''' PRZEDSTAW WYZNANIA PROTESTANCKIE POWSTAŁE PODCZAS REFORMACJI W XVI WIEKU'''
Proszę o dokładny opis jakie wyznania powstały, w jakich latach,gdzie i kto je założył, i czym się różnią,oraz jakie mają cechy wspólne. minimum 650 słów!
dziękuję za pomoc. :)

1

Odpowiedzi

Najlepsza Odpowiedź!
2010-03-05T15:30:46+01:00
Przedstawię w tej notce, zgodnie z resztą z obietnicą danej w jednym komentarzu na blogu Chudziny, kościół, którego członkowie w dawnych wiekach wywarli trwający do dziś w sumie wpływ na polską kulturę i gospodarkę.
Mennonici - a któż to taki?
Mennonici wywodzą się z ruchu anabaptystycznego, który z kolei wyłonił się w trakcie Reformacji jeszcze w czasach Marcina Lutra. Anabaptyści dzielili się w krótkim czasie na wiele grup o niekiedy skrajnych różnicach, jedni byli bardzo wojowniczo wręcz nastawieni do istniejącego porządku świata i próbowali stworzyć swoistą utopię na ziemi. Radykalizm tego nurtu anabaptystów, podważający porządek społeczny oraz ich misjonarski zapał przerażał zarówno katolików jak i resztę protestantów i wkrótce doprowadził do prześladowań, co odbiło się potem czkawką podczas prześladowań mennonitów właśnie i baptystów. Członków wspólnot karano śmiercią na stosie w większości krajów niemieckich. Nieprzyjazny stosunek mieli do anabaptystów przywódcy reformacji: Zwingli, Luter, Kalwin. Szczególnie nieprzejednany względem anabaptystów był bliski współpracownik Lutra Melanchton. W memorandum z 1536 roku nawoływał on do karania śmiercią nawet pokojowo usposobionych anabaptystów. Wśród izolowanych sekt zaczęły przejawiać się coraz bardziej skrajne idee, oczekiwania końca świata i tendencje niemal komunistyczne: niektórzy anabaptyści głosili zniesienie różnic społecznych i wspólną własność na wzór pierwszych chrześcijan.
Jak już wspomniałam, okrucieństwa wojenne i krwawy fanatyzm zahamowały późniejszy rozwój anabaptyzmu jako ruchu i niewiele brakowało, a pozostałby tylko jeszcze jednym z wielu ruchów religijnych pokrytych już tylko pyłem historii. Do anabaptyzmu w nowej formie powrócił Menno Simmons.
Menno Simmons był wcześniej katolickim proboszczem. Żył w latach 1496 - 1561. Początkowo był zwolennikiem Marcina Lutra. Aby zostać kapłanem, jak wszyscy w tamtych czasach, musiał uczyć się łaciny, oprócz tego nauczył się też trochę greki, ale w trakcie tego szkolenia nigdy nie czytał Biblii. W późniejszym okresie swojego życia sam Simmons nazwał siebie z tamtych lat głupcem. Został ordynowany na księdza w roku 1515 lub 1516 w Utrechcie. Ale pierwsze jego wątpliwości odnośnie chrztu niemowląt powstały w jego umyśle około 1531 roku. Wtedy to zdał sobie sprawę, że nie jest to praktyka występująca w Biblii, którą zaczął studiować kilka lat wcześniej, aby zrozumieć katolicką ideę transsubstancjacji. Menno zetknął się z anabaptystami, ale kiedy jego brat został zamordowany wśród tej grupy, przeżył duchowy wstrząs. Zaczął wtedy modlić się do Boga, aby wybaczył mu jego grzechy i aby stworzył w nim nowe serce - zgodnie ze słowami Psalmu 56.
Menno Simmons opuścił kościół katolicki niedługo potem, w 1536 roku i został ochrzczony na wyznanie wiary. Ale to nie wystarczało dla Simmonsa. Wierzył, że przemoc, jaka występowała wtedy wśród anabaptystów, jest niezgodna z duchem Biblii. Mało tego, postulował on wyraźne oddzielenie od tego świata. Tak powstało wyznanie, zwane mennonitami.
Podstawą wiary mennonitów jest Pismo Święte. Wierzą, podobnie zresztą jak inni chrześcijanie ewangeliczni, że człowiek został oddzielony od Boga przez grzech a jego zbawienie możliwe jest tylko dzięki niezasłużonej łasce Boga. Mennonici wierzą, że łaska ta dostępna jest dzięki śmierci Jezusa na krzyżu i może być przyjęta tylko wiarą. Zbawienia nie można osiągnąć poprzez dobre uczynki lub religijne obrzędy.
Mennonici stosują się ściśle do tego, co mówi Biblia i do tego, co pozostawił im Simmons. Stosują zasadę niestosowania przemocy do tego stopnia, że obowiązuje ich zakaz nie tylko używania broni, ale i jej posiadania. Nie odpowiadają oni przemocą nawet w samoobronie. Nie uznają chrztu niemowląt, nie uznają także przysięgania na cokolwiek oraz sprawowania wysokich urzędów.
Mennonici pojawili się w Polsce wskutek prześladowań w ojczystej Holandii. Osiedlili się na Żuławach, gdzie wykorzystali swoje doświadczenia w budowaniu wałów i innych technik wydzierania ziemi morzu na terenach depresji. Wykazali się niesamowitą precyzją i pracowitością w kwestii osuszania podmokłych terenów po to, aby nadawały się do uprawiania ziemi. Pozostawili po sobie także piękne cmentarze w dwóch miejscowościach na Pomorzu: w Stogach i Karwieńskich Błotach. Po II wojnie światowej zostali wysiedleni do Niemiec. Obecnie w Polsce istnieje tylko jeden zbór mennonicki - w Mińsku Mazowieckim
1 4 1