Odpowiedzi

2010-03-10T17:56:38+01:00
Egipt starożytny istniał od IV wieku p. n. e. do 641 roku n. e. Kraj ten leżał na obu brzegach Nilu - od I katarakty po Morze Śródziemne – jednak jego życie, skupiało się przede wszystkim tuż nad brzegami rzeki.

Podstawą utrzymania ludności było rolnictwo, które w dużej mierze zależne było od wylewów Nilu. Wśród ludności przeważali chamito-semici, ale nie brakowało także plemion rodzinnych.

Historia starożytnego Egiptu dzieliła się na dziewięć okresów.

Okres Predynastyczny (ok. 6000 – ok. 3100 roku p. n. e.)


Był to okres schyłkowego paleolitu i neolitu. Na terenie Egiptu rozwijały się wtedy różne kultury neolityczne o charakterze osiadłym i rolniczym, jednakże nie były one jednolite w całym kraju. Należały do nich, m. in. zlokalizowane w dolinie Nilu, kultury Tasa i Badari (ok. 4500 p. n. e.), nazwane tak od miejsc, w których znaleziono ich ślady.

Znacznie odmienne od nich były kultury Nagada I i II z IV wieku p. n. e., poprzedzające bezpośrednio historyczną epokę dziejów Egiptu. Przede wszystkim obie miały znacznie większy zasięg. W kulturze Nagada I zaobserwować już można cechy społeczeństwa rozwarstwionego i zorganizowanego hierarchicznie. Nagada II - to kultura o znacznie większym zasięgu, bo obejmowała całą dolinę Nilu i Deltę, a także, utrzymywała kontakty z innymi krajami.

Okres wczesnodynastyczny (ok. 3100 – ok. 2686 roku p.n.e.)


Ten okres rozpoczął się wraz z założeniem pierwszej dynastii z Thynis i zjednoczeniem dwóch państw egipskich – Górnego i Dolnego Egiptu przez Narmera.

W tym okresie ukształtowały się wierzenia religijne Egipcjan, rozwijała się technika, sztuka i pismo hieroglificzne, na szerszą skale rozpoczęto stosowanie miedzi, wytwarzano więcej wyrobów złotych i z kości słoniowej.

Król Egiptu, rezydujący w Memfis, uważany był za wcielenie boga Horusa, który rządził za jego pośrednictwem. Pierwsi królowie Egiptu próbowali podporządkować sobie sąsiednie krainy - Nubię, Libię i Liban - by zapewnić dostawy brakujących towarów: drewna cedrowego, szlachetnych kamieni i materiałów budowlanych.

Stare Państwo (ok. 2686 – ok. 2181 roku p.n.e.)


Stare Państwo swoim terytorium sięgało poza pierwszą kataraktę. Znane jest z monumentalnych budowli: mastab, okazałych świątyń i oczywiście – piramid. Pierwsza z nich to schodkowa piramida faraona Dżesera w Sakkarze. Kolejne, budowane przez władców IV dynastii w Gizie, to piramidy Cheopsa, Chefrena i Mykerinosa. W Egipcie panował wtedy dobrobyt, czego przykładem może być dynamiczny rozwój rzemiosła i handlu.

Religia i polityka przenikały się, ale rola kapłanów nie była jeszcze tak wielka, jak w późniejszych okresach. W zasadzie można mówić o podporządkowaniu kapłanów władzy królewskiej. Za czasów V dynastii najważniejszym z egipskich bogów stał się bóg słońca Re, czczony w Heliopolis. Faraon został uznany za syna boga Re, a po śmierci uosabiano go z bogiem płodności i władcą podziemi Ozyrysem.



Nie wiem czy tak miało dokładnie być ale coś poszperałam w ksiażkach i napisałam!
3 4 3