania map zostało w zasadzie powszechnie przyjęte po drugiej wojnie światowej, z tym że w zależności od punktu widzenia jej zadania są różnie formułowane. A.H. Robinson, poza geodezją i geografią, podstawy naukowe kartografii widzi również w psychologii, której badania w dziedzinie odbioru wizualnego powinny być uwzględniane w formułowaniu zasad konstrukcji map. E. Imhof kładzie szczególny nacisk na formę graficzną i estetykę mapy, a E. Arnberger zalicza kartografię do nauk formalnych, których celem jest rozwijanie metod, które mogą służyć innym naukom. Wreszcie K. A. Saliszczew uważa, że integralną częścią kartografii jest kartograficzna metoda badań, rozwijana w następnym okresie przez jego ucznia A. M. Berlanta.