Odpowiedzi

Najlepsza Odpowiedź!
2010-03-04T18:54:21+01:00
\
może z tego coś wybierzesz!!! Karol Wielki - twórca potęgi państwa Franków Karol Wielki został królem Franków w 768 roku (od niego zresztą bierze się sama nazwa "król"), po śmierci swojego ojca. Rządził 46 lat, a czas jego rządów opierał się głównie na licznych wyprawach wojennych i co za tym idzie - powiększaniu terytorium państwa. W latach 779-804 Karol Wielki podbił Saksonię. Przeprowadził tam bardzo okrutną i brutalną misję chrystianizacyjną. Poza tym podbił tak wiele ziem, ze granice za jego panowania rozszerzyły się prawie na całą Europę zachodnią. Państwo Franków było potęgą świata średniowiecznego i wzorem dla późniejszych państw, jak chociażby dla cesarstwa niemieckiego. Uwieńczeniem dzieła była koronacja Karola na cesarza w Boże Narodzenie 800 roku. Podczas ceremonii, która miała miejsce w bazylice św. Piotra i Pawła w Rzymie, gdy papież ogłosił, że Karol Wielki stał się cesarzem, lud zawołał: "Karolowi Augustowi przez Boga koronowanemu, potężnemu i pokojowemu cesarzowi rzymskiemu, życie i zwycięstwo!". Na początku nad całym państwem czuwał jedynie Karol Wielki wraz ze swoją drużyną. Z czasem jak zaczęło przybywać terytoriów, sam Karol nie mógł sobie poradzić. Ustanowił więc podział administracyjny kraju na hrabstwa, którymi zarządzać mieli hrabiowie wierni władcy. Do ich obowiązków należało ściąganie podatków z poddanych, przeprowadzanie poborów do wojska oraz rozstrzyganie sporów w swoim hrabstwie. Aby nie dopuścić do nadużyć hrabiów, wysyłał po dwóch nadzorców do każdego hrabstwa: jednego świeckiego i jednego duchownego. Sprawdzali oni, czy hrabiowie nie grabią poddanych, oddają władcy daniny w przepisanej wysokości i czy są sprawiedliwe. Przy granicy powstały natomiast marchie - okręgi administracyjno-wojskowe, którymi dowodzili margrabiowie. Mieli oni przed wszystkim pilnować granic państwa przed najeźdźcami. Karol Wielki przeprowadził oprócz reformy administracyjnej, także reformę pieniądza. Wprowadził w obieg denary, które zresztą przyjęły się także w Polsce. Ale my tutaj teraz o Frankach. To właśnie Karolowi Wielkiemu zawdzięczamy reformę pisma i języka łacińskiego. Ściągnął on bowiem do swojego państwa wielkich uczonych, artystów i poetów z Irlandii, Anglii, Hiszpanii i Italii. Ich zadaniem było "wyczyścić" łacinę ze wszystkich naleciałości języków barbarzyńskich. Łacina ta, poprawiona i jak najbardziej poprawna, stała się językiem międzynarodowym. To w niej odprawiano msze, nauczano, pisano dzieła czy dokumenty. Uczonym karolińskim zawdzięczamy także obecny kształt liter alfabetu łacińskiego. Karol Wielki stworzył również wspaniały dwór królewski w Akwizgranie (obecnie Aachen w Niemczech). Wybudował tam cudowny pałac, wyposażony miedzy innymi w łaźnię z basenami kąpielowymi, zasilanymi wodą z gorącego źródła. Z całego zespołu pałacowego zachowała się do dzisiaj jedynie ośmioboczna kaplica pałacowa, ozdobiona marmurami i mozaiką w kopule. Tam też Karol Wielki najchętniej spędzał swoje ostatnie lata życia i tam tez kazał się pochować. Zwiększyła się także liczba urzędników centralnych. Do najważniejszych należał kanclerz (opiekował się kancelarią królewską) i palatyn (zastępca króla w sądach). Zniesiono jednak urząd majordomusa w obawie przed powtórzeniem się historii sprzed lat. Za czasów Karola Wielkiego pojawił się w jego państwie system, który przetrwał kolejne wieki i stał się charakterystycznym systemem gospodarczo-społecznym w średniowieczu. Mowa tutaj o systemie lennym, zwanym także feudalnym. System ten polegał na hierarchii zależności. Kolejne stopnie tych zależności tworzyły, tzw. drabinę feudalną. Na jej wierzchołku był król, potem duchowni (biskup albo arcybiskup), niżej - rycerstwo, a na dole - chłopi. Zwierzchnika nazywano seniorem, a jego poddanego wasalem. Wielu seniorów było wasalami innych seniorów. Na przykład biskup był wasalem króla, ale seniorem rycerza. Taki senior, który nie miał nad sobą żadnego zwierzchnika, nazywał się suwerenem. Senior nadawał wasalowi lenno (kawałek ziemi), z którego wasal czerpał dochody, w przypadku państwa Franków przeznaczał je głownie na zbroję i broń, za to wasal musiał obiecać pomoc zbrojną seniorowi w każdej chwili. Karol Wielki urodził się 2 kwietnia 742 roku, zmarł 28 stycznia 814 roku, był synem Pepina Małego, zwanego też niekiedy Krótkim i Berthy c. Heribery. Był największym władcą średniowiecznej Europy, z dynastii Karolingów. Królem Franków został w 768 roku, zaś w roku 800 został koronowany na cesarza. Stanowił wzór idealnego władcy, był świetnym politykiem i wodzem, dbał o rozwój kultury i nauki. Pomimo tego, że nie umiał pisać i czytać otaczał się ludźmi światłymi i uczonymi. Sprowadził na swój dwór mnicha anglosaskiego Alkuina z Yorku, najwybitniejszego uczonego tamtych czasów i Einharda, historyka, autora dzieła „Życie Karola Wielkiego”. Zacieśnił związki łączące królestwo Franków z papieżem, na prośbę papieża w 773 roku pomógł mu, kiedy ten był atakowany przez Longobardów. Karol Wielki uratował papieża, dzięki czemu zyskał jego poparcie, by został królem Franków. Za swój obowiązek uważał walkę z poganami nawracanie innych narodów na wiarę chrześcijańską. Został kanonizowany w roku 1165 przez papieża Paschalisa III. Jako twórca uniwersalistycznego państwa, idei jedności Europy nazywany jest Ojcem Europy i stawiany w towarzystwie Ottona III w rządzie patronów Wspólnoty Europejskiej. Po śmierci ojca został królem Franków, w wyniku śmierci jego brata, Karlomana w 771 roku. Większość swojego życia Karol Wielki spędził na wojnach, przeprowadził sześćdziesiąt wypraw wojennych, z czego połowy był dowódcą. Granice jego państwa, dzięki podbojom sięgały od rzeki Ebro, na półwyspie Iberyjskim(wojny z Arabami, 778 i 795 rok), po rzekę Ren(wojny z Sasami, 779-804 rok). Po podbojach w granicach jego Imperium znajdowały się także samodzielna do tej pory Bawaria, oraz północna i środkowa Italia, skąd wygonił Longobardów. Jego zwierzchnictwo uznać musiały także plemiona słowiańskie(782 i 789 rok), a w latach 791-796 wojska Karola Wielkiego podbiły Chanat Awarski, zagrażający Frankom i Słowianom. Pod koniec jego panowania, królestwo obejmowało tereny dzisiejszej Francji(poza Bretanią), Belgii, Holandii, Austrii, Szwajcarii, zachodnich Niemiec, północnych Włoch, Korsykę i północno- wschodnią część Hiszpanii i Baleary. Administracja tym wielkim państwem nie była wcale taka trudna. Został zachowany podział na ziemie, ale obok nich wprowadzono hrabstwa, podlegające urzędnikom, których mianował król. Do ich obowiązków należało ściąganie podatków, przeprowadzanie poborów do wojska, a także rozstrzyganie sporów, na podległej im ziemi. Aby mieć pewność, że urzędnicy ci nie gnębią ludności i nie kradną, wysyłano do hrabstwa także nadzorcę duchownego, który sprawdzał czy hrabia nie łamie prawa i nie kradnie. Karol Wielki kierował swym państwem za pomocą edyktów(kapitularzy). W czasach Karola Wielkiego stworzony został także system lenny, polegający na tym, że król mianował na danej ziemi swojego człowieka, ten z kolei mianował swoich itd. Lennicy podlegali swojemu feudałowi, mieli też obowiązek pomocy wojskowej, gdyby ten jej potrzebował. Na kresach królestwa powstały marchie, dowodzone przez margrabiów. Miały one za zadanie obronę królestwa przed najazdami pogan, a także ich nawracanie. Imperium Karola zamieszkiwane było często przez obcą sobie ludność. Karol przeprowadził wiele reform mających na celu skonsolidowanie państwa. Reforma monetarna sprawiła, że w całym kraju obowiązywała ta sama walut, srebrny denar. Wprowadzone zostało także jedno prawo frankijskie, któremu podlegali wszyscy obywatele. Innymi reformami przeprowadzonymi przez Karola Wielkiego były reforma pisma i języka, sprawiająca że łacina stała się łatwiejsza do czytania i pisania, dzięki czemu więcej ludzi mogło się tych sztuk nauczyć. Oczyszczona z naleciałości barbarzyńskich, łacina stała się językiem międzynarodowym. Uczonym na dworze Karola Wielkiego zawdzięczamy też kształt liter alfabetu łacińskiego. Zreformowany został system szkolnictwa, nauki zostały oddzielone od siebie. Powstały także szkoły katedralne, do których uczęszczać mogły dzieci szlachty. Za Karola Wielkiego zaczęto stawiać pierwsze budynki z kamienia. Na jego dworze przebywało wiele uczonych ludzi i artystów. W wyniku reform i podbojów państwo Karola Wielkiego stało się prawdziwym mocarstwem. Karolowi brakowało jedynie korony cesarskiej. Otrzymał ją w Boże Narodzenie w roku 800 z rąk papieża Leona III. Koronacja Karola była ciosem dla Bizancjum, którego władcy dalej tytułowali się cesarzami rzymskimi. Karol Wielki dążył do odbudowy Cesarstwa Rzymskiego, a tym samym zjednoczenia Europy. W tym celu podbijał kolejne kraje, które później nawracał na Chrześcijaństwo oraz starał się o rękę cesarzowej Bizancjum, Ireny. Jednak koronacja na cesarza uniemożliwiła dalsze stosunki dyplomatyczne, przez co podział w Chrześcijaństwie stał się faktem, a Cesarstwo Rzymskie nie zostało odbudowane. Bizancjum uznało koronację Karola Wielkiego dopiero w 813 roku, w zamian za zwrot bizantyjskich posiadłości, które zajęli Frankowie. Karol Wielki zmarł w roku 814 i został pochowany w Akwizgranie. Jego imperium rozpadło się wkrótce po jego śmierci. Było ono jednak wzorem dla całego średniowiecza. Myślę, że można powiedzieć, że Imperium Karola Wielkiego było tym dla uformowania się europejskiej kultury chrześcijańskiej, czym podbije Aleksandra Wielkiego dla zaistnienia kultury hellenistycznej
7 2 7
2010-03-04T18:54:44+01:00
Nazywano go wielkim, ponieważ wiele zdziałał dla państwa.
Wybudował nowe szkoły itp.
5 2 5
2010-03-04T18:58:30+01:00
Otrzymał ten przydomek, gdyż wprowadził dużo reform prowadził politykę zagraniczną i wewnętrzną. Rozszerzył granice państwa, był obrońcą praw Kościoła.
6 3 6