Odpowiedzi

2010-03-08T12:47:04+01:00
1)Zawieszamy na nici o długości l1 kulkę np. z plasteliny. Do kulki doczepiamy drugą nić o długości l2<l1, a na jej końcu pojemnik z solą, możliwie miałką i niezbryloną. Całość zawieszamy nad ciemnym blatem, aby dobrze kontrastował z kolorem soli.
2)Wykonujemy w spodzie pojemnika otwór na tyle duży, aby sól wysypywała się swobodnie, ale możliwie mały, aby eksperyment nie skończył się w 2 sekundy...
3)Chwytamy za pojemnik i pobudzamy wahadła do drgań, które poruszać się będą w jednej płaszczyźnie (Sól wysypywać się będzie na odcinku zamkniętym o długości 2A, gdzie A = amplituda drgań całego układu.
4) Wprowadzamy dolne wahadło w ruch w płaszczyźnie prostopadłej do poprzedniego ruchu - np. przez lekkie uderzenie w pojemnik z solą. Ponieważ l2 < l1, to okres drgań wahadła dolnego jest krótszy, więc sól będzie rysować krzywą Lissajous inną niż elipsa. Elipsą byłaby, jeśli l1=l2, czyli T1=T2 (okresy) lub inaczej ω1=ω2 (pulsacje lub prędkości kątowe), a dodatkowo kołem, jeśli amplitudy byłyby równe i pobudzenie do drgań wahadła dolnego nastąpiłoby w maksymalnym wychyleniu górnego wahadła.
Szczególnie ciekawe będą efekty, gdy stosunek ω2/ω1 będzie ułamkiem złożonym z liczb naturalnych o różnicy 1, np. 2:1, 3:2, 8:7 itd.
Stosunek ω2/ω1 można wyliczyć ze wzorów:
T = 2π*√(l/g) oraz ω=2π/T

1 1 1
  • Użytkownik Zadane
2010-03-08T15:11:13+01:00
1)Zawieszamy na nici o długości l1 kulkę np. z plasteliny. Do kulki doczepiamy drugą nić o długości l2<l1, a na jej końcu pojemnik z solą, możliwie miałką i niezbryloną. Całość zawieszamy nad ciemnym blatem, aby dobrze kontrastował z kolorem soli.
2)Wykonujemy w spodzie pojemnika otwór na tyle duży, aby sól wysypywała się swobodnie, ale możliwie mały, aby eksperyment nie skończył się w 2 sekundy...
3)Chwytamy za pojemnik i pobudzamy wahadła do drgań, które poruszać się będą w jednej płaszczyźnie (Sól wysypywać się będzie na odcinku zamkniętym o długości 2A, gdzie A = amplituda drgań całego układu.
4) Wprowadzamy dolne wahadło w ruch w płaszczyźnie prostopadłej do poprzedniego ruchu - np. przez lekkie uderzenie w pojemnik z solą. Ponieważ l2 < l1, to okres drgań wahadła dolnego jest krótszy, więc sól będzie rysować krzywą Lissajous inną niż elipsa. Elipsą byłaby, jeśli l1=l2, czyli T1=T2 (okresy) lub inaczej ω1=ω2 (pulsacje lub prędkości kątowe), a dodatkowo kołem, jeśli amplitudy byłyby równe i pobudzenie do drgań wahadła dolnego nastąpiłoby w maksymalnym wychyleniu górnego wahadła.
Szczególnie ciekawe będą efekty, gdy stosunek ω2/ω1 będzie ułamkiem złożonym z liczb naturalnych o różnicy 1, np. 2:1, 3:2, 8:7 itd.
Stosunek ω2/ω1 można wyliczyć ze wzorów:
T = 2π*√(l/g) oraz ω=2π/T
1 1 1