Proszę o pomoc jak najszybciej... Z góry dzięki ; ) .
Obraz norweskiego malarza, Edvarda Muncha – „Krzyk” powstał w 1893 roku. Przedstawia on krzyczącą postać, prawdopodobnie samego artystę.
Osoba na pierwszym planie stoi na moście. Ma na sobie ciemny strój, co tworzy wyrazisty kontrast z jasną barwą ciała. W głębi widać dwie ciemne postaci spacerujących mężczyzn. Tlen sytuacji jest morze lub zatoka, po której pływają statki. Uzupełnieniem całej sceny jest pomarańczowo-żółte niebo – charakterystyczne dla zachodu słońca.
Opisywany obraz budzi w widzu grozę. Sprawiają to między innymi wyraziste, wijące się linie oraz niezwykle jaskrawe i kontrastujące ze sobą barwy. Potęgują one jeszcze przerażenie, jakie możemy ujrzeć na twarzy głównej postaci. Odważne użycie koloru przez artystę ma na celu wzmocnienie ładunku emocjonalnego, jaki niesie ze sobą dzieło. Wzrok przykuwa również obojętność postaci na drugim planie, które zachowują się tak, jakby nie dostrzegały krzyczącego mężczyzny.
„Krzyk” jest odzwierciedleniem uczuć Muncha. Autor był najwidoczniej przerażony światem. Bał się samotności i obojętności innych ludzi. Wiele źródeł podaje, iż czuł on głębokie lęki związane z alienacją współczesnego człowieka. Malując swój obraz przelał on na płótno swoją duszę, swoje odczucia.

Edvard Munch był jednym z pierwszych, a zarazem najlepiej znanych ekspresjonistów. Omawiany przez mnie obraz jest jednym z najlepszych i najbardziej wyrazistych dzieł ekspresjonizmu. Wskazują na to przede wszystkim krzykliwe kolory, silnie zdeformowane kształty oraz, co jest najbardziej charakterystyczne dla tego gatunku, przesłanie psychologiczne widoczne już na pierwszy rzut oka. Sztukę Edwarda Muncha określa się jako "psychiczny naturalizm", zapowiada ona ekspresjonizm.
"Krzyk" jest najbardziej znanym dziełem tego artysty i zarazem jednym z najsłynniejszych obrazów świata.
"Krzyk" jest obrazem niezwykle poruszającym-gdyby musiał jakoś wyglądać, przyjąłby zapewne taką postać jak w wizji artysty.
Geniusz tego wyobrażenia polega na tym, iż został on wyobrażony barwą: krzyczy ognistymi kolorami, wibruje w przestrzeni, w jej zamazanych konturach. Pejzaż zlewa się w smugi barw, coś jakby wir wciąga również pierwszoplanową postać- upodabnia się ona niezwykle do kolorowych smug, jakby za chwilę miała zostać przez nie wchłonięta.
Jej twarz-czaszka, przypomina nam śmierć z średniowiecznych przedstawień (tych do 1500r.) - danse macabre. Trzyma ona ręce przy głowie, jakby chciała się przed czymś obronić a może "zatkać sobie uszy" przed wszechogarniającym, przerażającym dźwiękiem?
Postać nie ma żadnych cech indywidualnych. Być może jest tak dlatego, ze nic nie ujednolica lepiej niż śmierć i strach przed nią?
Według mnie główny bohater (bohaterka?) jest uosobieniem krzyku, bólu, egzystencjalnego lęku, który siedzi w każdym człowieku. I ten właśnie abstrakcyjny krzyk próbuje przedstawić nam artysta.Osoba na pierwszym planie stoi na moście. Ma na sobie ciemny strój, co tworzy wyrazisty kontrast z jasną barwą ciała. W głębi widać dwie ciemne postaci spacerujących mężczyzn. Tlen sytuacji jest morze lub zatoka, po której pływają statki. Uzupełnieniem całej sceny jest pomarańczowo-żółte niebo – charakterystyczne dla zachodu słońca.
Opisywany obraz budzi w widzu grozę. Sprawiają to między innymi wyraziste, wijące się linie oraz niezwykle jaskrawe i kontrastujące ze sobą barwy. Potęgują one jeszcze przerażenie, jakie możemy ujrzeć na twarzy głównej postaci. Odważne użycie koloru przez artystę ma na celu wzmocnienie ładunku emocjonalnego, jaki niesie ze sobą dzieło. Wzrok przykuwa również obojętność postaci na drugim planie, które zachowują się tak, jakby nie dostrzegały krzyczącego mężczyzny.
„Krzyk” jest odzwierciedleniem uczuć Muncha. Autor był najwidoczniej przerażony światem. Bał się samotności i obojętności innych ludzi. Malującswój obraz przelał on na płótno swoją duszę, swoje odczucia.
Edvard Munch był jednym z pierwszych, a zarazem najlepiej znanych ekspresjonistów.

1

Odpowiedzi

2010-03-18T21:10:52+01:00
Image of the Norwegian painter, Edvarda Muncha – „ Shout ” came into existence in 1893. He is playing the screaming figure, probably very artist. The person in the foreground is standing on the bridge. A dimwit is having the dress on what the expressive contrast forms with the light colour of the body. Deep inside one can see two illiterate figures of walking men. The oxygen of the situation is the sea or the bay, after which ships are sailing. An orange-yellow sky is supplementing the entire stage – characteristic of the sunset.. The described image looks very forbidding in the spectator. Among others expressive, slithering lines and colours unusually bright and contrasting with oneself are buying it. They are still heightening terror we can see which on the face for the pivot. Brave using the colour by the artist is aimed at strengthening the emotional charge with itself work is presenting which. An indifference is also catching the eye for the figure in the background which behave this way, as if they didn't notice the screaming man. „ shout ” is reflecting Muncha emotions. The author most noticeably was horrified with world. He was afraid of a solitude and an indifference of other people. Many sources are announcing that he felt the deep fears associated with the alienation of the contemporary man. Painting one's image he transferred his soul to linen, one's feelings. Edvard Munch was one of first, and at the same time best known expressionists. The image discussed by me is one of best and most expressive work of the expressionism. To it above all shapes are indicating gaudy, strongly deformed colours as well as what is most characteristic of this kind, psychological sending visible already at first glance. The play of Edward Muncha is determined as the "psychological naturalism", she is announcing the expressionism. Shout "is most well-known work of this artist and all at the same time with one of the most famous images of world. The "shout" is an image extremely poruszającym-gdyby he had to somehow look, he would accept such a form probably like in the vision of the artist. The genius of this idea relies on the fact that he stayed depicted with colour: is screaming with fiery red colours, is vibrating in the space, in outlines for her blurred. The landscape is merging into streaks of colours, something like .. is also pulling the whirlpool in the leading character is being made resemble she extremely to colourful streaks, kind of in a minute was supposed by them to be absorbed. Her face-skull, is reminding us the death from medieval representations (of the ones to 1500 r.) - danse macabre. She is holding hands by the head, as if she wanted to defend herself against something and he can "to stop one's ears for oneself" before overwhelming, terrifying sound? The figure has no individual features. Perhaps it is so therefore, around is nothing standardizing better than death and fear of her? In my opinion the main character (heroine?) is personifying the shout, of pain, of existential fear which is knowing what goes on inside every man's head. And the very abstract shout is trying to describe artysta.Osoba for us in the foreground is based on a bridge. A dimwit is having the dress on what the expressive contrast forms with the light colour of the body. Deep inside one can see two illiterate figures of walking men. The oxygen of the situation is the sea or the bay, after which ships are sailing. An orange-yellow sky is supplementing the entire stage – characteristic of the sunset.The described image looks very forbidding in the spectator. Among others expressive, slithering lines and colours unusually bright and contrasting with oneself are buying it. They are still heightening terror we can see which on the face for the pivot. Brave using the colour by the artist is aimed at strengthening the emotional charge with itself work is presenting which. An indifference is also catching the eye for the figure in the background which behave this way, as if they didn't notice the screaming man. „ shout ” is reflecting Muncha emotions. The author most noticeably was horrified with world. He was afraid of a solitude and an indifference of other people. Malującswój he transferred the image to linen one's soul, one's feelings. Edvard Munch was one of first, and at the same time best known expressionists.