Odpowiedzi

Najlepsza Odpowiedź!
2010-03-14T08:05:08+01:00
Rys biograficzny



• oprac. Agnieszki Salamuchy

Rajmund Kolbe urodził się 8 stycznia 1894 r. w Zduńskiej Woli koło Łodzi. Rodzice trudnili się tkactwem chałupniczym, ale z powodu ciężkich warunków materialnych byli zmuszeni zwinąć warsztat i przenieść się do Łodzi, a potem do Pabianic. W 1907 r. Rajmund Kolbe rozpoczął naukę w małym seminarium franciszkanów we Lwowie, po czym w 1910 r. rozpoczął nowicjat w zakonie franciszkanów, przyjmując imię Maksymilian. Śluby wieczyste złożył 1 grudnia 1914 r., przyjmując drugie imię Maria. W 1912 r. rozpoczął studia w Krakowie, kilka miesięcy później został wysłany do Międzynarodowego Kolegium Serafickiego w Rzymie. Uzyskał doktorat z filozofii na uniwersytecie Gregorianum w 1915 r., a z teologii w 1919 r. na wydziale ojców franciszkanów. Tam też Kolbe zainteresował się matematyką i fizyką. Jako rezultat w roku 1915 w urzędzie patentowym złożył szkic "Eteroplanu", aparatu umożliwiającego podróż w kosmos. Był to pomysł pojazdu międzyplanetarnego, opartego na zasadzie trójczłonowej rakiety nośnej. Przebywając w Rzymie założył wraz z kolegami w 1917 r. stowarzyszenie osób świeckich Rycerstwo Niepokalanej (Militia Immaculatae), zajmujące się apostolstwem pod znakiem Maryi. 28 kwietnia 1918 r. przyjął święcenia kapłańskie.

W 1919 r. o. Maksymilian powrócił do Polski. W styczniu 1922 r. zaczął wydawać w Krakowie Rycerza Niepokalanej. Jednak przełożeni w obawie, że o. Kolbe zadłuży klasztor, wysłali go do Grodna, gdzie Święty założył zaraz drukarnię. Pracował niestrudzenie nad nowym dziełem, które uważał za program swojego życia. Owoce tej pracy rychło okazało się w całej pełni: w 1927 r. Rycerz Niepokalanej wychodził już w nakładzie 70 000 egzemplarzy, a liczba członków Milicji Niepokalanej (MI) wzrosła do 126 000 członków.

Prawdziwy rozmach nastąpił dopiero wtedy, gdy o. Kolbe przeniósł swoje dzieło do Teresina, 42 km od Warszawy. W roku 1927 założył tu Niepokalanów. Nakład Rycerza Niepokalanej doszedł do 750 000 egzemplarzy, Rycerzyk Niepokalanej dla dzieci miał nakład 221 000 egzemplarzy, Mały Dziennik osiągnął już cyfrę 137 000 egzemplarzy, a jego wydanie niedzielne 225 000 egzemplarzy. Od roku 1938 Niepokalanów posiadał własną radiostację. Nie obywało się oczywiście bez trudności. Prasa wolnomyślna robiła wszystko, by ośmieszyć i odstręczyć od niego przyjaciół, ale dzięki Niepokalanej pokonywał wszystkie przeszkody.

W 1930 r. o. Kolbe opuszcza Niepokalanów i w towarzystwie czterech współbraci za zezwoleniem przełożonego eneralnego udaje się do Japonii, do miasta Nagasaki, gdzie zakłada drugi Niepokalanów. W 1931 r. otworzył tam nowicjat, a w 1936 r. małe seminarium. W tym roku Rycerz Niepokalanej w języku japońskim miał już nakład 65 000 egzemplarzy.

W 1936 r. o. Maksymilian powrócił do kraju, aby kierować Niepokalanowem. W Japonii Maksymilian Kolbe spotkał się z tzw. małą radiofonią, czyli stacjami nadawaczymi małej mocy zainstalowanymi w wielu punktach kraju. Postanowił uruchomić tego typu stację właśnie w Niepokalanowie. Zgodnie z obowiązującym w przedwojennej Polsce prawem nie istniała taka możliwość. Nie tracąc nadziei zapisał się do PZK i został krótkofalowcem o znaku SP3RN (jak Radio Niepokalanów). Stacja nadawała na przełomie lat 1937/38, pokrywając swoim zasięgiem praktycznie obszar całego kraju.

Kiedy wybuchła wojna światowa w 1939 r., klasztor w Niepokalanowie liczył 13 ojców, 18 kleryków nowicjuszów, 527 braci profesów, 82 kandydatów na braci i 122 chłopców w małym seminarium. Był to więc największy klasztor w owych czasach na świecie i jeden z największych, jakie znają dzieje Kościoła.

19 wrześnie Niemcy przystąpili do likwidacji Niepokalanowa. Wraz z o. Kolbe pozostali w klasztorze bracia zostali również aresztowani i umieszczeni w obozie w Amtlitz (między 24 września a 8 listopada). Stąd wywieziono ich do Ostrzeszowa (od 9 listopada do 8 grudnia 1939 r.). W samą uroczystość Niepokalanej, 8 grudnia, nastąpiło zwolnienie z obozu. O. Kolbe natychmiast powrócił do Niepokalanowa. Tu zajął się przygotowaniem 3000 miejsc dla wysiedlonych z Poznańskiego, wśród których Żydów było 2000. Zorganizował nieustanną adorację Najświętszego Sakramentu, otworzył warsztaty naprawy zegarków i rowerów, wystawił kuźnię i blacharnię, zorganizował krawczarnię i dział sanitarny.

Powtórnie aresztowany 17 lutego 1941 r., przesłuchiwany i więziony na Pawiaku, został następnie przewieziony do obozu koncentracyjnego Auschwitz - Birkenau, gdzie otrzymał numer 16670. W obozie dobrowolnie wybralł śmierć głodową w zamian za skazanego współwięźnia, Franciszka Gajowniczka, który trzy lata później, 25 października 1944 r., został zwolniony z obozu. Kolbe zmarł 14 sierpnia 1941 r. dobity zastrzykiem trucizny - fenolu. O. Kolbe miał zaledwie 47 lat.

Maksymilian Kolbe został beatyfikowany 17 października 1971 r. przez papieża Pawła VI, a kanonizowany przez papieża Jana Pawła II 10 października 1982 r.
1 5 1