Odpowiedzi

2010-03-11T21:17:06+01:00
1. - walnięcie pięścią w stół.
- rozpędzenie się i zatrzymanie się o ciało stałe.
2. Główną zasadą dynamiki jest opis ruchu ciał pod działaniem samych sił.
70 1 70
2010-03-11T21:32:25+01:00
Oddziaływania bywają różne, a rozpoznajemy je najczęściej po skutkach. Oddziaływania więc mogą:
zmienić prędkość ciała (wprawić je w ruch, zatrzymać, zmienić kierunek ruchu)
odkształcić ciało
zmienić temperaturę ciała
zmienić jego różne właściwości – np. elektryczne, magnetyczne, barwę itp

* Spadające jabłko na ziemię, utrzymujący się satelita na orbicie okołoziemskiej, zasysanie kosmicznej materii przez czarne dziury świadczą o istnieniu oddziaływań grawitacyjnych. Dla ich zaistnienia wystarczy, że dwa ciała są obdarzone masą i znajdują się w pewnej odległości od siebie.
* Zauważamy czasami podczas czesania włosów ich przyciąganie w kierunku grzebienia. Podobnie jak drobne fragmenty kartki podskakują i przyklejają się do potartego o sukno bursztynu. Te zjawiska świadczą o oddziaływaniach elektrostatycznych. Tu konieczne są ładunki elektryczne zgromadzone na ciałach.
* Kiedy weźmiemy kawałek odpowiednio silnego magnesu i zaczniemy nim poruszać pod kartką na wierzchu której znajduje się stalowa pineska zauważymy jej ruch zgodny z naszymi oczekiwaniami. To efekt oddziaływań magnetycznych. Wynikają one z istnienia w magnesach tajemniczych domen magnetycznych i zdolności do namagnesowania stali (być może więcej później).


Dynamika - dział mechaniki badający związki między siłami działającymi na ciało a ich ruchem.

Siła (F) - jest wielkością wektorową charakteryzującą wzajemne oddziaływanie ciał, w wyniku którego zachodzi zmiana stanu ruchu tych ciał lub ich odkształcenie.
Innymi słowy siła jest miarą wzajemnego oddziaływania ciał lub cząstek, z których składają się ciała.

Niuton (N) - jednostka siły - siła ma wartość 1N kiedy ciału masie 1kg nadaje przyspieszenie 1m/s2.

I zasada dynamiki Newtona - jeżeli wypadkowa wszystkich sił działających na dane ciało jest równa zeru, to ciało to pozostaje w spoczynku lub porusza się ruchem prostoliniowym jednostajnym.

II zasada dynamiki Newtona - jeżeli na ciało działa stała siła (będąca wypadkową wszystkich sił działających na to ciało), to ciało porusza się ruchem jednostajnie zmiennym, przyspieszonym, względnie opóźnionym, z przyspieszeniem lub opóźnieniem wprost proporcjonalnym do masy tego ciała: a=F/m lub F=am.

III zasada dynamiki Newtona - jeżeli ciało A działa na ciało B pewną siłą FAB (akcji), to ciało B działa na ciało A siłą FBA (reakcji) o takiej samej wartości i kierunku, ale o przeciwnym zwrocie: FAB = - FBA.

UWAGA!: Siły te nie równoważą się na wzajem. Każda z nich jest przyłożona do innego ciała.

Inercjalny układ odniesienia - układ odniesienia, w którym spełniona jest I zasada dynamiki Newtona, przy czym każdy układ odniesienia poruszający się ruchem jednostajnym prostoliniowym względem układu inercjalnego jest również inercjalny. Innymi słowy układy inercjalne to takie układy, które poruszają się ze stałą prędkością.

Nieinercjalny układ odniesienia - każdy układ odniesienia, który porusza się ruchem przyspieszonym (ruchem prostoliniowym zmiennym lub ruchem krzywoliniowym) względem inercjalnego układu odniesienia.

Zasada bezwładności (inercja) - każde ciało dotąd pozostaje w spoczynku lub porusza się ruchem prostoliniowym jednostajnym, dopóki przyłożone siły nie zmuszą go do zmiany tego stanu.

Pęd (p) - wektorowa wielkość fizyczna charakteryzująca ruch postępowy ciała o kierunku i zwrocie pokrywającym się z kierunkiem i zwrotem wektora prędkości. Pęd ciała jest równy iloczynowi masy (m) i prędkości (V) poruszającego się ciała: p=mV.

Jednostką pędu jest kilogramometr na sekundę kg × m/s - jest to pęd ciała o masie 1kg poruszjącego sie z prędkością 1m/s.

Popęd siły (impuls siły) - wektorowa wielkość fizyczna charakteryzująca działanie siły F na ciało w przeciągu czasu Dt; równa jest iloczynowi: F × Dt.

Jednostką popędu jest niutonosekunda (N × s) - jest to popęd (impuls) siły udzielony ciału przez działanie na nie w czasie 1s stałej siły równej 1N.

Siła (F) - jest wielkością fizyczną równą stosunkowi zmiany pędu do czasu, w którym ta zmiana następuje F=Dp/Dt.

Siły wewnętrzne - siły, którymi działają na siebie części składowe układu.

Siły zewnętrzne - siły oddziaływania układu z ciałami spoza układu.

Układ odosobniony (izolowany) - układ ciał, na który nie działają żadne siły zewnętrzne.

Zasada zachowania pędu - w układach odosobnionych pęd całkowity układu, będący sumą wektorową pędów poszczególnych ciał układu, jest wielkością stałą. W układzie, na który nie działają niezrównoważone siły zewnętrzne, suma pędów początkowych p0 oddziałujących na siebie ciał jest równa sumie pędów końcowych pk tych ciał. Co zapisujemy w postaci p=const. lub pk=p0.

Siła bezwładności (Fb) - pozorna siła wynikająca z przyspieszenia układu odniesienia, jej zwrot jest zawsze przeciwny do zwrotu przyspieszenia z jakim porusza się układ. Siła ta nie pochodzi od oddziaływania z innymi ciałami. Wartość tej siły wynosi: Fb = - ma

UWAGA!: Siły bezwładności nie występują wogóle w układach inercjalnych. Posługiwanie się nimi w takich układach jest poważnym błędem.

Siła odśrodkowa bezwładności (Fod) - siła bezwładności występująca w układzie obracającym się (nieinercjalnym). Siła ta skierowana jest wzdłuż promienia na zewnątrz. Wyrażona jest wzorem: Fod = mV2/r

Siła dośrodkowa (Fdo) - siła zmuszająca ciało do ruchu po torze krzywoliniowym i skierowana do ku środkowi krzywizny toru. W ruchu jednostajnym po okręgu ma zwrot do środka okręgu, a kierunek wzdłuż promienia krzywizny, tak jak wektora przyspieszenia dośrodkowego. Jej wartość określona jest wzorem: Fod = maod = mV2/r = mw2r

Siły nacisku (N) - siły działające na powierzchni styku ciał prostopadle do niej. Są związane z odkształceniami i siłami sprężystości powierzchni stykających się ciał. Siły nacisku występują zawsze parami. Uniemożliwiają one ruch w kierunku prostopadłym do powierzchni stykających się ciał i przeciwdziałają innym siłom przyłożonym do ciała, które taki ruch mogłyby wywołać.

Tarcie - zjawisko występowania oporu (sił hamujących - sił tarcia) podczas względnego przemieszczania się dwóch stykających się ciał.

Siła tarcia (T, Ft) - siła występująca na styku powierzchni dwóch ciał i przeciwdziałająca ich względnemu lub zamierzonemu ruchowi (podczas każdej próby wywołania takiego ruchu przez przyłożenie zewnętrznej siły). Siła tarcia jest równoległa do powierzchni styku obu ciał i ma zwrot przeciwny do przemieszczenia lub zamierzonego przemieszczenia. Siła tarcia zależy od rodzaju powierzchni trących oraz od siły nacisku między nimi: T = Qf, gdzie Q = mg; f - współczynnik tarcia dynamicznego.

Tarcie statyczne (Ts) - najprostrzy rodzaj tarcia zewnętrznego, które pojawia się w momencie próby przemieszczenia ciała względem podłoża. Siła tarcia statycznego równoważy składową siły przyłożonej do ciała równoległą do powierzchni styku, dopóki jej wartość nie przekroczy pewnej maksymalnej wartości. Maksymalna wartość siły tarcia statycznego jest proporcjonalna do wartości siły nacisku N ciała na podłoże i nie zależy od pola powierzchni styku: Ts = msN, gdzie ms - współczynnik tarcia statycznego.

Współczynnik tarcia statycznego (ms, fs) - bezwymiarowy, stały współczynnik proporcjonalności między maksymalną wartością siły tarcia statycznego Ts max, a wartością siły nacisku N ciała na podłoże i równy ich stosunkowi: ms = Ts max / N
Współczynnik tarcia statycznego zależy od rodzaju materiału ciał, sposobu obróbki ich powierzchni i ich stanu, zanieczyszczeń, temperatury itd. Jego wartość jest zwykle mniejsza od 1.

Tarcie kinetyczne (dynamiczne, ruchowe) - tarcie zewnętrzne występujące między powierzchniami stykających się ciał stałych będących względem siebie w ruchu.

Tarcie poślizgowe - tarcie występujące przy ślizganiu się powierzchni dwóch stykających się ciał stałych.

Tarcie toczone - tarcie występujące podczas toczenia się jednego ciała po drugim.

Siła tarcia poślizgowego (T, Ft) - siła hamująca ciało ślizgające się po podłożu o kierunku takim samym, a zwrocie przeciwnym niż prędkość ruchu ciała względem podłoża. Jej wartość nie zależy od wielkości powierzchni styku ciała z podłożem, ani od prędkości ciała (lub tylko w niewielkim stopniu). Wartość siły tarcia poślizgowego jest proporcjonalna do wartości siły nacisku N ciała na podłoże: T = mN, gdzie m - współczynnik tarcia poślizgowego.

Współczynnik tarcia poślizgowego (m, f) - stały, bezwymiarowy współczynnik proporcjonalności między wartością siły tarcia T a wartością siły nacisku N ciała na podłoże i równy ich stosunkowi: m = T/N

Siła tarcia toczonego - siła oporu, którą należy zrównoważyć, aby zapewnić toczenie się koła o promieniu R ze stałą prędkością: Tt = mt N/R, gdzie mt - współczynnik tarcia toczonego.

Współczynnik tarcia toczonego (mt) - współczynnik o wymiarach długości występujący we wzorze na siłę tarcia toczonego. Współczynnik ten zależy od rodzaju materiału ciała toczącego się i podłoża, stanu ich powierzchni.

mam nadzieje ze sie przyda nauczycielka dala nam takie kartki

42 4 42