Odpowiedzi

Najlepsza Odpowiedź!
2010-03-13T17:17:22+01:00
Pierwszym poetyckim przedstawieniem wyobrażeń dotyczących świata podziemnego i egzystencji pośmiertnej duszy są utwory Homera, a przede wszystkim XI księga „Odysei", w której główny bohater poematu udaje się do państwa Hadesa na spotkanie z Tejrezjaszem, mającym przepowiedzieć mu jego późniejsze losy. Należy zwrócić uwagę na stwierdzenie „udaje się", bowiem w poemacie możemy jedynie przypuszczać, że wedle poglądów Poety świa zmarłych dusz nie leży pod ziemią, jak to będzie u późniejszych autorów, a na krańcu świata, za Oceanem, gdzie nie każdy może dopłynąć. Jest to bardzo długa i trudna droga. Świat, w którym przebywają dusze po śmierci, jest u Homera niedostępny dla ludzi z racji swego oddalenia. Już tu pojawia się różnica z „Eneidą" Wergiliusza, u którego wstęp do państwa zmarłych znajduje się w bliskim sąsiedztwie żyjących, stąd dostęp do niego jest inaczej warunkowany i ograniczony. Dostać się tam może jedynie osoba pobożna, czysta i nieskalana śmiercią, która wprzódy musi ponadto zerwać złotą gałąź- jemiołę w gaju poświęconym bogini podziemia - Prozerpinie, co nie jest dane każdemu. Gałąź mogą zerwać jedynie wybrani. I dopiero ona umożliwia wstęp na łódź Charona i wejście do Elizjum. Również w „Boskiej Komedii" Dantego wejście do zaświatów nie jest bezpośrednie. Inną widoczną już u samego początku tej podróży różnicą jest położenie owego świata. U Homera jest to bowiem, jak już wspomniałam, świat tylko leżący na krańcach świata doczesnego, uu Wergiliusza zaś jest to już świat podziemny, do którego wejście znajduje się w mrocznych i bagnistych okolicach jeziora Awernus. Notabene w starożytności za wejścia do państwa Hadesu uważano wszelkie miejsca bagniste. Również u Dantego piekło ma kształt zwężającego się w dół stożka położonego pod ziemią; jedynie czyściec i raj, z racji swych funkcji, znajdują się w górze.
1 5 1