Odpowiedzi

Najlepsza Odpowiedź!
2010-03-03T15:32:39+01:00
Szlomo ben Jechiel, zwany Maharszal-em, a czasami rabim Salomonem z Litwy. Urodzony w Brześciu Litewskim w 1510, zmarł w Lublinie w 1573. Przodkowie Lurii przybyli do Rzeczpospolitej z Alzacji. Sławę zyskał jako uczony rabin, talmudysta i znawca prawa żydowskiego. Nauki pobierał u swego dziadka, rabina Klaubera w Poznaniu, następnie studiował pod kierunkiem swego teścia Kalmana Haberstakena, rabina w Ostrogu. Swą działalność rozpoczął w Brześciu Litewskim, gdzie objął urząd rabina i założył jesziwę, następnie przebywał w Wilnie. Około 1550 roku powołano go do objęcia urzędu rabina i przełożonego jesziwy w Ostrogu. Cieszył się wielkim autorytetem i wkrótce został naczelnym rabinem Wołynia. Od 1555 przebywał w Lublinie, gdzie od 1567 sprawował urząd rektora tamtejszej jesziwy nadany mu przez króla Zygmunta Augusta. Luria sprzeciwiał się metodzie pilpulu, a także kodyfikacji Talmudu dokonanej przez J. Karo i M. Isserlesa.

Tekst Talmudu poddawał szczegółowym studiom filologicznym, których wyniki zebrał w dziele „Jam Szel Szlomo” (hebr. Morze Salomona). Księga ta nie została jednak ukończona, jedynie kilka komentarzy ukazało się drukiem. Drugim ważnym w dorobku Lurii dziełęm jest „Chochmat Szlomo” (hebr. Mądrość Salomona) zawierające glosy do talmudu, komentarzy Rasziego i uzupełnień. Dzieło to zawierało szereg korekt do tekstu Talmudu, które były uwzględniane w jego późniejszych wydaniach. Trzecim ważnym dziełem Lurii było „Amudej Szlomo” (hebr. Filary Salomona) - komentarz do dzieła francuskiego tosafisty Mosze Jaakowa z Coucy. Luria był również autorem szeregu responsów ukazujących życie codzienne Żydów w szesnastowiecznej Rzeczpospolitej oraz poezji liturgicznej. Jego imieniem nazwano główną lubelską synagogę – Maharszalszuł (jid. synagoga Maharszala).