Odpowiedzi

2010-03-07T19:07:34+01:00
Istnieją proste zasady umożliwiające obliczenie wielkości oparzonej powierzchni. Reguła dziewiątek oznacza ile procent powierzchni skóry znajduje się na poszczególnych organach. Wyliczenie z reguły dziewiątek polega na dodaniu procent: głowa z szyją – 9%, każda kończyna górna – 9%, każda kończyna dolna – 18%, przednia powierzchnia tułowia – 9%, tylna powierzchnia tułowia wraz z pośladkami – 9%, krocze – 1%. U niemowląt stosuje się regułę piątek. Głowa to 20% powierzchni ciała, przód tułowia – 20%, tył tułowia – 20%, kończyna górna – 10%, kończyna dolna – 10%. Stosuje się też regułę dłoni – powierzchnia dłoni stanowi 1% powierzchni ciała.

Gojenie ran.

Przebieg gojenia ran dzieli się na trzy okresy: oczyszczenia rany, odbudowy i kształtowania się blizny. W pierwszym okresie rana wypełnia się skrzepem krwi. Skrzep krwi to “biologiczny opatrunek”. Chroni przed nadmiernym odwodnieniem rany i wtargnięciem do niej drobnoustrojów. Na brzegach rany gromadzi się włóknik, który stanowi „rusztowanie” dla powstającego strupa. Strup stanowi barierę ochronną dla nowopowstającej skóry. W drugim okresie gojenia rana ulega samooczyszczeniu. Napływają do niej komórki żerne (makrofagi), które oczyszczają ranę z obumarłych komórek. Do rany wnikają naczynia krwionośne. W przypadku małych ran dochodzi do całkowitej regeneracji naskórka z zachowaniem warstwowego układu skóry. Kiedy rana jest zbyt głęboka lub obszerna, organizm nie jest w stanie odbudować wszystkich warstw skóry. Przy głębokich ranach powstaje blizna. Blizna to nieuporządkowana odnowa tkanki skórnej. W trzecim okresie gojenia na brzegach rany odkłada się kolagen. Kolagen jest rusztowaniem dla powstającej blizny. Komórki tkanki łącznej ulegają namnożeniu, całość zaś pokrywają komórki nabłonka.

Opatrywanie ran.

Opatrywanie ran należy zacząć od oczyszczenia urazu. Bakterie są wszechobecne: część bytuje na naszej skórze (flora saprofityczna), licznie też zamieszkują w otaczającym nas środowisku. Urazy rzadko kiedy spowodowane są narzędziem jałowym. Przez narzędzie zadajace uraz i z naszej włąsnej skóry do rany wprowadzane są niezliczone drobnoustroje. Mikroorganizamy najgroźniejsze w przypadku urazów. to Clostridium Tetani, czyli pałeczki tężca i Pseudomonas Aeruginosa. Leczenie ran w pierwszej kolejności ma na celu nie dopuścić do rozwoju zakażenia lub jego rozprzestrzeniania. Każdą ranę należy zdezynfekować. Poważnie zranionym pacjentom podaje się antybiotyk (zabija bakterie) i anatoksynę (dezaktywuje toksyny tężcowe) lub surowicę przeciwtężcową.
Jak wydostać się z Otarcic.
W przypadku otarć nie ma potrzeby ingerencji chirurga. Wystarczy otarte miejsce dobrze umyć wodą z mydłem, wodą utlenioną albo roztworem chlorheksydyny. Jesli rana jest rozległa najwygodniej jest spryskać ranę substancją dezynfekującą. Przemywanie wacikiem czy gazą może doprowadzić do przeniesienia w ranę saprofitów, czyli inwazji własnej flory bakteryjnej do rany. Otarcie należy zabezpieczyć przed urażaniem i kontaktem z dalszymi drobnoustrojami.

Jak wydostać się z Ciętek.

Najpierw oczyszcza się okolice rany ciętej, później samą ranę. Brzegi rany rozchyla się, i usuwa ciała obce (np. opiłki żelaza, kawałki szkła, resztki patyków, ubrań, grudki ziemi), przepłukuje jałowym roztworem soli fizjologicznej (w szpitalu), wodą lub inną substancją dezynfekującą. Rany czyste można zaszyć. W przypadku ran zadanych brudnym narzędziem np. nożem czy kawałkiem szkła nie związuje się od razu szwów, żeby mieć wgląd w proces gojenia.
Jak wydostać się z Pęcherzewa.
W przypadku dużych, oddzielających się pęcherzy stosuje się antybiotyki i kąpiele odkażające. W przypadku mniejszych pęcherzy można wykonać opatrunek. Nie ma potrzeby dezynfekowania pęcherza. Nie należy na pęcherze stosować żadnych papek (np. maść cynkowa, gencjana), gdyż może to umożliwić inwazję bakterii.

Jak wydostać się z Oparzelic.

Oparzone miejsce należy jak najszybciej schłodzić zimną wodą. Chłodzenie ogranicza głębokość i rozległość oparzenia i zmniejsza ból. W przypadku rozległych oparzeń należy podłączyć kroplówkę i podawać płyny, gdyż przez oparzone miejsce ucieka woda. Nieuzupełnienie wolemii (czyli objętości krwi krążącej) grozi wstrząsem, który nieleczony w szybkim czasie doprowadza do śmierci oparzonego. Im mniej wody w organiźmie, tym mniej krwi. Skórę dookoła oparzonego miejsca dezynfekuje się np. 70% spirytusem, żeby nie dopuścić do zakażenia. Powierzchnię oparzenia w szpitalu zmywa się ciepłym roztworem soli fizjologicznej. Leczenie poważnych oparzeń zaczyna się od usunięcia martwych tkanek. W dalszym postępowaniu przy leczeniu oparzeń można stosować metodę otwartą bez opatrunku lub metodę zamkniętą z opatrunkiem. Metodę otwartą, czyli brak opatrunku na oparzenia stosuje się przy urazach: twarzy, szyi, karku, krocza i okolic odbytu. W szpitalnej metodzie zamkniętej, pod opatrunek stosuje się sól srebrową sulfatiazyny, wodny roztwór lub maść zawierającą jod. Przy poważnych oparzeniach stosuje się tymczasowo opatrunki biologiczne np.: skórę allogenną (pobraną ze zwłok), skórę ksenogenną (ze zwierząt), błonę owodniową czy preparaty kolagenowe (gąbki, błony). Stosuje się materiały imitujące naskórek, tzw. „sztuczną skórę” (LSE – Living Skin Equivalent). Sztuczną skórą jest Biobrane - nylonowy materiał, zawierający kolagen;. Biobrane wchodzi w reakcję z czynnikami krzepnięcia w ranie, dzięki czemu lepiej przylega. Obecność porów w Biobrane umożliwia drenaż przesięku i przenikanie antybiotyków stosowanych miejscowo. Drogą i praktycznie niestosowaną w Polsce technologią jest przeszczep Integry. Pierwszą warstwę Integry stanowi sztuczny, silikonowy nabłonek, drugą włókna kolagenowe w kształcie siatki, pomiędzy które mogą wrastać komórki oparzonego. Najlepszy jest jednak przeszczep własnej skóry z odpowiedniego miejsca. Własna skóra nie indukuje odpowiedzi immunologicznej ustroju i w konsekwencji nie doprowadza do odrzucenia przeszczepu.

W przypadku oparzeń słonecznych należy nałożyć jałowy opatrunek w postaci okładu z neomycyną lub azotanem srebra. Oparzenia twarzy zmywa się płynem antyseptycznym i pokrywa maścią nawilżającą, a nowo powstały naskórek - linomagiem lub maścią alantoinową.

Na czym polega działanie specyfików do dezynfekcji ran.

Środki odkażające mają na celu zniszczenie aktywnych drobnoustrojów chorobotwórczych, które zaatakowały ranę. Tylko niektóre środki odkażające umożliwiają wyjałowienie, czyli zabicie wszystkich drobnoustrojów z zarodnikami łącznie. Środki antyseptyczne mogą działać bakteriobójczo lub tylko hamować namnażanie się bakterii. Środki odkażające i antyseptyczne dzielimy na substancje używane w odkażaniu skóry nieuszkodzonej (np. wokół rany) i skóry uszkodzonej.

Środki używane do odkażania skóry nieuszkodzonej są silnie toksyczne dla ludzkiego organizmu. Nie można tych środków używać bezpośrednio na ranę. Skórę wokół rany lub przed operacją odkaża się alkoholem etylowym w stężeniu 70%. Alkohol działa bakteriobójczo wskutek ścinania białka bakteryjnego. Do odkażania skóry nieuszkodzonej, otarć naskórka, drobnych zadrapań oraz brzegów rany służy jod oraz jego związki. Jod w stężeniu 0,0005% zabija aktywne bakterie w ciągu 15 minut. Przeciwwskazaniem do stosowania preparatów zawierających jod jest uczulenie na ten pierwiastek.

Heksamidyna w postaci 0,1% roztworu używana jest do odkażania ran w chirurgii, dermatologii, stomatologii i ginekologii. Środki zwilżające (detergenty) w wodnych roztworach łączą się z lipidami otoczek bakteryjnych i tworzą nieprzepuszczalną warstwę, utrudniającą przemianę materii bakterii.
Środkiem najczęściej używanym do odkażania skóry uszkodzonej jest woda utleniona. Woda utleniona, to 3% roztwór nadtlenku wodoru. Woda utleniona działa odkażająco, rozpulchnia wydzielinę i oczyszcza ranę. W zetknięciu z raną woda utleniona oddaje tlen atomowy. Tlen, pieniąc się, usuwa zabrudzenia. Tlen w czasie “pracy” pobudza zakończenia nerwów, które człowiek odczuwa jako bolesne szczypanie. Odkażająco działa nadmanganian potasu. W stężeniu 0,03%- 1% w roztworach wodnych odszczepia powoli tlen oczyszczający ranę. Wątpliwe działanie odkażające wywiera kwas borowy - z tego powodu stosowany jest obecnie bardzo rzadko. Chlorheksydyna uszkadza błonę komórkową bakterii. Potrafi absorbować się do bakterii i działać również po jej zastosowaniu. W przeciwieństwie do wody utlenionej, nie drażni połączeń nerwowych.
Opatrywanie ran.
Gaza jest zbudowana z włókien bawełnianych tworzących siateczkę. Po odkażeniu rany, gazę nasączoną miejscowo działającym środkiem przeciwbakteryjnym lub antybiotykiem kładzie się na uszkodzoną skórę. Gazę przytrzymuje się bandażem zawiązanym tak by uniknąć przesuwania gazy. Fragmenty gazy zawierają często standardowe plastry. Mankamentem gazy jest łączenie się jej włókien z powstającym strupem. Przy zmianie opatrunku strup może się oderwać zanim skóra pod nim ulegnie wygojeniu. Ranę można leczyć w środowisku wilgotnym. Jeśli rana pokryta jest wilgotną substancją np. hydrokoloidem, zamiast strupa powstaje biały żel, który przyspiesza gojenie rany. Stosując metodę wilgotną unika się każdorazowego zrywania strupa przy zmianie opatrunku.

Skąd się bierze ból.

W trakcie infekcji lub urazu wydzielane są substancje pobudzające nerwy, odpowiedzialne za przewodzenie bólu (np. bradykinina). Dają one sygnał organizmowi, żeby zaczął się bronić przed wtargnięciem drobnoustrojów. Ból i gorączka są normalną, ale uciążliwą reakcją organizmu na jego nienormalne działanie. W zależności od natężenia objawów bólowych stosuje się odpowiednie leki (np. do bólów lekkich stosuje się Pyralginę a do ciężkich morfinę). Działanie wielu leków przeciwbólowych polega na hamowaniu syntezy substancji odpowiedzialnych za powstawanie uczucia bólu. Leki przeciwbólowe ze względu na siłę i mechanizm działania można podzielić na dwie podstawowe grupy. Leki przeciwbólowe obdarzone działaniem przeciwgorączkowym i przeciwzapalnym (paracetamol, ibuprofen, naproksen) znoszą bóle o mniejszym natężeniu, np. głowy, Narkotyczne leki przeciwbólowe (kodeina, tramadol, morfina, fentanyl w plastrach) są w stanie znieść silne bóle, np. bóle po złamaniu kości długich czy bóle nowotworowe. Działanie leków narkotycznych polega na pobudzaniu receptorów opioidowych odpowiedzialnych za działanie przeciwbólowe. Istotny problem przy ich stosowaniu mogą stwarzać zaparcia.
Ocena bólu.

Do samooceny bólu przez chorego używa się różnych skal. Skala wzrokowo- analogowa VAS (Visual Analogue Score) to graficzna skala opisowa. Chory określa stopień natężenia bólu na linijce o długości 10 cm, gdzie 0 oznacza brak bólu, a 10 cm- najsilniejszy ból jaki może sobie wyobrazić. W historii choroby lekarz odnotowuje długość odcinka, jaki wskazał chory, opisując go na przykład jako VAS 3 (pokazany punkt znajduje się 3 cm od początku odcinka). Zaletą tej skali jest możliwość umiejscowienia opisu bólu w każdym jej punkcie. Wartości w zakresie VAS 0-3 wskazują na prawidłowo prowadzone leczenie. VAS powyżej 7 oznacza bardzo silne bóle, nie do wytrzymania, konieczność natychmiastowej interwencji. Skala słowna -VRS (Verbal Rating Scale) - jest to skala oceniająca ból w sposób opisowy. VRS jest najczęściej stosowana w Polsce. Stosuje się również skalę czterostopniową, skalę pięciostopniową Likkerta (brak bólu, ból słaby, ból umiarkowany, ból silny, ból nie do zniesienia) oraz skalę numeryczną od 1-10.
2010-03-07T19:09:47+01:00
Pierwsza pomoc ma wpływ na to bo im szybciej udzielimy komus jakiejkolwiek pomocy to np widząc jak ktoś np się przewrócił na ulicy i ma rane i od razu to zauważymy i zadzwonimy na pogotowie to pomoc im szybsza tym ędzie skuteczniejsza niż po kilku godzinach.