Odpowiedzi

2010-03-04T14:47:20+01:00
W czasie zaborow Polski. Polacy bojac sie o swoje tereny postanowili zjednoczyc sily i w tej konstytucji uchwalono, zniesiono liberu veto i wolna elekcje,troj podzial wladzy. Mama nadzieje ze pomogflam. :) Licze na naj. :)
13 3 13
2010-03-04T14:47:48+01:00
W 1798 r., kiedy rozpoczynał obrady Sejm – potem zwany Wielkim – powszechne było przeświadczenie o konieczności przeprowadzenia reformy ustrojowej. Toteż już we wrześniu tego roku powołano Deputację do Ułożenia Poprawy Formy Rządu.

Po trzech miesiącach (XII 1789) przedstawiła ona Zasady do poprawy formy rządu, wskazujące kierunek zmian, wyraźnie republikańskich. Sejm dokument zaakceptował, podjęto więc dalsze prace. Latem następnego roku deputacja przedstawiła Projekt do formy rządu pod dyskusję Izby. Działać trzeba było szybko, bo zbliżał się koniec kadencji ustalony na styczeń 1791 r. Tymczasem dyskusja w Izbie przeciągała się i nie wychodziła właściwie poza rozdział I tyczący praw kardynalnych.


Jesienią zapadła więc decyzja o przeprowadzeniu wyboru nowego kompletu posłów i utrzymania węzła konfederacji na następne dwa lata. Nie oznaczało to jednak przyspieszenia prac nad reformą – dyskusja zapowiadała się na lata. W tej sytuacji – poza sejmem i w swoistej konspiracji – prace nad reformą podjął król Stanisław August wraz ze Stanisławem Małachowskim, Ignacym Potockim, Hugo Kołłątajem i Scipione Piattolim. To oni przygotowali szybko – w marcu 1791 r. projekt był gotowy - tekst Ustawy zasadniczej. Nie chciano poddawać go normalnej procedurze sejmowej, był nazbyt kontrowersyjny: obawiano się dyskusji. Wobec tego podjęto działania, które część historyków określa jako zamach stanu, choć nie ma dowodów, że istniał spójny plan „przewrotu”. Rzeczywiście jednak stwierdzić trzeba, że prace nad ustawą przebiegały poza Sejmem i prowadzone były bez umocowania Izby, a król i jego współpracownicy przygotowywali się do ominięcia zwykłych procedur i głosowania ustawy en bloc.

Za politycznie dogodny moment uznano czas po uchwaleniu przez Sejm ważnych z punktu widzenia reformy ustaw: Prawa o sejmikach (marzec 1791) i Prawa o miastach (kwiecień 1791). Korzystając z nieobecności większości oponentów (czas poselskich ferii wielkanocnych), agitując w przeddzień posiedzenia Izby przyjaznych reformie posłów – wprowadzono projekt pod obrady. Taki tryb naruszał praktykowane zwyczaje i regulamin prac sejmu. Zasady te nakazywały, aby każdy projekt ustawy zredagowany przez marszałka sejmowego i Deputację był wydrukowany i rozdany posłom minimum na trzy dni przed posiedzeniem. Miało to usprawnić prace Sejmu, ułatwić posłom przygotowanie się do dyskusji i zapobiec wszelkim niespodziewanym działaniom politycznym.

Niepewnością, ale i determinacją króla i jego współpracowników tłumaczyć można nagłe przyspieszenie całej akcji i przeniesienie terminu posiedzenia z 5 na 3 maja. Od rana w okolicach Zamku Królewskiego gromadziły się tłumy mieszczan. Zamek otoczyły też oddziały wojska dowodzone przez ks. Józefa Poniatowskiego. Wieść o nadzwyczajnych wydarzeniach w sejmie spowodowała, że zapełniły się galerie dla publiczności. Napięcie w Izbie stopniowano, pewne elementy zaplanowano. Obrady rozpoczęto lekturą depesz od posłów zagranicznych, tak dobranych, aby donosząc o zagrożeniach kraju płynęły z nich wnioskami, iż uratować kraj przed rozbiorem może być ustanowienie „dobrego rządu”. Wezwano króla do przedstawienia środków zaradczych: ten zaś odwołał się do przygotowanego projektu. Oponenci natychmiast podchwycili wątek naruszenia regulaminu, odwoływali się też do zaprzysięganych przez króla przy elekcji artykułów pacta conventa. Najbardziej spektakularne i teatralne były wystąpienia posła kaliskiego, Jana Suchorzewskiego. Po wielogodzinnym sporze wezwano jednak zebranych do głosowania przez aklamację. Następnie król zaprzysiągł Konstytucję; w chwilę potem, w katedrze św. Jana, większość obecnych senatorów i posłów powtórzyła zbiorowo tę rotę: przysięgając na wierność nowej Ustawie. Pozostali w Izbie polityczni przeciwnicy zmian i legaliści, negujący sposób przyjęcia Konstytucji. Z prawa protestacji skorzystało i wpisało je do ksiąg grodu warszawskiego 1 senator i 26 posłów.

5 maja na posiedzeniu Sejmu ostatecznie zalegalizowano nową ustawę: podpisała ją Deputacja Konstytucyjna i jej przewodniczący. Spełniono w ten sposób wymóg formalny tyczący jej ważności. Jednocześnie uchwalono Deklarację Stanów Zgromadzonych, unieważniającą wszelkie wcześniejsze, a sprzeczne z nowym prawem przepisy, wprowadzającą środki karne i procesowe przeciwko łamiącym konstytucję i zawierającą też treść ślubowania na wierność Ustawie. Tego samego dnia – 5 maja – marszałek Małachowski oblatował Konstytucję w grodzie warszawskim. Tym samym stała się ona obowiązującym prawem.
17 4 17
2010-03-04T14:50:23+01:00
Stanisław August Poniatowski i Ignacy Potocki w wielkiej tajemnicy opracowali projekt nowej ustawy zasadniczej państwa, która jako jednorazowy akt miała wprowadzić większość potrzebnych reform. Reformatorzy wiedzieli, że ich propozycja natrafi na stanowczy opór sił zachowawczych i dlatego zdecydowali się przedstawić konstytucję sejmowi w czasie ferii wielkanocnych. Projekt aktu został przedłużony i zatwierdzony 3 maja 1791r. w obecności zaledwie jednej trzeciej posłów.
8 3 8