Odpowiedzi

Najlepsza Odpowiedź!
  • Użytkownik Zadane
2010-03-02T22:03:22+01:00
Życie ludzkie jest znikomą chwilką, jest kruche, skończone i nietrwałe, przedmioty, którymi się otacza, okazują się od niego trwalsze. W tym zawiera się wielki dramat człowieka. Czy więc życie ma jakikolwiek sens? Czy jest cenne, skoro jest takie ulotne i śmiertelne? Poszukajmy odpowiedzi na to pytanie w utworze poetki. Osoba mówiąca w wierszu, choć świadoma jest kruchości życia, jednocześnie przyznaje się do walki o każdą chwilę życia. To znaczy, że życia ma dla niej wielką wartość. Może życie właśnie dlatego jest tak cenne, że jest kruche. Czy warto żyć? Warto, skoro podmiot liryczny gotów jest podjąć walkę, w której stawką jest życie. Życie jest piękne, życie to pasjonująca przygoda, choć jest krótkie. Możemy zaryzykować jeszcze jedną hipotezę interpretacyjną: walka z suknią to walka z tym, co materialne i śmiertelne o ostateczne zwycięstwo tego, co niematerialne, duchowe, a przez to nieśmiertelne, wieczne?
6 4 6
2010-03-02T22:16:27+01:00
Tematem wiersza jest przemijanie .Zazwyczaj w muzeum wyeksponowane sa przedmioty w przyszlosci - obrazy, rzezby , stare ubiory , sprzety . w muzeum opisanym w wierszu "z braku wiecznosci zgromadzono dziesiec tysiecy starych rzeczy " . Nawet wozny - " omszaly" , "drzemiacy " - wyglada jak eksponat muzealny . Poetka wnikliwie analizuje , co pozostalo z autentycznych ludzkich stanow , pragnien , uczuc . W jej utworze " cichutko tryumfuje w czasie " : talerze , obraczki , wachlarz , miecze , metale , glinka , rekawica , prawy but . W wyscigu z przemijaniem przegraly : apetyt , wzajemnosc uczuc , rumience , gniew ( ktoreko symblolem sa miecze ) , dlon (kiedys odziana czyjas rekawica ) , glowa (na ktorej kiedys noszono korone ) , but ( noszony na czyjejs nodze. o[pisujac muzeum poetka posluzyla sie antytezami .
W gablotach muzelanych eksponuja przedmioty , rzeczy martwe . To one " tryumfuja w czasie " . Nie mozna wystawic w muzeum uczuc , nie da sie gniewu rozpiac w gablotce .
Gromadzac w gablotach rozne przedmioty wynagradzamy sobie nietrwalosc ludzkiego zycia . Oni gromadza przedmioty aby ocalic przekonanie o swej waznosci . Sa zadufani i pewni siebie . Tymczasem indywidualne zycie czlowieka jest krotkie i niewiele znaczy w perspektywie wiecznosci , wobec obojetnosci czasu . ale nie chcemy odejsc w zapomnienie . Chcemy ocalic pamiec o czlowieku - jednoscte i ludziach - zbiorowosci ; pamiec o czynach i uczuciach .
6 4 6